Γ. Λεχουρίτης: «Το 50% των νοικοκυριών στην Ελλάδα ζει κάτω ή στο όριο της φτώχειας»!

Κύριε Λεχου­ρίτη, να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη με την απο­τύ­πωση της κατά­στα­σης που επι­κρα­τεί σήμερα στην ελλη­νική αγορά, με το κύμα ακρί­βειας να «σαρώνει» τη χώρα.

Εμείς φωνά­ζουμε ήδη από τον Γενάρη του 2021 για το πρό­βλημα της ακρί­βειας με απο­κο­ρύ­φωμα το Πάσχα της ίδιας χρονιάς που οι ανα­τι­μή­σεις στο πασχα­λινό τραπέζι έφταναν έως και το 25%. Δυστυ­χώς, η κυβέρ­νηση και ο αρμό­διος υπουρ­γός δεν άκουγαν τα καλέ­σματα του ΙΝ.ΚΑ που λέγαμε ότι η ακρί­βεια δεν είναι ένα φαι­νό­μενο παρο­δικό, αλλά θα είναι μόνιμο και θα το βρούμε μπροστά μας. Τελικά, φτάσαμε στον Σεπτέμ­βριο του 2021 οπότε και εκτι­νά­χθη­καν οι τιμές του ρεύ­μα­τος και από εκεί άρχισαν να ξεδι­πλώ­νο­νται σιγά-σιγά τα προ­βλή­ματα και στην αγορά τρο­φί­μων, και όχι μόνο. Οι ανα­τι­μή­σεις πέρα από τα τρόφιμα επε­κτά­θη­καν στα είδη πρώτης ανάγκης, έφτασαν τελικά να αφορούν όλα τα προ­ϊ­ό­ντα στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Ακόμα και τότε η κυβέρ­νηση ισχυ­ρι­ζό­ταν ότι δεν μπο­ρούσε να παρέμ­βει στην αγορά επι­μέ­νο­ντας μάλιστα ότι η αγορά θα αυτορ­ρυθ­μι­στεί. Αντί αυτού είδαμε ήδη από τον Αύγου­στο του 2021 μια τερά­στια κερ­δο­σκο­πία στα φρούτα οι τιμές των οποίων εκτι­νά­χθη­καν ακόμα και 100% επάνω από τις αντί­στοι­χες του 2020 που ακόμα δεν είχε εμφα­νι­στεί η ενερ­γειακή κρίση, που δεν υπήρχε η αύξηση στα καύσιμα, ούτε στο φυσικό αέριο. Οι κερ­δο­σκό­ποι εκμε­ταλ­λευό­με­νοι την ανυ­παρ­ξία κρα­τι­κού ελέγχου της αγοράς ή την πολι­τική αντί­ληψη ότι στην οικο­νο­μία δεν κάνουμε παρεμ­βά­σεις, κερ­δο­σκό­πη­σαν εις βάρος των κατα­να­λω­τών και των υπο­λοί­πων επαγ­γελ­μα­τιών. Όταν τον Οκτώ­βριο του 2021 απο­τυ­πώ­θη­καν και οι πρώτες αυξή­σεις στην ενέρ­γεια, αμέσως κατα­γρά­φηκε αύξηση στο ψωμί κατά 30 με 40% χωρίς καν να έχουν εκδοθεί ακόμα οι φου­σκω­μέ­νοι λογα­ρια­σμοί ρεύ­μα­τος που περιεί­χαν την ρήτρα ανα­προ­σαρ­μο­γής χρε­ώ­σεων. Η κυβέρ­νηση και το αρμόδιο Υπουρ­γείο εξα­κο­λου­θού­σαν δυστυ­χώς να επι­κα­λού­νται ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και εμείς απα­ντούμε πως δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Κάπως έτσι φτάσαμε στα σημε­ρινά αδιέ­ξοδα. Εγκαί­ρως είχαμε ζητήσει την μείωση του ειδικού φόρου κατα­νά­λω­σης και την μείωση του Φ.Π.Α. σε παρε­χό­με­νες υπη­ρε­σίες και όχι σε τρόφιμα, διότι μόνο έτσι μπορείς να ελέγ­ξεις αν όντως έγινε η μείωση. Στα υπό­λοιπα είδη, στα τρόφιμα για παρά­δειγμα, για να μπορείς να ελέγ­ξεις αν η τιμή αγοράς αντα­πο­κρί­νε­ται στην μείωση του ΦΠΑ θα πρέπει να υπάρχει ένα πολύ καλά δομη­μένο κράτος, το οποίο η Ελλάδα δεν έχει. Ή δεν θέλει να έχει, υπάρχει και αυτή η περί­πτωση. Ο κρα­τι­κός έλεγχος είναι ανύ­παρ­κτος και ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Σήμερα λοιπόν το αρμόδιο Υπουρ­γείο μιλάει για επιβολή πλαφόν σε καύσιμα, σε ορι­σμένα τρόφιμα όπως για παρά­δειγμα τα άλευρα, μόνο που σήμερα είναι ήδη πολύ αργά.

