«Εχουμε συγκεκριμένη πολιτική πρόταση για την αναγέννηση της κοινωνίας και της οικονομίας»

Κύριε Γερου­λάνε, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη από την απώλεια της Φώφης Γεν­νη­ματά που συντά­ραξε τη χώρα. Τι αφήνει πίσω της ως παρα­κα­τα­θήκη για την παρά­ταξη αλλά και σε ανθρώ­πινο επίπεδο;

Παρα­λά­βαμε μία διπλή παρα­κα­τα­θήκη από τη Φώφη Γεν­νη­ματά. Μια ανθρώ­πινη και μια πολι­τική. Η Φώφη Γεν­νη­ματά ήταν μία γυναίκα η οποία νίκησε τον φόβο. Έπεσε στα βαθιά, χει­ρί­στηκε με αξιο­πρέ­πεια το πρό­βλημα της υγείας της και παρέ­μεινε μία εξαι­ρε­τική μάνα και μία δυνα­μική πολι­τι­κός. Στο πολι­τικό επίπεδο, μας κλη­ρο­δό­τησε τη σημασία της ενό­τη­τας και οφεί­λουμε αυτή την παρα­κα­τα­θήκη να τη δια­φυ­λά­ξουμε. Οφεί­λουμε ενω­μέ­νοι, να κοι­τά­ξουμε μπροστά και θέλω να πιστεύω ότι αυτό θα κάνουμε.

Είναι οι εκλογές αυτές για το Κίνημα Αλλαγής, μια μεγάλη ευκαι­ρία για ανα­συ­γκρό­τηση; Υπάρχει πολι­τι­κός χώρος;

Η χώρα χρειά­ζε­ται πρώτα υπεύ­θυνη και δυνα­μική αντι­πο­λί­τευση και άμεσα αλλαγή κυβέρ­νη­σης. Σήμερα, έχουμε μια κυβέρ­νηση που για πολ­λο­στή φορά επεν­δύει έναν πακτωλό χρη­μά­των σε ένα παρω­χη­μένο παρα­γω­γικό μοντέλο που οδηγεί ξανά και ξανά σε πτώ­χευση. Η παρα­γω­γική βάση της χώρας έχει συρ­ρι­κνω­θεί επι­κίν­δυνα. Ένα σήμα κιν­δύ­νου είναι πως, μόνο το 15% των επι­χει­ρή­σεων που συμ­με­τεί­χαν στο προη­γού­μενο ΕΣΠΑ πληρούν πια τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις στο νέο. Κατα­λα­βαί­νετε ότι αυτό σημαί­νει περισ­σό­τερο πλούτο σε λιγό­τερα χέρια, σημαί­νει αύξηση της ανι­σό­τη­τας. Αυτό οδηγεί στην ανα­πα­ρα­γωγή πανο­μοιό­τυ­πων κρίσεων, που θα οδη­γή­σουν με τη σειρά τους σε νέα μνη­μό­νια, τα οποία όμως θα πλη­ρώ­σουν οι πιο αδύ­να­μοι συμπο­λί­τες μας. Κι αυτό διότι σήμερα, οι έχοντες προ­στα­τεύ­ουν τα κεφά­λαιά τους στο εξω­τε­ρικό. Αυτό σημαί­νει ότι την επόμενη πτώ­χευση της Ελλάδας θα την επω­μι­στούν τα χαμη­λό­τερα στρώ­ματα. Και αυτό δεν πρέπει να αφή­σουμε να συμβεί.

Άρα, οι εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές είναι μια ευκαι­ρία η οποία δεν πρέπει να πάει χαμένη. Μας δίνουν τη δυνα­τό­τητα να μιλή­σουμε στις Ελλη­νί­δες και στους Έλληνες, σε κάθε γωνιά της χώρας. Να βρε­θούμε ξανά όλοι μαζί και όταν λέω όλοι μαζί, εννοώ όλοι οι προ­ο­δευ­τι­κοί πολίτες. Όσοι είναι ήδη μαζί μας, όσοι είναι σε άλλα κόμματα που δεν τους εκφρά­ζουν πια αλλά και όσοι έχουν χάσει την πίστη τους στην πολι­τική. Ξέρετε, από το 2009 μέχρι σήμερα, περίπου 2.000.000 πολίτες έχουν απο­μα­κρυν­θεί από τις κάλπες. Στην πλειο­ψη­φία τους, πρό­κει­ται για προ­ο­δευ­τι­κούς πολίτες που δεν εκφρά­ζο­νται από τις δια­φο­ρε­τι­κές μορφές συντή­ρη­σης που έχουν επι­κρα­τή­σει σε όλο το μήκος του πολι­τι­κού φάσμα­τος. Αυτοί οι πολίτες ανα­ζη­τούν πολι­τική έκφραση μέσα από μια παρά­ταξη που να πιστεύει στις δυνά­μεις τους. Που να τους εμπι­στεύ­ε­ται και να επεν­δύει στη δική τους ανά­πτυξη. Που να τους απε­λευ­θε­ρώ­νει. Σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύ­τατα και απει­λη­τικά, έχουμε ευθύνη ως δημο­κρα­τική παρά­ταξη να γίνουμε εμείς η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στη χώρα. Στις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές του Κινή­μα­τος Αλλαγής, έχουμε μόνο μια επιλογή, να ανα­με­τρη­θούμε τόσο με το παρελ­θόν μας όσο και με το μέλλον μας και να βγούμε μπροστά.

