Δεν περισσεύουν δάκρυα

Απο­τι­μώ­ντας τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας, η εισαγ­γε­λέας πρό­τεινε προχθές την παρα­πο­μπή του Δημήτρη Λιγνάδη προ­κει­μέ­νου να δικα­στεί για το κακούρ­γημα του «βιασμού κατά συρροή σε βάρος ανη­λί­κων», χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τον «Ατομο επι­κίν­δυνο, με πάθη και εμμονές, εμφο­ρού­μενο από έντονα αντι­κοι­νω­νικά αισθή­ματα». Σε μία εποχή που ήρθε η ώρα να σπάσει η σιωπή για κάθε κακο­ποί­ηση, που ο χώρος ανήκει στα θύματα κι εμείς οφεί­λουμε να τα ακού­σουμε ήρθε το «πρω­ι­νά­δικο» να  χαρα­κτη­ρί­σει ως «συγκι­νη­τική, δακρύ­σαμε» τη θεα­τρική παρά­σταση που σκη­νο­θέ­τησε και έπαιξε ο σκη­νο­θέ­της  στις φυλακές Τρί­πο­λης, αφού είχε προη­γη­θεί ρεπορ­τάζ για «τις δύσκο­λες ώρες του στη φυλακή» , με τον  αδερφό του προ­φυ­λα­κι­σθέ­ντος για βια­σμούς κατά συρροή να προ­βαί­νει σε μία χυδαία επίθεση σε δημο­σιο­γρά­φους που δημο­σιεύ­ουν στοι­χεία έρευνας από καταγ­γε­λίες σε βάρος του. Πώς θα νιώσουν, αλήθεια, όλες εκείνες που βρήκαν τη δύναμη να μιλή­σουν για κακο­ποί­ηση που υπέ­στη­σαν, όταν κάνο­ντας ζάπινγκ δουν «συγκι­νη­μένη, δακρυ­σμένη» την «πρω­ι­ναν­τζού» με την παρά­σταση; Η βία είναι εδώ. Η κακο­ποί­ηση είναι εδώ. Κι εμάς δε μας περισ­σεύ­ουν δάκρυα για τους κακο­ποι­η­τές