Ακόμα βέβαια η εξαγ­γε­λία για την επιβολή πλαφόν παρα­μέ­νει εξαγ­γε­λία, δεν την είδαμε να υλο­ποιεί­ται…

Πάντως αν τεθεί πλαφόν σήμερα, θα τεθεί στις ισχύ­ου­σες τιμές.

Ναι βέβαια, οι οποίες είναι ήδη στα ύψη. Δεν δικαιο­λο­γεί­ται να κατα­γρά­φο­νται αυτές οι αυξή­σεις στην αγορά. Τα καύσιμα με τα οποία τρο­φο­δο­τεί­ται σήμερα η αγορά, είναι με τιμές συμ­φω­νη­μέ­νες το 2020 ενδε­χο­μέ­νως και το 2021 και όχι σημε­ρι­νές, άρα δεν θα έπρεπε η τιμή της βεν­ζί­νης να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα. Και ξέρετε ποιο είναι το κακό; Ότι στην Ελλάδα σε επίπεδο τιμών ό,τι ανε­βαί­νει, δύσκολα κατε­βαί­νει… Εγώ σας λέω ότι ακόμα κι όταν οι διε­θνείς τιμές του πετρε­λαίου πέσουν, πάρα πολύ δύσκολα θα πέσουν οι τιμές στα πρα­τή­ρια των καυ­σί­μων. Αυτή λοιπόν η έκρηξη ακρί­βειας η οποία ταλα­νί­ζει τον πολίτη, το 2021 έφτασε έως και το 30% και για το 2022 το καλύ­τερο σενάριο είναι να κατα­γρα­φεί αύξηση επίσης κατά 30% σε σχέση με πέρυσι κι αυτό μόνο αν λήξει άμεσα η ουκρα­νική κρίση γιατί αν δεν λήξει άμεσα, τότε θα μιλούμε για κοσμο­γο­νία αυξή­σεων διότι οι ευκαι­ρια­κοί κερ­δο­σκό­ποι θα εκμε­ταλ­λευ­τούν αυτήν την κατά­σταση. Και τότε και ο κοσμά­κης και οι επαγ­γελ­μα­τίες θα ζήσουν ακόμα πιο δύσκο­λες μέρες. Δεν έχει πλέον χρήματα ο κατα­να­λω­τής να ξοδέψει. Αντί λοιπόν να ληφθούν γεν­ναίες απο­φά­σεις για μείωση φόρων ακού­σαμε για αύξηση στον κατώ­τερο μισθό κατά 2% από 1/1/2022 και από 1/5/2022 επι­πλέον 2%. Συγ­γνώμη, αλλά ο συντα­ξιού­χος δεν πρέπει να καλύψει το χαμένο -λόγω αυξήσεων- εισό­δημα; Ο μισθω­τός που αμεί­βε­ται με μισθό πάνω από τον βασικό δεν πρέπει να καλύψει το χαμένο εισό­δημα;

Με την ακρί­βεια των τελευ­ταίων δύο ετών θα χάσουμε του­λά­χι­στον το 50% του εισο­δή­μα­τός μας! Όταν στα 1.000 ευρώ εισο­δή­μα­τος χάνεις τα 500 ευρώ λόγω ακρί­βειας, πώς θα επι­βιώ­σεις;

Η αλήθεια είναι ότι πλέον παλεύ­ουμε για το «ζην», το «ευ ζην» απο­τε­λεί μακρινό όνειρο, για την πλειο­νό­τητα της κοι­νω­νίας του­λά­χι­στον.

Ακριβώς. Αυτός που παίρνει μισθό 300, 400 ή 500 ευρώ, ο χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χος, όσοι λαμ­βά­νουν επίδομα ανερ­γίας, που απο­τε­λούν ένα μεγάλο μέρος της κοι­νω­νίας για να μην σας πω το μεγα­λύ­τερο, πώς θα επι­βιώ­σουν. Μπορούν να μας απα­ντή­σουν οι κυβερ­νώ­ντες; Οι αυξή­σεις στις τιμές των λεγό­με­νων λαϊκών τρο­φί­μων όπως είναι το ψωμί, τα όσπρια, τα ζυμα­ρικά, τα άλευρα, μέσα σε δύο χρόνια ανα­μέ­νε­ται να ξεπε­ρά­σουν το 50%! Πώς θα επι­βιώ­σει το ελλη­νικό νοι­κο­κυ­ριό; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.