Ποια είναι η δική σας πολι­τική πρόταση σε αυτήν την προ­ε­κλο­γική δια­δι­κα­σία; Τι σας δια­φο­ρο­ποιεί από τους συνυ­πο­ψη­φί­ους σας;

Εμείς ερχό­μα­στε με συγκε­κρι­μένη πολι­τική πρόταση για την ανα­γέν­νηση της κοι­νω­νίας και της οικο­νο­μίας. Παρου­σιά­ζουμε στους πολίτες σε όλη την Ελλάδα μια κυβερ­νη­τική πρόταση που βασί­ζε­ται στη ριζική απο­συ­γκέ­ντρωση της εξου­σίας ως τον δρόμο για μια δίκαιη ανα­κα­τα­νομή του πλούτου. Χρειά­ζε­ται όπως είπαμε και παρα­πάνω, αλλαγή του παρα­γω­γι­κού μοντέ­λου τη χώρας και για να γίνει αυτό, πρέπει να διευ­ρυν­θεί η παρα­γω­γική βάση της χώρας. Αυτό θα το πετύ­χουμε μέσα από μια βαθιά ριζο­σπα­στική διοι­κη­τική μεταρ­ρύθ­μιση, που θα δια­σφα­λί­σει ότι ο πλούτος που έρχεται από το εξω­τε­ρικό δεν θα φεύγει ξανά έξω, αλλά θα μείνει στις τοπικές κοι­νω­νίες και θα πολ­λα­πλα­σια­στεί εκεί. Έτσι θα συν­δια­μορ­φώ­σουμε μια πιο δίκαιη και πιο δημιουρ­γική Ελλάδα. Είναι η ώρα για μια γενιά πολι­τι­κών που θα διεκ­δι­κή­σουν την εξουσία, όχι για να την οικειο­ποι­η­θούν αλλά για να την εμπι­στευ­τούν σε θεσμούς και συλ­λο­γι­κό­τη­τες που λογο­δο­τούν στην κοι­νω­νία. Τέτοιοι θεσμοί είναι οι ΟΤΑ, τα επι­με­λη­τή­ρια, τα πανε­πι­στή­μια, οι συνε­ται­ρι­σμοί. Να μπορούν να παίρ­νουν τις δικές τους απο­φά­σεις, να συνερ­γά­ζο­νται, για το καλό των τοπικών τους κοι­νω­νιών. Έτσι θα μπο­ρέ­σουμε να απε­λευ­θε­ρώ­σουμε δυνά­μεις που σήμερα νιώθουν εγκλω­βι­σμέ­νες, να εμπι­στευ­τούμε τις Ελλη­νί­δες και τους Έλληνες, να δια­σφα­λί­σουμε ότι καμία και κανείς δεν θα μένει πίσω. Μπο­ρούμε να δημιουρ­γή­σουμε για την επόμενη γενιά μια χώρα μεγα­λύ­τερη, ισχυ­ρό­τερη και περή­φανη. Αυτό είναι το δικό μας μήνυμα, ο κορμός της δικής μας πρό­τα­σης.

Πρό­σφατα προ­τεί­νατε τη διε­ξα­γωγή τεσ­σά­ρων debates σε τέσ­σε­ρις περι­φε­ρεια­κές πόλεις. Θα θέλαμε να μας εξη­γή­σετε το σκε­πτικό σας.

