Οι μύθοι και τα όνειρα που κρύβονται μέσα στη φρεγάτα «Shtandart»

Υπάρ­χουν μερικά πρόσωπα που αγγί­χθη­καν από την αδιό­ρατη ουράνια φλόγα και κατά­φε­ραν με τα όνειρά τους να εμπνεύ­σουν πλήθος άλλων ανθρώ­πων κι όλοι μαζί να δου­λέ­ψουν για έναν από κοινού σκοπό. Τα πρόσωπα αυτά είναι κατά κάποιο τρόπο από­γο­νοι του Ορφέα και χωρίς κανέναν δισταγμό βυθί­ζο­νται στην άβυσσο για να βρουν εκείνα που αγαπούν και να τα τρα­βή­ξουν έξω από τον Άδη. Αυτό ακριβώς συνέβη με την κατα­σκευή του αντι­γρά­φου της φρε­γά­τας Shtandart, για το χτίσιμο της οποίας δού­λε­ψαν εκα­το­ντά­δες εθε­λο­ντές, κυρίως νέοι. Το υπέροχο αυτό σκαρί θα μπο­ρούσε να γεν­νη­θεί στο καρ­νά­γιο της Ρόδου, στον ταρσανά της Σύμης, της Κάσου ή της Καλύ­μνου.

Εκείνο που οι πολλοί βλέπουν ως αντί­γραφο του παρελ­θό­ντος να κοσμεί αυτές τις μέρες το λιμάνι της Κολόνας στη Ρόδο, είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ένα κομμάτι του μέλ­λο­ντος και στέ­κε­ται εκεί ως μια πρό­κληση για τον κάθε ένα που αρνεί­ται να απο­δε­χθεί την κυριαρ­χία της ψηφια­κής τεχνο­λο­γίας. Αυτή είναι και η προ­σέγ­γιση που κάνει ο ίδιος ο Vladimir Martus καπε­τά­νιος και κατα­σκευα­στής του Shtandart και ξενα­γώ­ντας τη δημο­κρα­τική σε κάθε γωνιά της φρε­γά­τας απο­κά­λυψε όλα όσα κρύ­βο­νται πίσω από τα δρύινα του έξαλα:

«Έχουμε για σύνθημα ‘η ζωή παίρνει τη μορφή που εσύ της δίνεις’ και αυτό σημαί­νει ότι το πρώτο πράγμα που μαθαί­νουμε εν πλω είναι να ακο­λου­θούμε τα όνειρά μας. Το ίδιο όνειρο με παρα­κί­νησε πριν από περίπου 28 χρόνια να ξεκι­νήσω την κατα­σκευή αυτού του σκάφους».

Ο Vladimir Martus ξεκί­νησε ως ονει­ρο­πό­λος, χωρίς δικούς του πόρους, χωρίς χορη­γούς να τον υπο­στη­ρί­ξουν στην αρχή, παρά μόνο με τη θέλησή του. Από τους πρώτους που στά­θη­καν δίπλα του, εθε­λο­ντικά ήταν ένας ιστο­ρι­κός ο οποίος αφιέ­ρωσε έξι μήνες ψάχνο­ντας τα σχέδια του φημι­σμέ­νου σκάφους στα αρχεία της άλλοτε ρωσικής αυτο­κρα­το­ρίας.

«Βρήκαμε τα ακριβή σχέδια. Ήμασταν τυχεροί. Με αυτά ως δεδο­μένο και με μόνο περιου­σιακό στοι­χείο ένα αλυ­σο­πρί­ονο ξεκί­νησε η κατα­σκευή της φρε­γά­τας του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας. Όλη η δουλειά έγινε στο χέρι και το αλυ­σο­πρί­ονο δούλευα μόνον εγώ, από φόβο μήπως στα χέρια κάποιου άλλου χαλάσει και τότε θα πτω­χεύ­αμε. Έτσι ξεκι­νή­σαμε, βρήκαμε δέντρα, δρύες, των οποίων η ηλικία μπο­ρούσε να μας συν­δέ­σει με τη χρονική περίοδο που ζητού­σαμε, δηλαδή περίπου στο έτος 1700 και αρχί­σαμε να συγκε­ντρώ­νουμε ξυλεία. Στο μεταξύ άρχισαν να έρχο­νται κοντά στο έργο εθε­λο­ντές, κυρίως νέοι άνθρω­ποι, με θέληση και όρεξη να φτιά­ξουμε κάτι το όμορφο».