Και ποια είναι η απά­ντηση σε αυτό το ερώτημα;

Δεν μπο­ρούμε να απα­ντή­σουμε εμείς, να απα­ντή­σει η κυβέρ­νηση που πέρα από τις εξαγ­γε­λίες για πλαφόν δεν έχει αντι­τά­ξει κάποια άλλη σοβαρή πρόταση, διότι δεν το επι­τρέ­πουν λέει τα δημόσια οικο­νο­μικά της χώρας. Ας μας απα­ντή­σουν όμως πώς άλλες χώρες έλαβαν ήδη μέτρα μειώ­νο­ντας τον ειδικό φόρο κατα­νά­λω­σης στα καύσιμα και τον Φ.Π.Α. κι εμείς γιατί δεν μπο­ρούμε; Και πέρα από αυτό, γιατί πρέπει να είμαστε η ακρι­βό­τερη χώρα στην Ευρώπη στην ενέρ­γεια; Όπως αντι­λαμ­βά­νε­στε, μόνο ερω­τή­ματα υπάρ­χουν, δεν υπάρ­χουν απα­ντή­σεις.

Η κατά­σταση πάντως με τις τιμές του ρεύ­μα­τος είναι δρα­μα­τική, φαντά­ζο­μαι ότι εσείς θα έχετε καλύ­τερη εικόνα για το τι ακριβώς συμ­βαί­νει σε αυτόν τον τομέα.

Κυρία Φώτη, ο κόσμος παρα­μι­λάει! Εξα­νε­μί­ζο­νται μισθοί, συντά­ξεις για να πλη­ρω­θεί το ρεύμα και πάλι δεν φθάνουν. Για φαντα­στείτε τον συντα­ξιούχο ή τον μισθωτό των 600 ευρώ που καλεί­ται να πλη­ρώ­σει εκκα­θα­ρι­στικό λογα­ρια­σμό ρεύ­μα­τος 800 και 1.000 ευρώ. Πώς θα γλι­τώ­σει το εγκε­φα­λικό;

Αρα στο αμέσως επόμενο διά­στημα μαθη­μα­τικά θα αυξη­θούν και τα νοι­κο­κυ­ριά που δεν θα έχουν ρεύμα.

Βεβαίως, και μαζί με αυτά και το χρέος στις εται­ρείες παροχής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Θα βλέ­πουμε ουρές κατα­να­λω­τών στα ταμεία των εται­ρειών για να ρυθ­μί­σουν τις οφειλές τους. Οπότε ο κατα­να­λω­τής θα έχει ρυθ­μί­σεις στους λογα­ρια­σμούς ρεύ­μα­τος, ρυθ­μί­σεις στην εφορία, ρυθ­μί­σεις στα τέλη κυκλο­φο­ρίας, ρυθ­μί­σεις στα ασφα­λι­στικά ταμεία… Δημιουρ­γού­νται στρα­τιές Ελλήνων οφει­λε­τών που θα είναι όμηροι των χρεών τους! Πότε θα απο­πλη­ρω­θούν αυτές οι ρυθ­μί­σεις; Πού θα βρεθούν τα εισο­δή­ματα για να καλύ­ψουν τις δόσεις των ρυθ­μί­σεων και να πλη­ρω­θούν οι λογα­ρια­σμοί;

• Αυτή η έκρηξη της ακρί­βειας πάντως είναι πρω­τό­γνωρη για τα ελλη­νικά δεδο­μένα των τελευ­ταίων ετών.

Δεν έχουμε δει τέτοια φαι­νό­μενα ακρί­βειας στα τελευ­ταία του­λά­χι­στον 40 χρόνια κι αυτό δεν είναι αυθαί­ρετο συμπέ­ρα­σμα, προ­κύ­πτει από τα επίσημα αρχεία του Ινστι­τού­του Κατα­να­λω­τών στα οποία ανα­τρέ­ξαμε. Θα σας δώσω ένα παρά­δειγμα. Το 2013 ενώ το βαρέλι πετρε­λαίου μπρεντ είχε κατα­γρά­ψει ακόμα υψη­λό­τερα επίπεδα τιμής από τα σημε­ρινά, είχε φτάσει μέχρι και τα 140 δολάρια, η τιμή της βεν­ζί­νης δεν ξεπέ­ρασε το 1,60 ευρώ το λίτρο, κι ενώ σήμερα η τιμή του βαρε­λιού είναι χαμη­λό­τερη η βενζίνη ξεπέ­ρασε τα 2 ευρώ.

