Τους χρωστάμε

Τίτλοι τέλους στις δίκες που μας απα­σχό­λη­σαν τις τελευ­ταίες ημέρες, με την κατα­δίκη των δολο­φό­νων της Ελένης Τοπα­λούδη και της Καρο­λάιν Κράουτς. Δύο δολο­φο­νη­μέ­νες γυναί­κες, η μια πιο ανα­τρι­χια­στική από την άλλη. Δύο σύμβολα, που δεν πρέπει να ξεχα­στούν και μας «φωνά­ζουν» να δια­γρά­ψουμε το κακό μας παρελ­θόν. Αλλωστε αυτό πλή­ρω­σαν. Το παρελ­θόν μας. Πλή­ρω­σαν τα απο­στή­ματα της κοι­νω­νίας μας που ακόμα δεν έχουμε κατα­φέ­ρει να σπά­σουμε. Πλή­ρω­σαν την πατριαρ­χία,  την ψευ­το­μα­γκιά, τα καλο­μα­θη­μένα αρσε­νικά που δεν έμαθαν να απο­δέ­χο­νται την απόρ­ριψη. Τις γυναί­κες και τους άνδρες που θεωρούν «κανο­νι­κό­τητα» το δίκιο του ισχυρού. Η φρίκη υπο­κι­νεί τις θετικές αλλαγές κα, δυστυχώ, για αυτήν την φρίκη, θυσιά­στηκε η Ελένη, η Καρο­λάιν και δεκάδες ακόμα τα τελευ­ταία δύο χρόνια στο βωμό της ανδρο­κρα­τού­με­νης κοι­νω­νίας μας. Τους χρω­στάμε συνεπώς κάτι παρα­πάνω, πέρα από την κατα­δίκη των δολο­φό­νων τους στα δικα­στή­ρια. Τους χρω­στάμε να προ­σπα­θή­σουμε για να μη βρεθούν άλλες γυναί­κες στη θέση τους. Τώρα, πρέπει να παλέ­ψουμε.