«Η Τουρκία επικαλείται το διεθνές δίκαιο «α λα Τούρκα»!

Συ­νέ­ντευ­ξη σχε­τι­κά με τα θέ­μα­τα και τις εξε­λί­ξεις στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή της Ελ­λά­δας έχει δώσει στη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο βου­λευ­τής του ευ­ρω­παϊ­κού κοι­νο­βου­λί­ου Μα­νώ­λης Κε­φα­λο­γιάν­νης. Μιλά επί­σης για την πρα­κτι­κή της Τουρ­κί­ας ενα­ντί­ον της Ελ­λά­δας και επι­πλέ­ον για τις συμ­φω­νί­ες με τη Γαλ­λία και τις ΗΠΑ.

• Κύριε Κε­φα­λο­γιάν­νη πρό­σφα­τα κα­τα­θέ­σα­τε ερώ­τη­ση προς την Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή ζη­τώ­ντας να προ­βεί σε όλες τις απα­ραί­τη­τες ενέρ­γειες ώστε να υπο­χρε­ώ­σει την Τουρ­κία που είναι μία υπό έντα­ξη χώρα στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση να υπο­γρά­ψει και να κυ­ρώ­σει τη Σύμ­βα­ση του Ορ­γα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας. Ωστό­σο οι γεί­το­νές μας, επι­μέ­νουν στην πρα­κτι­κή των προ­κλή­σε­ων και της ανά­λο­γης ρη­το­ρι­κής, κατά της χώρας μας. Θα ήθελα το σχό­λιό σας για τις εξε­λί­ξεις.

Σε όλες τις δη­λώ­σεις τους οι ανώ­τα­τοι Τούρ­κοι αξιω­μα­τού­χοι επι­κα­λού­νται το Διε­θνές Δί­καιο. Δυ­στυ­χώς, κατά το δο­κούν, απο­σπα­σμα­τι­κά και εν πολ­λοίς αυ­θαί­ρε­τα. Επι­κα­λού­νται, στην ουσία, ένα Διε­θνές Δί­καιο «α λα Τούρ­κα». Αλλά πάντα στέ­κο­νται απέ­να­ντί του. Και είναι υπό­λο­γοι. Όχι στην Ελ­λά­δα και την Κύπρο και τις συ­νε­χείς πα­ρα­βιά­σεις των κυ­ριαρ­χι­κών μας δι­καιω­μά­των. Αλλά απέ­να­ντι στη διε­θνή νο­μι­μό­τη­τα.

Η Σύμ­βα­ση για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας σαφώς ορί­ζει στο Άρθρο 121 ότι τα νησιά που έχουν οι­κο­νο­μι­κή ζωή έχουν το ίδιο δι­καί­ω­μα σε Απο­κλει­στι­κή Οι­κο­νο­μι­κή Ζώνη με τις ηπει­ρω­τι­κές πε­ριο­χές. Η Τουρ­κία υπο­γρά­φο­ντας τόσο το άκυρο και πα­ρά­νο­μο μνη­μό­νιο με την τότε λι­βυ­κή κυ­βέρ­νη­ση όσο και πα­ρα­βιά­ζο­ντας με κάθε τρόπο πε­ριο­χές της Ελ­λη­νι­κής και τη Κυ­πρια­κής Οι­κο­νο­μι­κής Ζώνης απε­μπο­λεί αυτό ακρι­βώς το δι­καί­ω­μα στα Δω­δε­κά­νη­σα, το Κα­στελ­λό­ρι­ζο και την Κρήτη.

Η Σύμ­βα­ση για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας του Ορ­γα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών προ­έ­κυ­ψε από την τρίτη Διά­σκε­ψη των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας (UNCLOS III), η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με­τα­ξύ 1973 και 1982. Σή­με­ρα 167 χώρες του πλα­νή­τη και Διε­θνείς Ορ­γα­νι­σμοί, όπως η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, είναι συμ­βαλ­λό­με­να μέρη.

Η Τουρ­κία συ­νε­χί­ζει να είναι μία από τις ελά­χι­στες χώρες που δεν έχουν υπο­γρά­ψει και κυ­ρώ­σει την UNCLOS. Πα­ρό­λα αυτά το 1986 η Τουρ­κία, ύστε­ρα από πίεση της τότε Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης, που είχε απο­φα­σί­σει να ξε­κι­νή­σει έρευ­νες για υδρο­γο­νάν­θρα­κες στη Μαύρη Θά­λασ­σα, προ­χώ­ρη­σε σε ανα­κή­ρυ­ξη ΑΟΖ στην πε­ριο­χή της Μαύ­ρης Θά­λασ­σας σε συμ­φω­νία τόσο με την τότε Σο­βιε­τι­κή Ένωση όσο και με τη Βουλ­γα­ρία και τη Ρου­μα­νία. Αν και η Μαύρη Θά­λασ­σα θε­ω­ρεί­ται πιο κλει­στή ή ημί­κλει­στη θά­λασ­σα από το Αι­γαίο, η συμ­φω­νία κα­τέ­λη­ξε για τις επι­κα­λυ­πτό­με­νες πε­ριο­χές χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη μέ­θο­δο της «μέσης γραμ­μής».