Οι αυξή­σεις των καυ­σί­μων είναι γεγονός πως έχουν οδη­γή­σει σε από­γνωση την κοι­νω­νία.

Μέχρι πρό­τι­νος ζούσε κάτω ή στα όρια της φτώ­χειας το 1/3 των συμπο­λι­τών μας, που ούτε αυτό είναι χαμηλό ποσοστό. Σήμερα κ. Φώτη, μετά βεβαιό­τη­τας σας λέω ότι το 1/3 έχει γίνει 50%! Για να γίνω κατα­νοη­τός, οι μισοί Ελληνες δια­βιώ­νουν κοντά ή κάτω από το όριο της φτώ­χειας. Ποιος μπορεί να είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με αυτά τα ποσοστά; Ποιος μπορεί να μιλάει για ανά­πτυξη 15% και 20% και ο κόσμος να αδυ­να­τεί να τα βγάλει πέρα;

Και ποια μπορεί να είναι η λύση;

Οταν ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών Θεό­δω­ρος Σκυ­λα­κά­κης ούτε λίγο ούτε πολύ, υπο­στή­ριξε ότι ο κυριό­τε­ρος λόγος που δεν μειώ­νε­ται ο φόρος στα καύσιμα «είναι για να μην ευνοη­θούν οι πλού­σιοι» διότι τα φτωχά νοι­κο­κυ­ριά δεν έχουν αυτο­κί­νητο, ποια λύση περι­μέ­νετε να δοθεί; Συμ­βαί­νει, όπως πάντοτε, το εξής ευτρά­πελο: Αυξά­νε­ται το εισό­δημα των μεγάλων επι­χει­ρη­μα­τιών και αυτό προ­σμε­τρά­ται στο κατά κεφαλήν εισό­δημα συνο­λικά κι έτσι η αύξηση ουσια­στικά είναι πλα­σμα­τική, ή εν πάση περι­πτώ­σει αφορά μόνο στους μεγα­λοει­σο­δη­μα­τίες και μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες.

Ο κατα­να­λω­τής έχει κάποιο σύμμαχο απέ­να­ντι σε αυτή τη λαίλαπα των αυξη­σεων;

Ο κατα­να­λω­τής έχει σύμμαχο τον εαυτό του, αυτή είναι η δύναμή του αρκεί να κατα­λά­βει επι­τέ­λους ότι η μόνη λύση είναι η συσπεί­ρωση γύρω από τις οργα­νώ­σεις κατα­να­λω­τών. Αν η φωνή του κάθε κατα­να­λωτή ενι­σχύ­σει το κατα­να­λω­τικό κίνημα τότε θα αλλά­ξουν πολλά. Να σας θυμίσω ότι η κυβέρ­νηση το 2014 άλλαξε τον Ν. 2251/1994 για τις επι­δο­τή­σεις των ενώσεων κατα­να­λω­τών όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να απο­δυ­να­μώ­σει τις φωνές μας. Καμία κυβέρ­νηση, ούτε δεξιά, ούτε αρι­στερά, ούτε κεντρώα θέλει τις οργα­νώ­σεις κατα­να­λω­τών. Εδώ στην Ελλάδα δυστυ­χώς δεν έχουμε ανε­πτυγ­μένη κατα­να­λω­τική συνεί­δηση, όπως συμ­βαί­νει σε άλλα κράτη. Εδώ μας εμπαί­ζουν, μας κοροϊ­δεύ­ουν εξό­φθαλμα και δεν παρεμ­βαί­νει η πολι­τεία για να επι­βά­λει κυρώ­σεις ως οφείλει.

• Με την εμπει­ρία σας, θεω­ρείτε ότι τα πράγ­ματα μπορεί να γίνουν ακόμα χει­ρό­τερα;

Βεβαίως θα γίνουν. Η οικο­νο­μική κρίση θα διαρ­κέ­σει και όλο το 2022 και να είστε σίγουρη ότι θα διαρ­κέ­σει και το 2023.

Δεν βλέπετε δηλαδή φως στο τούνελ;

Όχι. Κάτω από αυτές τις συν­θή­κες δεν υπάρχει φως στο τούνελ, πρέπει να αλλά­ξουν πολλά για να δούμε φως έστω να αχνο­φαί­νε­ται, και επί του παρό­ντος δεν φαί­νε­ται να υπάρχει ούτε η πρόθεση για κάτι τέτοιο από τους κυβερ­νώ­ντες, ούτε να ευνοούν οι συν­θή­κες μια τέτοια εξέλιξη.