Δίκη Χρυσής Αυγής: Καταχωρήθηκε στο βιβλίο αποφάσεων η ιστορική ετυμηγορία

Δεκα­ε­πτά μήνες μετά την ανα­κοί­νωση της ετυ­μη­γο­ρίας των δικα­στών του τρι­με­λούς εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των, για την εγκλη­μα­τική οργά­νωση που δρούσε «υπό τον μανδύα πολι­τι­κού κόμ­μα­τος», η ιστο­ρική απόφαση για την Χρυσή Αυγή καθα­ρο­γρά­φηκε και κατα­χω­ρή­θηκε στο ειδικό βιβλίο των απο­φά­σεων, ανοί­γο­ντας πλέον τον δρόμο για τον προσ­διο­ρι­σμό της δίκης σε δεύτερο βαθμό.

Η ογκώδης απόφαση στην οποία ανα­λύ­ε­ται το σκε­πτικό των δικα­στών, που επί πέντε χρόνια εκδί­κα­ζαν την υπόθεση των 69 κατη­γο­ρού­με­νων μελών του κόμ­μα­τος, που επί δύο κοι­νο­βου­λευ­τι­κές περιό­δους είχε πετύχει την είσοδό του στην Βουλή, κατα­λαμ­βά­νει χιλιά­δες σελίδες, με τα δεδο­μένα να φθάνουν το 1 terabyte.

Ήδη η κατα­χώ­ρηση της από­φα­σης προ­κά­λεσε την άμεση αντί­δραση των συνη­γό­ρων Πολι­τι­κής Αγωγής, οι οποίοι, με αίτημά τους προς την ηγεσία του εφε­τείου, ζητούν τον προσ­διο­ρι­σμό της δευ­τε­ρο­βάθ­μιας δίκης με τόπο διε­ξα­γω­γής την αίθουσα τελετών του εφε­τείου, καθώς και την απαλ­λαγή των μελών της σύν­θε­σης του πεντα­με­λούς εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των, από κάθε άλλη δικα­στική υπη­ρε­σία.

Να σημειω­θεί ότι στο δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο θα εκδι­κα­στούν και οι εφέσεις των κατα­δι­κα­σθέ­ντων, με τις οποίες διεκ­δι­κούν την μείωση των ποινών τους, αλλά και η έφεση υπέρ του νόμου που άσκησε ο εισαγ­γε­λέας, ζητώ­ντας την επιβολή μεγα­λύ­τε­ρης ποινής για συγκε­κρι­μέ­νους κατα­δι­κα­σθέ­ντες, μεταξύ των οποίων ο αρχηγός και η διευ­θυ­ντική ομάδα της Χρυσής Αυγής.

Το δικα­στή­ριο, τον Οκτώ­βριο του 2020, με την ομόφωνη απόφασή του, κατα­δί­κασε 7 πρώην βου­λευ­τές για διεύ­θυνση εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης και 11 πρώην βου­λευ­τές για συμ­με­τοχή. Επίσης, 18 κατη­γο­ρού­με­νοι κατα­δι­κά­στη­καν για την δολο­φο­νία Φύσσα, 5 για την επίθεση στους Αιγύ­πτιους αλιερ­γά­τες, 3 για την επίθεση σε μέλη του ΠΑΜΕ, και 14 κατα­δι­κά­στη­καν, είτε ως μέλη της οργά­νω­σης, είτε για άλλες πράξεις.

«Εγκλη­μα­τική οργά­νωση»

Οι δικα­στές, στο σκε­πτικό τους για την εγκλη­μα­τική οργά­νωση, κρίνουν πως απο­δεί­χθη­καν οι παρα­δο­χές του βου­λεύ­μα­τος, το οποίο ανα­φέ­ρε­ται σε ναζι­στι­κού τύπου οργά­νωση, που ιδρύ­θηκε την δεκα­ε­τία του 1980 και εξα­κο­λού­θησε σε όλη την πορεία της να έχει την ίδια ιδε­ο­λο­γία. Όπως συγκε­κρι­μένα σημειώ­νουν: «Η ναζι­στική αυτή ιδε­ο­λο­γία δεν άλλαξε από το 1992, ούτε οι υπο­στη­ρι­κτές αυτής απο­μα­κρύν­θη­καν, όπως αβάσιμα οι κατη­γο­ρού­με­νοι ισχυ­ρί­ζο­νται. Τούτο άλλωστε σαφώς προ­κύ­πτει από δηλώ­σεις, έγγραφα, φωτο­γρα­φίες, βίντεο, ναζι­στικά σύμβολα, ναζι­στικό χαι­ρε­τι­σμό, ομιλίες εντός των γρα­φείων αλλά και δημόσια, όπως ενδει­κτικά απο­σπά­σματα δημο­σιευ­μά­των στην εφη­με­ρίδα ‘Χρυσή Αυγή’ του 2006, δηλώ­σεις του Νίκου Μιχα­λο­λιά­κου, ομιλίες του και άλλα».