Και η συ­γκε­κρι­μέ­νη ενέρ­γεια της τουρ­κι­κής πλευ­ράς συ­νι­στά όχι μόνο πλήρη απο­δο­χή της με­θό­δου της «μέσης γραμ­μής» για την οριο­θέ­τη­ση της Απο­κλει­στι­κής Οι­κο­νο­μι­κής Ζώνης, αλλά κυ­ρί­ως απο­δο­χή της Σύμ­βα­σης για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας στην ολό­τη­τά της.

Η Τουρ­κία πα­ρα­μέ­νει μία υπό έντα­ξη χώρα στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Και πα­ρό­λα τα προ­βλή­μα­τα που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί όλα αυτά τα χρό­νια με υπαι­τιό­τη­τα της τουρ­κι­κής ηγε­σί­ας, καθώς πλην των πα­ρά­νο­μων και επι­θε­τι­κών ενερ­γειών κατά της Ελ­λά­δας και της Κύ­πρου, που έχει επα­νει­λημ­μέ­να στη­λι­τεύ­σει η ΕΕ, η Τουρ­κία πα­ρου­σιά­ζει μία σο­βα­ρή οπι­σθο­δρό­μη­ση στους το­μείς της δη­μο­κρα­τί­ας, του κρά­τους δι­καί­ου, των θε­με­λιω­δών δι­καιω­μά­των και της ανε­ξαρ­τη­σί­ας της δι­καιο­σύ­νης. Οι εντα­ξια­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις μπο­ρεί μεν να έχουν αδρα­νή­σει και «πα­γώ­σει», αλλά η Τουρ­κία εξα­κο­λου­θεί και είναι απο­κλει­στι­κά στο χέρι της να προ­χω­ρή­σει την ευ­ρω­παϊ­κή της πο­ρεία. Και ένα με­γά­λο «αγκά­θι» των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων –εφό­σον συ­νε­χι­στούν- είναι η μη υπο­γρα­φή και κύ­ρω­ση από πλευ­ράς της Τουρ­κί­ας της Σύμ­βα­σης για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας. Που δεν απο­τε­λεί μόνο Διε­θνές Δί­καιο αλλά έχει κα­τα­στεί πλέον εθι­μι­κό δί­καιο –απο­δε­κτό από όλους- καθώς έχει υπο­γρα­φεί από τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των κρα­τών μελών του Ορ­γα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών. Και κάτι ση­μα­ντι­κό­τε­ρο. Έχει κα­τα­στεί και Κοι­νο­τι­κό Δί­καιο καθώς έχει υπο­γρα­φεί όχι μόνο από όλα τα κράτη μέλη της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης αλλά και από την ίδια την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση ως Ορ­γα­νι­σμός. Γι’ αυτό με την ερώ­τη­σή μου προς την Επι­τρο­πή ζητώ να πλη­ρο­φο­ρη­θώ για τις ενέρ­γειες που προ­τί­θε­ται να προ­βεί η Επι­τρο­πή ώστε να υπο­γρα­φεί και κυ­ρω­θεί από πλευ­ράς και της Τουρ­κί­ας – μίας υπό έντα­ξη χώρας- μία Σύμ­βα­ση που είναι κοι­νο­τι­κό κε­κτη­μέ­νο.

• Πώς σχο­λιά­ζε­τε την γραμ­μή της Αθή­νας να υπο­γρά­φει συμ­φω­νί­ες και να ανα­ζη­τά συμ­μα­χί­ες με άλλες χώρες, όπως με τη Γαλ­λία και τις ΗΠΑ κ.λπ; Προ­σθέ­τει όπλα στη φα­ρέ­τρα της χώρας μας σε δι­πλω­μα­τι­κό και όχι μόνο επί­πε­δο;

Με τις συμ­φω­νί­ες αμυ­ντι­κής συ­νερ­γα­σί­ας που έχει υπο­γρά­ψει η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση και με τις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες της Αμε­ρι­κής και με τη Γαλ­λία ανα­βαθ­μί­ζει γε­ω­πο­λι­τι­κά τη θέση της χώρας και θω­ρα­κί­ζει την άμυνά της εκ­συγ­χρο­νί­ζο­ντας τις Ένο­πλες Δυ­νά­μεις μας με την προ­μή­θεια τόσο των αε­ρο­σκα­φών Rafale όσο και των φρε­γα­τών Belhara.

