Ιαβέρης: Δεν είναι πίστα ο δρόμος της πόλης

Η Ελλάδα συνε­χί­ζει να θρηνεί πολίτες της στην άσφαλτο. Το νέο τροχαίο δυστύ­χημα στη Βούλα έφερε ξανά με θόρυβο στην επι­φά­νεια ένα άλυτο πρό­βλημα για τη χώρα μας, ίσως επειδή το αίμα που χύθηκε ξανά, κύλησε μέσα από ένα πανά­κριβο αυτο­κί­νητο. Μία Ferrari με τερά­στια ιππο­δύ­ναμη που ξέφυγε από την πορεία της με απο­τέ­λε­σμα να σκο­τω­θεί ο οδηγός της Τζώρ­τζης Μονο­γυιός, που οδη­γούσε για πρώτη φορά το αυτο­κί­νητο, και να τραυ­μα­τι­στεί η σύζυγός του. Η «Κ» απευ­θύν­θηκε σε έναν ειδικό προ­κει­μέ­νου να ανα­ζη­τή­σει απα­ντή­σεις. Τον θρυλικό οδηγό αγώνων αυτο­κι­νή­του, Ιαβέρη.

«Τα αυτο­κί­νητα αυτά δεν τα παίρνει ο καθένας για να τα οδη­γή­σει στα όριά τους, χωρίς να θέλω να θίξω το τελευ­ταίο περι­στα­τικό», μας λέει. «Αυτά τα αυτο­κί­νητα δεν μπορεί να τα οδη­γή­σει ούτε ο Χάμιλ­τον μέσα στον δρόμο. Είναι δια­φο­ρε­τικό να τα οδη­γή­σει σε πίστα με κράνος, φόρμα κ.τ.λ. ένας παγκό­σμιος πρω­τα­θλη­τής κι άλλο ένας πολίτης σε δρόμο πόλης».

– Είναι ουσια­στικά σαν να δίνουμε ένα όπλο σε ένα παιδί και να του ζητή­σουμε να μην πυρο­βο­λή­σει;

– Δεν έχει να κάνει μόνο με αυτά τα αυτο­κί­νητα, αλλά με οποιο­δή­ποτε αυτο­κί­νητο. Οταν κάποιος δεν έχει παιδεία, είναι αγενής, είναι αυθάδης –περι­γράφω τους Ελληνες– αυτά θα συμ­βαί­νουν. Ζούμε μια παν­δη­μία βλα­κείας και ανη­θι­κό­τη­τας.

– Είναι θέμα παι­δείας δηλαδή;

– Είναι θέμα παι­δείας. Η παιδεία όχι του σχο­λείου. Η παιδεία που απο­κτούμε ως άνθρω­ποι και κατ’ επέ­κταση η οδική παιδεία, όχι η οδηγική.

– Και να μην πάρεις και κάποιον άλλον στον λαιμό σου…

– Ο Ελληνας οδηγός για τη ζωή του άλλου δεν πολυ­νοιά­ζε­ται. Είναι θέματα ποινικά. Ο Ελληνας οδηγός έχει χαμηλή αυτο­ε­κτί­μηση και προ­κα­λεί όλη μέρα θέτο­ντας τον εαυτό του σε κίνδυνο για μια βλακεία. Η βλακεία που επα­να­λαμ­βά­νε­ται γίνεται συνή­θεια και ανη­θι­κό­τητα. Δεν είναι θέμα ιππο­δύ­να­μης μόνο. Δηλαδή από πόσα άλογα και πάνω υπο­τί­θε­ται ότι δεν μπορείς να οδη­γή­σεις; Σύμφωνα με μελέτες, το 85% των θανα­τη­φό­ρων ή με βαρύ­τα­τους τραυ­μα­τι­σμούς τρο­χαίων γίνο­νται μέσα σε γει­το­νιές με ταχύ­τη­τες κάτω των 40 χλμ.

– Μπορεί ένας οδηγός με ερα­σι­τε­χνικό δίπλωμα να οδη­γή­σει τέτοια αυτο­κί­νητα;

– Ο οδηγός πρέπει να κατα­λά­βει ότι δεν ξέρει να οδηγεί τέτοια αυτο­κί­νητα ανάμεσα σε χιλιά­δες άλλα. Δεν είναι πίστα ο δρόμος της πόλης.

Ο οδηγός πρέπει να κατα­λά­βει ότι δεν ξέρει να οδηγεί τέτοια αυτο­κί­νητα ανάμεσα σε χιλιά­δες άλλα.