Στο σκε­πτικό τονί­ζε­ται δε, πως «την ναζι­στική ιδε­ο­λο­γία τους, ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής την καθι­στού­σαν εμφανή, πλην άλλων και με δερ­μα­το­στι­ξία, όπως ο ναζι­στι­κός αετός του Ιωάννη Λαγού, η σβά­στικα του Ηλία Κασι­διάρη, το ‘Sieg Heil’ του Πανα­γιώτη Ηλιό­που­λου, όπως και με άλλους τρόπους, μεταξύ των οποίων και η εκπαί­δευση ενη­λί­κων με το ‘χάιλ Χίτλερ’». Όπως συγκε­κρι­μένα ανα­φέ­ρε­ται μάλιστα, «κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό της εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης, η οποία εκκο­λά­φθηκε και στους κόλπους του πολι­τι­κού σχη­μα­τι­σμού και μετέ­πειτα πολι­τι­κού κόμ­μα­τος με την επω­νυ­μία λαϊκός σύν­δε­σμος Χρυσή Αυγή και δρα­στη­ριο­ποιείτο υπό την κάλυψή του, ήταν η ιεραρ­χική δομή της, με επι­κε­φα­λής τον αρχηγό της Νικόλαο Μιχα­λο­λιάκο, στη συνέ­χεια τους βου­λευ­τές του κόμ­μα­τος, οι οποίοι είχαν οριστεί και περι­φε­ρειάρ­χες σε συνε­νω­μέ­νες μεγάλες εκλο­γι­κές περι­φέ­ρειες για τον συντο­νι­σμό των δράσεων, και τέλος τους υπευ­θύ­νους κάθε τοπικής οργά­νω­σης».

Σκοποί και δράση

Η απόφαση των δικα­στών όσον αφορά τους σκοπούς και τη δράση της οργά­νω­σης είναι ξεκά­θαρη: «Η εγκλη­μα­τική τους δράση, που σκοπό είχε την διά της βίας αντι­με­τώ­πιση των αλλο­δα­πών, των ιδε­ο­λο­γι­κών αντι­πά­λων, των αντι­φρο­νού­ντων και δια του τρόπου αυτού την επιβολή και διάδοση πολι­τι­κών ιδεών και θεωριών, εκδη­λω­νό­ταν μέσω των τοπικών οργα­νώ­σεων και πάντα υπό την καθο­δή­γηση ανώ­τε­ρου στην ιεραρ­χία στε­λέ­χους της».

Επι­ση­μαί­νε­ται επίσης ότι: «Από την απο­δει­κτική δια­δι­κα­σία προ­έ­κυψε ότι κάθε παρα­βί­αση της ιεραρ­χίας επέσυρε πει­θαρ­χι­κές ποινές για μέλη τα οποία παρά­κου­σαν εντολή που δόθηκε από ανώτερο όργανο. Υπεύ­θυ­νος στο πει­θαρ­χικό συμ­βού­λιο ήταν οι Λαγός και Πανα­γιώ­τα­ρος. Οι πει­θαρ­χι­κές ποινές περιε­λάμ­βα­ναν ακόμα και τον απο­κλει­σμό του απο­πεμ­φθέ­ντος από τα γραφεία».

Στην απόφαση γίνεται εκτενής αναφορά στον ρόλο του αρχηγού και στο καθε­στώς που διέπει όλη την δομή της Χρυσής Αυγής: «Η αρχή του αρχηγού απο­δει­κνύ­ε­ται ότι δια­περνά την ιεραρ­χική δομή της εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης από την αρχή της ίδρυσής της. Ο γενικός γραμ­μα­τέας, ο αρχηγός, ο ανώ­τα­τος ηγέτης ο Νίκος Μιχα­λο­λιά­κος, έχει την απόλυτη, απε­ριό­ρι­στη και αδιαμ­φι­σβή­τητη εξουσία, ως και την απόλυτη ευθύνη των τελικών απο­φά­σεων. Η πίστη στον αρχηγό ανά­γε­ται σε επίπεδο μετα­φυ­σι­κής, εκδη­λώ­νε­ται δε πανη­γυ­ρικά και με τη δια­δι­κα­σία του όρκου».