Η ιστο­ρι­κή συμ­φω­νία με τη Γαλ­λία πε­ριέ­χει για πρώτη φορά τη ρήτρα αμοι­βαί­ας συν­δρο­μής σε πε­ρί­πτω­ση ένο­πλης επί­θε­σης ενα­ντί­ον της επι­κρά­τειας ενός εκ των δύο συμ­βαλ­λο­μέ­νων μερών. Η ρήτρα αμοι­βαί­ας συν­δρο­μής που πε­ρι­λαμ­βά­νει και τη χρήση στρα­τιω­τι­κών μέσων (ένο­πλης βίας), σύμ­φω­να με το άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ, το οποίο ανα­φέ­ρε­ται στο δι­καί­ω­μα στην αυ­το­ά­μυ­να. Πρό­κει­ται για την πρώτη φορά που τέ­τοια ρήτρα πε­ριέ­χε­ται σε δι­με­ρή συμ­φω­νία της Ελ­λά­δας με Ευ­ρω­παίο εταί­ρο ή σύμ­μα­χο στο ΝΑΤΟ και βε­βαί­ως δη­μιουρ­γεί νέο πε­ρι­βάλ­λον όσον αφορά στην προ­στα­σία της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας και της κυ­ριαρ­χί­ας της χώρας μας.

Με μία συ­ντε­ταγ­μέ­νη εθνι­κή στρα­τη­γι­κή προς όφε­λος της χώρας και των συμ­φε­ρό­ντων της η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση έχει προ­χω­ρή­σει στην υπο­γρα­φή ση­μα­ντι­κών διε­θνών δια­κρα­τι­κών συμ­φω­νιών που ενι­σχύ­ουν την Ελ­λά­δα σε όλα τα επί­πε­δα.

Σας θυ­μί­ζω τις συμ­φω­νί­ες με την Ιτα­λία για οριο­θέ­τη­ση της με­τα­ξύ μας ΑΟΖ, με την Αί­γυ­πτο για τη με­ρι­κή οριο­θέ­τη­ση ΑΟΖ και με την Αλ­βα­νία για συ­ζη­τή­σεις για οριο­θέ­τη­ση ΑΟΖ και σε πε­ρί­πτω­ση δια­φο­ρών από κοι­νού προ­σφυ­γή στο Διε­θνές Δι­κα­στή­ριο της Χάγης για ορι­στι­κή επί­λυ­ση. Τρεις δια­κρα­τι­κές συμ­φω­νί­ες για οριο­θέ­τη­ση ΑΟΖ που εδρά­ζο­νται –γι’ αυτό είναι και πολύ ση­μα­ντι­κές- στο Διε­θνές Δί­καιο και στη Σύμ­βα­ση του ΟΗΕ για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας.

Σας θυ­μί­ζω την Τρι­με­ρή Ελ­λά­δας-Κύ­πρου-Αι­γύ­πτου. Την τρι­με­ρή Ελ­λά­δας-Κύ­πρου Ισ­ρα­ήλ. Τη συμ­φω­νία με τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα, την υπο­γρα­φή της αμυ­ντι­κής δια­κρα­τι­κής συμ­φω­νί­ας με­τα­ξύ της Ελ­λά­δας και του Ισ­ρα­ήλ για τη δη­μιουρ­γία Διε­θνούς Εκ­παι­δευ­τι­κού Κέ­ντρου Πτή­σε­ων στην 120 Πτέ­ρυ­γα Εκ­παι­δεύ­σε­ως Αέρος, στην Κα­λα­μά­τα.

Και μου δη­μιουρ­γεί του­λά­χι­στον κα­τά­πλη­ξη η αρ­νη­τι­κή στάση της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης στην πλειο­νό­τη­τα αυτών των συμ­φω­νιών κατά την κύ­ρω­σή τους στη Βουλή. Μία στάση που θυ­μί­ζει άλλες επο­χές. Τις επο­χές των αλή­στου μνή­μης συν­θη­μά­των «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συν­δι­κά­το» και «Έξω οι βά­σεις του θα­νά­του». Η μόνη εξή­γη­ση που δίνω για αυτή την αντι­φα­τι­κή στάση της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης –κα­νείς δεν ξεχνά ότι η πρώτη ανα­κοί­νω­σή της ήταν απο­λύ­τως θε­τι­κή για την ελ­λη­νο­γαλ­λι­κή συμ­φω­νία, ύστε­ρα άλ­λα­ξε στάση- είναι ότι «το γαρ πολύ της θλί­ψε­ως γεννά πα­ρα­φρο­σύ­νη».