Εκα­το­ντά­δες νέοι συμ­με­τεί­χαν στην  κατα­σκευή του

Όταν το όνειρο του Vladimir Martus άρχισε να γίνεται γνωστό σε όλη τη Ρωσία, ξεκί­νη­σαν να πηγαί­νουν δίπλα του όλο και περισ­σό­τε­ροι εθε­λο­ντές και εθε­λό­ντριες να βοη­θή­σουν στην κατα­σκευή. Ο ίδιος μας δείχνει τη φωτο­γρα­φία μίας νεαρής Ρωσίδας που είχε ανα­λά­βει να κάνει το πλα­νιά­ρι­σμα των ξύλων. Η κοπέλα σπού­δαζε στο πανε­πι­στή­μιο και κάθε μεση­μέρι άφηνε πίσω της τα πάντα κι αφιέ­ρωνε όλο της το από­γευμα να δου­λεύει την πλάνη δημιουρ­γώ­ντας επί­πε­δες επι­φά­νειες στους κορμούς των δέντρων. Πολλοί απα­σχο­λή­θη­καν στο να κατα­σκευά­ζουν μεγάλα καρφιά, για να ενωθούν μεταξύ τους τα ξύλινα μέρη του σκάφους. Συνο­λικά κατα­σκευά­σθη­καν και χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν 8000 μεταλ­λικά καρφιά, ορι­σμένα από τα οποία έχουν μήκος μισό μέτρο.

«Δου­λεύ­αμε στη ρωσική ύπαιθρο, μερικές φορές η δουλειά γινόταν σε θερ­μο­κρα­σία -26ο Κελσίου. Αυτό δε μας εμπό­διζε, απλώς μας ανά­γκαζε να δου­λεύ­ουμε πιο γρήγορα».

Φοι­τη­τές, φοι­τή­τριες, γλύπτες, καλ­λι­τέ­χνες, επαγ­γελ­μα­τίες και πρόσωπα της διπλα­νής πόρτας ένωσαν τις δυνά­μεις τους και επί έξι χρόνια δού­λε­ψαν για να κατα­σκευα­στεί αυτό το κομ­ψο­τέ­χνημα. Όλοι τους τώρα γνω­ρί­ζουν επα­κρι­βώς κάθε γωνιά του πλοίου, την ανα­φέ­ρουν ονο­μα­στικά ως γνήσιοι ναυ­πη­γοί γεμάτοι γνώση για όλες τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της θάλασ­σας και τις παρα­ξε­νιές του ανέμου.

«Το Shtandart καθελ­κύ­στηκε πριν από 22 χρόνια και από τότε μέχρι σήμερα πλέει διαρκώς στις ανοι­κτές θάλασ­σες. Το έχουν επι­σκε­φθεί βασι­λείς και μικρά παιδιά, όλοι χαί­ρο­νται και ενθου­σιά­ζο­νται με τον ίδιο τρόπο» εξηγεί στη ‘δ’ ο captain Vladimir και συμπλη­ρώ­νει:

«Υπο­δε­χό­μα­στε κάθε εβδο­μάδα μαθη­τευό­με­νους ιστιο­πλό­ους και φοι­τη­τές ναυ­πη­γούς. Μένουν κοντά μας, δου­λεύ­ουν όλοι μαζί σαν ένα πρόσωπο, διότι πάνω στο καράβι μας μόνο με συνερ­γα­σία μπορεί να βγει η δουλειά που πρέπει να γίνει. Μαθαί­νουν να συνερ­γά­ζο­νται, αλλά κυρίως μαθαί­νουν να ακο­λου­θούν τα όνειρά τους»

Κατα­σκεύ­ασε το Black Pearl της ταινίας «Οι

πει­ρα­τές της Καραϊ­βι­κής»

Εκείνο που δεν έδειξε ποτέ ο σκη­νο­θέ­της Gore Verbinski στους Πει­ρα­τές της Καραϊ­βι­κής είναι πως το «Μαύρο Μαρ­γα­ρι­τάρι», το πει­ρα­τικό καράβι που πρω­τα­γω­νί­στησε στις ομό­τι­τλες ταινίες είχε ακριβώς κάτω από την κου­πα­στή του ένα μεγάλο, δικέ­φαλο σταυρό της Ορθο­δο­ξίας.

