Πολύ ρομαντικό για να’ χει συνέχεια

Η πηγαία θλίψη του κόσμου που απο­χαι­ρέ­τησε τη Φώφη Γεν­νη­ματά, οι επι­κή­δειοι τιμής, η ανα­γνώ­ριση από σύσσωμο τον πολι­τικό κόσμο και τα πονε­μένα λόγια των παιδιών της, ήταν μερικές μόνο στιγμές ενός βαθιά διδα­κτι­κού επτα­ώ­ρου. Η κηδεία της  Φώφης Γεν­νη­ματά απο­τέ­λεσε μία ευκαι­ρία να σταλούν μηνύ­ματα πολι­τι­κού πολι­τι­σμού και ενό­τη­τας. Δεν είναι τυχαίο, ότι αυτή τη φορά, ακόμα και ο ανώ­νυ­μος βόρ­βο­ρος του δια­δι­κτύου σιώπησε. Στην κηδεία δύο πολι­τι­κοί αντί­πα­λοι, ο Νίκος Δένδιας και ο Γιώργος Κατρού­γκα­λος, επέ­λε­ξαν να φτάσουν ο ένας δίπλα με τον άλλο, εκπέ­μπο­ντας μήνυμα ενό­τη­τας, αλλη­λο­σε­βα­σμού και ευγέ­νειας. Δεν ξέρω πόσο θα κρα­τή­σει αυτή η ιδιό­τυπη εκε­χει­ρία και πόσο θα μείνουν στα θηκάρια τα μαχαί­ρια, αλλά αυτό το «διά­λειμμα» είναι ευχά­ρι­στο για την ίδια την πολι­τική και πολύ περισ­σό­τερο για όλους εμάς. Μια πολι­τική που θεω­ρη­τικά απο­σκο­πεί και αγω­νί­ζε­ται για τους ανθρώ­πους και τη βελ­τί­ωση της ζωής τους και δεν είναι μια μάχη χωρίς κανόνες απλά και μόνο για την εξουσία. Οσο λοιπόν κι αν είμαστε ρομα­ντι­κοί και θα θέλαμε μια άλλη συμπε­ρι­φορά από τους πολι­τι­κούς μας εκπρο­σώ­πους, πολύ φοβού­μαι πως η καταλ­λαγή θα δώσει και πάλι τη θέση της στην εχθρο­πά­θεια και στα κτυ­πή­ματα κάτω από τη ζώνη.