• Σε επί­πε­δο Ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου, ποιες θα είναι οι επό­με­νες κι­νή­σεις για την αξιο­λό­γη­ση της πο­ρεί­ας των υπό έντα­ξη χωρών στο πλαί­σιο της «Δέ­σμης Μέ­τρων για τη Διεύ­ρυν­ση»; Θα ήθελα την εκτί­μη­σή σας.

Μία αξιό­πι­στη πο­λι­τι­κή διεύ­ρυν­σης απο­τε­λεί γε­ω­στρα­τη­γι­κή επέν­δυ­ση στην ει­ρή­νη, στην ασφά­λεια και στην οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη. Ιδίως μά­λι­στα σε και­ρούς αυ­ξα­νό­με­νων πα­γκό­σμιων προ­κλή­σε­ων και αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων. Οι πο­λί­τες των Δυ­τι­κών Βαλ­κα­νί­ων απο­τε­λούν μέρος της Ευ­ρώ­πης και η θέση τους είναι στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Στις αυ­στη­ρές αλλά δί­καιες αξιο­λο­γή­σεις πα­ρου­σιά­στη­καν οι λε­πτο­μέ­ρειες για το που βρί­σκο­νται οι χώρες αυτές όσον αφορά στις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις των οποί­ων η εφαρ­μο­γή με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα θα επι­τα­χύ­νει την πο­ρεία τους προς την Ευ­ρώ­πη και θα απο­φέ­ρει ση­μα­ντι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα μα­κράς διάρ­κειας για τις ίδιες.

Έχω την τιμή να είμαι πρό­ε­δρος της Μι­κτής Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Επι­τρο­πής του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου Σύν­δε­σης και Στα­θε­ρό­τη­τας ΕΕ-Αλ­βα­νί­ας Και σε ό,τι αφορά στην εντα­ξια­κή πο­ρεία της Αλ­βα­νί­ας, αυτή περ­νά­ει και μέσα από τον από­λυ­το σε­βα­σμό της στις σχέ­σεις καλής γει­το­νί­ας, στην εξά­λει­ψη αλυ­τρω­τι­κών δια­θέ­σε­ων και στον από­λυ­το σε­βα­σμό της στις θρη­σκευ­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες, στα δι­καιώ­μα­τα της Ελ­λη­νι­κής Εθνι­κής Μειο­νό­τη­τας, στις πε­ριου­σί­ες των ομο­γε­νών μας και στο απο­λύ­τως σε­βα­στό δι­καί­ω­μα του αυ­το­προσ­διο­ρι­σμού των μελών της Ελ­λη­νι­κής Εθνι­κής Μειο­νό­τη­τας. Και αυτά είναι θέ­μα­τα που πα­ρα­κο­λου­θού­με στο Κοι­νο­βού­λιο πολύ στενά.

Η εντα­ξια­κή πο­ρεία των Σκο­πί­ων ξε­κλεί­δω­σε μετά την υπο­γρα­φή της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών. Μία συμ­φω­νία που την εί­χα­με κα­ταγ­γεί­λει με όλους τους τρό­πους καθώς η τότε κυ­βέρ­νη­ση και μά­λι­στα από τον άκαι­ρο ρόλο του επι­σπεύ­δο­ντος εκ­χώ­ρη­σε στους Σκο­πια­νούς ανι­στό­ρη­τα «μα­κε­δο­νι­κή» ταυ­τό­τη­τα, εθνό­τη­τα και γλώσ­σα. Μία άθλια, ετε­ρο­βα­ρής συμ­φω­νία που δυ­στυ­χώς δε­σμεύ­ει τη χώρα σή­με­ρα διε­θνώς. Και πλέον με τις υπο­γρα­φές Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου η εντα­ξια­κή πο­ρεία των Σκο­πί­ων περ­νά­ει μέσα από την πιστή από μέ­ρους τους εφαρ­μο­γή αυτής της συμ­φω­νί­ας. Μία εφαρ­μο­γή που όλοι έχου­με αντι­λη­φθεί ότι του­λά­χι­στον μέχρι σή­με­ρα δεν πι­στο­ποιεί­ται. Σας θυ­μί­ζω μόνο την απα­ρά­δε­κτη εμ­φά­νι­ση της ομά­δας των Σκο­πί­ων στο Ευ­ρω­παϊ­κό Πρω­τά­θλη­μα Πο­δο­σφαί­ρου σαν «Μα­κε­δο­νία» και τις «εξη­γή­σεις» της άλλης πλευ­ράς.