Τουρκία: Σχέδια για τεχνητά νησιά και στρατηγικές θαλάσσιες πλατφόρμες στο Αιγαίο

Ανά­πτυξη έργων από την Τουρκία για την κατα­σκευή τεχνη­τών νησιών και υπε­ρά­κτιων πλατ­φορ­μών στο Αιγαίο προ­τεί­νει ο Δρ. Λεβέντ Ερσίν Οραλί, τούρκος νομικός, ανα­λυ­τής διεθνών σχέσεων και ανα­πλη­ρω­τής καθη­γη­τής στο πανε­πι­στή­μιο Hacı Bayram Veli της Αγκυρας, μέσα από τη φιλο­κυ­βερ­νη­τική τουρ­κική ιστο­σε­λίδα Star (στη φωτο­γρα­φία αρχείου του Reuters, επάνω, τουρ­κικό φέρι μπόουτ στη δια­δρομή από το Κας προς το Καστελ­λό­ριζο).

Ο δρόμος προς τη διαρκή ειρήνη στο Αιγαίο Πέλαγος, γράφει, βρί­σκε­ται στην ταυ­τό­χρονη εξέταση του διε­θνούς δικαίου, της θαλάσ­σιας ασφά­λειας, της προ­στα­σίας του περι­βάλ­λο­ντος και του στρα­τη­γι­κού σχε­δια­σμού.

Η αντί­δραση της Τουρ­κίας θα πρέπει να συνδέει τις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις με μια μακρο­πρό­θε­σμη στρα­τη­γική

Ωστόσο, η ρητο­ρική περί ειρήνης δεν μπορεί να δικαιο­λο­γή­σει την αγνόηση των υπο­χρε­ώ­σεων που απορ­ρέ­ουν από συν­θή­κες ή την ομα­λο­ποί­ηση των ντε φάκτο κατα­στά­σεων με την πάροδο του χρόνου.

Οι αντιρ­ρή­σεις της Τουρ­κίας, ιδίως όσον αφορά τον εξο­πλι­σμό νησιών με απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μένο καθε­στώς, πρέπει να παρα­μεί­νουν απο­φα­σι­στικά στην ημε­ρή­σια διάταξη μέσω διπλω­μα­τι­κών οδών και στο πλαίσιο του διε­θνούς δικαίου.

Ωστόσο, προ­σεγ­γί­σεις που αυξά­νουν την ένταση μέσω στρα­τιω­τι­κών κινή­σεων, οξύνουν τα διλήμ­ματα ασφα­λείας και ωθούν τις δύο χώρες σε νέες κρίσεις, δεν εξυ­πη­ρε­τούν τη στα­θε­ρό­τητα στο Αιγαίο.

Η αντί­δραση της Τουρ­κίας δεν θα πρέπει να περιο­ρί­ζε­ται στις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις· θα πρέπει να συν­δυά­ζει τα νόμιμα θαλάσ­σια δικαιώ­ματά της, τα οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα και τις περι­βαλ­λο­ντι­κές της ευθύνες με μια μακρο­πρό­θε­σμη στρα­τη­γική.

«Στρα­τη­γι­κές Ναυ­τι­κές Πλατ­φόρ­μες»

Μία από τις επι­λο­γές που έχει μπροστά της η Τουρκία είναι η ανά­πτυξη έργων για την κατα­σκευή τεχνη­τών νησιών και υπε­ρά­κτιων πλατ­φορ­μών που θα ενι­σχύ­σουν τη ναυτική της παρου­σία στο Αιγαίο Πέλαγος μέσω πολι­τι­κών υπο­δο­μών, επι­στη­μο­νι­κής έρευνας, θαλάσ­σιας ασφά­λειας και οικο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των.

Τα έργα που θα περι­λαμ­βά­νουν λιμάνια, υλι­κο­τε­χνική υπο­στή­ριξη, ερευ­νη­τι­κούς σταθ­μούς, αλιευ­τι­κές υπο­δο­μές και ικα­νό­τητα έρευνας και διά­σω­σης θα πρέπει να αξιο­λο­γη­θούν σε περιο­χές όπου η Τουρκία έχει νομική δικαιο­δο­σία, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των θαλάσ­σιων γύρω από νησιά όπως το Καστελ­λό­ριζο (Μέις, ανα­φέ­ρε­ται στο κείμενο) και η Χίος.

Ο πρω­ταρ­χι­κός στόχος εδώ δεν είναι η ανάδυση μιας νέας περιο­χής στρα­τιω­τι­κής έντασης, αλλά η βιώσιμη ενί­σχυση της οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­κής παρου­σίας της Τουρ­κίας στη θάλασσα.

Τέτοιες δομές μπορούν να λει­τουρ­γή­σουν για την υπο­στή­ριξη αλιευ­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των, την παρα­κο­λού­θηση της θαλάσ­σιας κυκλο­φο­ρίας, τη διε­ξα­γωγή περι­βαλ­λο­ντι­κής έρευνας και την παροχή υλι­κο­τε­χνι­κής υπο­στή­ρι­ξης σε κατα­στά­σεις έκτα­κτης ανάγκης.