Μιλάω για μετα­φορά και δια­μοι­ρα­σμό εξου­σίας και κάθε μετα­φορά εξου­σίας πρέπει να γίνεται με δια­φά­νεια, με δια­βού­λευση και λογο­δο­σία. Αλλά πώς θα πεί­σουμε ότι θα επι­βά­λουμε λογο­δο­σία αν εμείς δεν πεί­σουμε πρώτοι ότι είμαστε έτοιμοι να λογο­δο­τή­σουμε; Πρό­τεινα, όλοι οι υπο­ψή­φιοι, να βρε­θούμε σε τέσσερα σημεία της Ελλάδας και να κάνουμε συζη­τή­σεις, για να μπο­ρέ­σει να δει ο κόσμος ότι είμαστε ενω­μέ­νοι και ότι ενώ έχουμε δια­φο­ρές, αυτές δεν μας οδηγούν σε διά­σπαση αλλά σε σύνθεση. Πρέπει να αρχί­σουμε να σκε­φτό­μα­στε τα κόμματα ως χώρους παρα­γω­γής πολι­τι­κής και για να γίνει αυτό, οι θέσεις πρέπει να μετράνε στις επι­λο­γές των ψηφο­φό­ρων. Σχετικά με το πού, το πότε, καθώς και τις θεμα­τι­κές, θα μπο­ρού­σαν να συμ­φω­νη­θούν γρήγορα μεταξύ των μελών της ΕΔΕΚΑΠ και των αντι­προ­σώ­πων των υπο­ψη­φίων. Ας σκε­φτούμε για παρά­δειγμα τα μηνύ­ματα σε όλα τα επίπεδα που θα μπο­ρούσε να στείλει η κοινή παρου­σία και των 6 υπο­ψη­φίων στη Ρόδο με τη διε­ξα­γωγή ενός debate εδώ.

Πιστεύ­ετε ότι η παν­δη­μία θα επη­ρε­ά­σει την ψηφο­φο­ρία; Υπάρχει κίν­δυ­νος να υπάρξει μειω­μένη συμ­με­τοχή λόγω της έξαρσης;

Η κυβερ­νη­τική διγλωσ­σία έχει οδη­γή­σει σε μεγάλη σύγχυση τον πλη­θυ­σμό και δυστυ­χώς τα πράγ­ματα άρχισαν πάλι να ξεφεύ­γουν. Δεν μπο­ρούμε εμείς να κάνουμε ότι δεν βλέ­πουμε την επι­δεί­νωση και πρέπει να βρούμε τρόπους να εξα­σφα­λί­σουμε τόσο τη συμ­με­τοχή όσο και την ασφά­λεια των ανθρώ­πων που θέλουν να συμ­με­τά­σχουν. Για αυτό πρό­τεινα να δούμε στα σοβαρά τη δυνα­τό­τητα για τη διε­ξα­γωγή ηλε­κτρο­νι­κής ψηφο­φο­ρίας. Και για τους απο­δή­μους, αλλά και για τον γενι­κό­τερο πλη­θυ­σμό. Είναι σημα­ντικό να δώσουμε την επιλογή σε κάποιον να συμ­με­τέ­χει όχι μόνο πηγαί­νο­ντας στην κάλπη αλλά συμ­με­τέ­χο­ντας ηλε­κτρο­νικά γραμ­μέ­νος σε ένα μητρώο. Είναι σημα­ντικό να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε κάθε εργα­λείο για τη δημο­κρα­τία ώστε να έχουμε υψηλή συμ­με­τοχή και ισχυρή νομι­μο­ποί­ηση του απο­τε­λέ­σμα­τος

ΠΑΣΟΚ ή ΚΙΝΑΛ; Ποια είναι η δική σας στάση στο θέμα του ονό­μα­τος του κόμ­μα­τος;

Ξέρετε, εγώ ποτέ δεν έφυγα από το ΠΑΣΟΚ και πάντα υπε­ρα­σπί­στηκα τα σύμβολά του ακόμα και όταν οι άλλοι ήθελαν να τα αλλά­ξουν. Τα υπε­ρα­σπί­στηκα γιατί πιστεύω ότι πρέπει να δια­τη­ρείς πάντα τις αρχές και τις αξίες σου. Με βάση αυτές να φτιά­χνεις προ­τά­σεις για τη σημε­ρινή κοι­νω­νία, με βάση αυτές τις αξίες να δια­μορ­φώ­νεις το κατα­στα­τικό που θα σε καθιστά ένα πραγ­μα­τικά ανοιχτό κόμμα και μετά να βγεις σε όλη τη χώρα και να ενερ­γο­ποι­ή­σεις τα εκα­το­ντά­δες στελέχη τα οποία είναι αδρα­νο­ποι­η­μένα. Στο τέλος αυτής της δια­δι­κα­σίας, αν το χρειά­ζε­σαι, αλλά­ζεις και το όνομα. Αλλά δεν ξεκινάς τη δια­δι­κα­σία αλλά­ζο­ντας το όνομα, το κάνεις ως επι­στέ­γα­σμα της δια­δι­κα­σίας. Και αυτό το πιστεύω και σήμερα. Τότε κάναμε λάθος που πήγαμε από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΙΝΑΛ, ας μη βια­στούμε να κάνουμε το αντί­στροφο χωρίς να δια­σφα­λί­σουμε το σύγ­χρονο πολι­τικό περιε­χό­μενο και τη σύνδεση με την κοι­νω­νία.