«Το σκαρί αυτό ήταν ένα από τα καράβια που κατα­σκευά­σαμε με την ομάδα μου. Η παρα­γωγή της ταινίας των πει­ρα­τών της Καραϊ­βι­κής μας το ζήτησε, έκαναν βέβαια προ­σθή­κες για τις ανάγκες της ταινίας, όμως δεν αφαί­ρε­σαν τον δικέ­φαλο αετό».

«Να επι­στευ­τούμε  τον άνεμο»

«Ο άνεμος είναι μια αξιό­πι­στη δύναμη και αυτό πρέπει να το κατα­λά­βουν εται­ρείες, κυρίως εκείνες των υπε­ρά­κτιων μετα­φο­ρών. Μπο­ρούμε να τον εμπι­στευ­τούμε και να τον χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε ως κινη­τή­ριο δύναμη» εξηγεί μέσω της «δημο­κρα­τι­κής» ο captain Vladimir Martus. Τη δύναμη του ανέμου διδά­σκο­νται όλοι όσοι ανε­βαί­νουν στο Shtandart για να ζήσουν εκεί για μερικές ημέρες:

«Ξεφεύ­γουν από τον χει­ρι­σμό του σκάφους με τα ψηφιακά μέσα, μαθαί­νουν να χρη­σι­μο­ποιούν τις δυνά­μεις τους, να εμπι­στεύ­ο­νται τον εαυτό τους, κατα­λα­βαί­νουν ότι η πρώτη δεξιό­τητα που έχει ένας ιστιο­πλόος κι ένας άνθρω­πος της θάλασ­σας είναι η αντί­ληψη, η προ­αί­σθηση στο τι είναι εκείνο που έρχεται, διότι η θάλασσα, η φύση γενι­κό­τερα πάντα μας προει­δο­ποιεί κι εμείς μαθαί­νουμε να βλέ­πουμε τα σημάδια».

Το νέο όνειρο του captain Vladimir είναι η κατα­σκευή ενός σκάφους όμοιου με εκείνο που κατά περα­σμέ­νους αιώνες διέ­σχιζε τις θαλάσ­σιες οδούς μετα­φέ­ρο­ντας στα αμπάρια του τσάι από την Ασία στην Ευρώπη. «Σχε­διά­σαμε ένα TeaClipper και τώρα αναζητώ χρη­μα­το­δότη για την κατα­σκευή του, έναν partner να το κατα­σκευά­σουμε μαζί και του οποίου το όνομα θα μπει στο πλοίο. Το νέο σκάφος θα πλέει στις θάλασ­σες, όπως θα συνε­χί­ζει το Shtandart».

Κάπως έτσι κι μυθικός Ορφέας επι­στρέ­φο­ντας στην επι­φά­νεια της γης, έστρεψε το βλέμμα να δει την αγα­πη­μένη του Ευρυ­δίκη, που τον ακο­λου­θούσε στο κατόπι. Έστρεψε το βλέμμα, παρα­κού­ο­ντας τον όρο του θεού Πλού­τωνα, γνω­ρί­ζο­ντας ότι έτσι η Ευρυ­δίκη θα μείνει για πάντα στον Άδη και το έκανε όχι υπο­κύ­πτο­ντας στη λαχτάρα του να τη δει, αλλά λει­τουρ­γώ­ντας ως ποιητής, με τη θέληση να κρα­τή­σει για πάντα μέσα του την ιδανική εικόνα, τον έρωτα και το όνειρο, αρνού­με­νος να ζήσει μια κοινή, θνητή ζωή.