«Απά­ντηση στον ελλη­νικό μιλι­τα­ρι­σμό»

Ιδιαί­τερα σε θαλάσ­σιες περιο­χές κοντά στις ακτές της Τουρ­κίας, επι­στη­μο­νικά υπο­στη­ρι­ζό­μενα και οικο­νο­μικά βιώσιμα έργα μπορούν να απο­τε­λέ­σουν μέρος μιας μακρο­πρό­θε­σμης θαλάσ­σιας στρα­τη­γι­κής.

Ωστόσο, τα όρια που θέτει το διεθνές δίκαιο είναι σαφή: ένα τεχνητό νησί δεν αποκτά αυτό­ματα το καθε­στώς του νησιού, δεν αποκτά τα δικά του χωρικά ύδατα και δεν μετα­βάλ­λει την οριο­θέ­τηση των θαλάσ­σιων ζωνών.

Εφαρ­μο­γές σε όλον τον κόσμο κατα­δει­κνύ­ουν ότι τα τεχνητά νησιά και οι υπε­ρά­κτιες πλατ­φόρ­μες μπορούν να σχε­δια­στούν ως στρα­τη­γι­κές υπο­δο­μές που ενσω­μα­τώ­νουν την ενέρ­γεια, την εφο­δια­στική, την επι­στη­μο­νική έρευνα και την ασφά­λεια στη θάλασσα.

Για παρά­δειγμα, οι πρα­κτι­κές απο­κα­τά­στα­σης γης και προ­στα­σίας των ακτών της Ολλαν­δίας, τα έργα της Σιγκα­πού­ρης για την επέ­κταση της περιο­ρι­σμέ­νης χερ­σαίας περιο­χής της και οι υπε­ρά­κτιες υπο­δο­μές της Ιαπω­νίας προ­σφέ­ρουν δια­φο­ρε­τικά μοντέλα για το πώς οι θαλάσ­σιες περιο­χές μπορούν να απο­δώ­σουν οικο­νο­μικά μέσω της τεχνο­λο­γίας.

Το βασικό δίδαγμα που μπο­ρούμε να αντλή­σουμε από αυτά τα παρα­δείγ­ματα είναι ότι τα έργα που ανα­πτύσ­σει η Τουρκία στο Αιγαίο δεν θα πρέπει να σχε­διά­ζο­νται με βάση το φυσικό μέγεθος, αλλά τη λει­τουρ­γι­κό­τητα, τη βιω­σι­μό­τητα, το κόστος και τα μακρο­πρό­θε­σμα στρα­τη­γικά οφέλη.

«Το Τουρ­κικό Οραμα από την Ακτή στον Ορί­ζο­ντα»

Οι τεχνη­τές υπε­ρά­κτιες πλατ­φόρ­μες μπορούν να εξο­πλι­στούν με συστή­ματα ηλιακής και αιο­λι­κής ενέρ­γειας, εγκα­τα­στά­σεις αφα­λά­τω­σης θαλασ­σι­νού νερού, δίκτυα επι­κοι­νω­νίας συν­δε­δε­μένα με δορυ­φόρο, αυτο­μα­το­ποι­η­μέ­νους μετε­ω­ρο­λο­γι­κούς σταθ­μούς και αισθη­τή­ρες βυθού.

Χάρη στην ανάλυση θαλάσ­σιας κυκλο­φο­ρίας με τεχνητή νοη­μο­σύνη, τα μη επαν­δρω­μένα θαλάσ­σια οχήματα και τα συστή­ματα τηλε­πι­σκό­πη­σης, οι αλιευ­τι­κοί χώροι, η θαλάσ­σια ρύπανση, η θερ­μο­κρα­σία του νερού, τα ρεύματα και οι κινή­σεις των πλοίων μπορούν να παρα­κο­λου­θού­νται τακτικά.

Ετσι, αυτές οι πλατ­φόρ­μες μπορούν να μετα­τρα­πούν σε πολυ­χρη­στικά κέντρα που συν­δυά­ζουν τις δυνα­τό­τη­τες θαλάσ­σιας έρευνας, περι­βαλ­λο­ντι­κής δια­χεί­ρι­σης και πολι­τι­κής ασφά­λειας στη θάλασσα της Τουρ­κίας.

Αυτό το έργο, το οποίο έχει στρα­τη­γικό βάθος, θα πρέπει να σχε­δια­στεί εντός των υφι­στά­με­νων νομικών εξου­σιών της Τουρ­κίας και όχι με στόχο την τρο­πο­ποί­ηση του νομικού καθε­στώ­τος του Καστελ­λό­ρι­ζου ή της Χίου ή την από­κτηση δικαιω­μά­των σε θαλάσ­σιες περιο­χές που ανήκουν στην Ελλάδα.

Η στρα­τη­γική επι­τυ­χία δεν προ­έρ­χε­ται από την έκχυση σκυ­ρο­δέ­μα­τος στη θάλασσα· προ­έρ­χε­ται από την οικο­δό­μηση μιας διαρ­κούς πολι­τι­κής ικα­νό­τη­τας στο σωστό μέρος, στη σωστή νομική βάση και με τους σωστούς οικο­νο­μι­κούς στόχους, κατα­λή­γει ο Δρ. Λεβέντ Ερσίν Οραλί.

Πηγή: in.gr