– Το ίδιο όμως είναι να οδηγείς ένα αυτο­κί­νητο χαμηλής ιππο­δύ­να­μης και κυβι­σμού, με το να οδηγείς ουσια­στικά έναν «πύραυλο»;

– Υπάρ­χουν πολλά αυτο­κί­νητα που δεν μπορείς να τα κρίνεις με βάση την ισχύ τους, ούτε καν με την τελική τους. Υπάρ­χουν αυτά με 600-700 άλογα, υπάρ­χουν και άλλα με 200 και 250 άλογα. Τι πρέπει να γίνει;

– Πιστεύ­ετε ότι πρέπει να υπάρξει ένα νομο­θε­τικό πλαίσιο δια­φο­ρε­τικό;

– Είναι δύσκολο. Στην εθνική οδό το ανώτατο όριο είναι τα 130. Εδώ μιλάμε για τελική ταχύ­τητα και όχι για ιππο­δύ­ναμη. Δηλαδή πού μπορείς να βάλεις κόφτη; Στα 150 για παρά­δειγμα; Μέσα στην πόλη πάω με 150; Αρα πρέπει να κατέβω στα 40, στην ταχύ­τητα δηλαδή που γίνεται το 85% των σοβα­ρό­τε­ρων τρο­χαίων. Είναι εφικτό κάτι τέτοιο όμως;

– Αρα φταίει η ατι­μω­ρη­σία;

– Φταίει η παιδεία πρώτα απ’ όλα αλλά και η κακή συμπε­ρι­φορά. Κατά δεύ­τε­ρον, πρέπει να μπουν παντού αισθη­τή­ρες ταχύ­τη­τας και τα αυτο­κί­νητα να μην μπορούν να κινη­θούν πάνω από τα όρια ταχυ­τή­των. Αυτό φυσικά θα πάρει πολλά χρόνια για να γίνει.

– Μπορεί να αλλάξει η νοο­τρο­πία ενός 30χρονου ή μεγα­λύ­τε­ρου οδηγού; Μήπως πρέπει να μπει στα σχολεία ένα μάθημα οδη­γι­κής συμπε­ρι­φο­ράς;

– Μπορεί, σαφέ­στατα. Η παιδεία δεν ξεκι­νάει από το σχολείο, αλλά από τα βιω­μα­τικά πρότυπα. Το παιδί θα αντι­γρά­ψει αυτόν που θαυ­μά­ζει. Αρα πρέπει να αλλάξει το νομο­θε­τικό πλαίσιο και οι απλές παρα­βά­σεις να μετα­τρα­πούν σε εγκλή­ματα. Επίσης, αν αυτό το δράμα όπως με τη Φεράρι ή την Πόρσε πιο παλιά είχε γίνει βίωμα και με συχνό­τητα, όπως αυτό που γίνεται με την COVID, θα υπήρχε απο­τέ­λε­σμα. Αυτό που συντε­λεί­ται είναι σε επίπεδο γενο­κτο­νίας. Οταν ένας 20χρονος χάνει τη ζωή του, δεν θα κάνει παιδιά. Ασχο­λού­μα­στε με ένα τροχαίο όταν αφορά μια Φεράρι ή έναν επώνυμο, και δεν ανα­δει­κνύ­ουμε, π.χ., ότι το τελευ­ταίο 15νθήμερο δεκα­πέ­ντε 17χρονοι έως 25χρονοι έχασαν τη ζωή τους στην περι­φέ­ρεια.

– Τι πρέπει να γίνει λοιπόν;

– Αυτό απαιτεί πολι­τικό κόστος. Η πολι­τική δεν έχει στραμ­μένα τα μάτια της στις επό­με­νες γενιές, αλλά στις επό­με­νες εκλογές. Εχουμε μπερ­δέ­ψει το αυτο­νό­ητο με το αυτο-ανόητο. Θέλουμε παιδεία από το σπίτι, από το σχολείο με ειδι­κούς επι­μορ­φω­μέ­νους δασκά­λους, αλλαγή νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου, να υπάρξει ενη­μέ­ρωση μέσω των ΜΜΕ με σπο­τά­κια, και φυσικά να αλλάξει το σύστημα εξε­τά­σεων για δίπλωμα επι­τέ­λους! Ποιο είναι το κρι­τή­ριο ικα­νό­τη­τας για να οδη­γή­σει κάποιος ένα όχημα 80 ίππων, 100, 250 ή 700; Παρ­κά­ρι­σμα, ξεκί­νημα, οπι­σθο­γω­νία. Θέλουμε οδηγούς ή παρ­κα­δό­ρους;

Πηγή kathimerini.gr

Μπάμπης Παπα­δά­τος