Αναφορά με λεπτο­μέ­ρειες, γίνεται επίσης και στην επι­χει­ρη­σιακή δράση «της Χρυσής Αυγής έναντι τρίτων» η οποία «υλο­ποιεί­ται από επί­λε­κτες ομάδες στε­λε­χών, μελών, υπο­στη­ρι­κτών, που ασπά­ζο­νται τους σκοπούς της και την ιδε­ο­λο­γία της, για την οποία τακτι­κές ήταν οι ιδε­ο­λο­γι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού επι­μορ­φω­τι­κές συνα­ντή­σεις, όπου ανα­λύ­ο­νταν θέματα σχετικά με τις απόψεις και τους στόχους της Χρυσής Αυγής από ειδι­κούς ομι­λη­τές. Πρό­κει­ται για ομάδες ατόμων που συμ­με­τεί­χαν σε παρα­στρα­τιω­τι­κές εκπαι­δεύ­σεις, έφεραν ομοιό­μορφη στρα­τιω­τική ενδυ­μα­σία, κατεί­χαν σχεδόν όλοι παρά­νομα όπλα και επι­τί­θε­ντο σε συγκε­κρι­μέ­νες ομάδες – στόχους».

Δολο­φο­νία Φύσσα

Για την δολο­φο­νία του Παύλου Φύσσα, το δικα­στή­ριο, επι­κα­λού­μενο τα στοι­χεία που δια­τέ­θη­καν στην δίκη, ανα­φέ­ρει πως «το θύμα δέχτηκε επίθεση και χτυ­πή­ματα από τα μέλη της Χρυσής Αυγής, πριν το θανά­σιμο τραυ­μα­τι­σμό του» και ότι το κίνητρο ήταν πολιτικό-ιδεολογικό.

Τονί­ζουν μάλιστα οι δικα­στές: «Ο Ρου­πα­κιάς δεν έδρασε μόνος του και αυτο­βού­λως, η ανθρω­πο­κτο­νία του Παύλου Φύσσα ήταν απο­τέ­λε­σμα της οργα­νω­μέ­νης κινη­το­ποί­η­σης της ασφά­λειας της τοπικής οργά­νω­σης Νίκαιας της Χρυσής Αυγής, το δε κίνητρο ήταν πολι­τικό ιδε­ο­λο­γικό. Ο κατη­γο­ρού­με­νος Γεώρ­γιος Ρου­πα­κιάς, δεν ήταν ένας απλός ψηφο­φό­ρος της Χρυσής Αυγής, ούτε ένας τυχαίος περα­στι­κός από τα γραφεία, όπως ισχυ­ρί­στηκε σε δηλώ­σεις του ο γενικός γραμ­μα­τέας Νικό­λαος Μιχα­λο­λιά­κος. Ήταν μέλος της τοπικής Νικαίας ήδη από τον Ιούλιο του 2012 και μάλιστα μέλος του πεντα­με­λούς της τοπικής Νικαίας της Χρυσής Αυγής, και συγκε­κρι­μένα ήταν ταμίας».

Για τους 15 συγκα­τη­γο­ρου­μέ­νους του Ρου­πα­κιά στην δολο­φο­νία του μου­σι­κού, η απόφαση ανα­φέ­ρει ότι «δημιούρ­γη­σαν ευνοϊ­κές συν­θή­κες για την τέλεση του κακουρ­γή­μα­τος και συγκε­κρι­μένα κλίμα γενι­κό­τε­ρης σύγ­χυ­σης και οχλα­γω­γίας, έντασης και εκφο­βι­σμού του ευρι­σκο­μέ­νου στο σημείο αυτό Παύλου Φύσσα, καθώς και της ολι­γο­με­λούς παρέας του, στην οποία συμ­με­τεί­χαν και δύο νεαρές γυναί­κες, με τον προ­πη­λα­κι­σμό τούτων με ιαχές και ύβρεις, καθώς και με τον ξυλο­δαρμό τους εκ μέρους κάποιων από το τάγμα εφόδου, με απο­τέ­λε­σμα της συμπε­ρι­φο­ράς τους αυτής, που συνι­στούσε προ­ε­τοι­μα­σία εδάφους για την καίρια και μοιραία παρέμ­βαση του Ρου­πα­κιά, ο Παύλος Φύσσας να εγκλω­βι­στεί από αυτούς και έτσι να κατα­στεί ευά­λω­τος…».

Τέλος, βασι­ζό­με­νοι σε δεκάδες στοι­χεία, οι δικα­στές ανα­φέ­ρο­νται ως και στην «επι­χεί­ρηση συγκά­λυ­ψης της ανθρω­πο­κτο­νίας του Παύλου Φύσσα από την ηγεσία και επιφανή στελέχη της Χρυσής Αυγής», επι­κα­λού­με­νοι σχε­δια­γράμ­ματα των τηλε­φω­νι­κών κλήσεων που έλαβαν χώρα το βράδυ της δολο­φο­νίας.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