Ευδοκίμησε αγωγή κατά τράπεζας από δανειολήπτες σε Ελβετικό φράγκο

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε η έφεση που άσκησε η Εurobank για την ακύρωση από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή δύο κατοί­κων της Ρόδου, ανδρό­γυ­νου, που ενε­πλά­κη­σαν σε μια απί­στευτη περι­πέ­τεια μετά την λήψη δανείου σε Ελβε­τικό φράγκο.

Όπως εξέ­θε­σαν στην αγωγή, τον Οκτώ­βριο του 1999 συνήψαν γάμο από τον οποίο απέ­κτη­σαν δύο παιδιά και προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θουν στην κάλυψη των βιο­τι­κών τους αναγκών και να απο­κτή­σουν μία οικία έλαβαν τον Δεκέμ­βριο του 2007 στε­γα­στικό δάνειο σε ελβε­τικό φράγκο ύψους 300.000 ευρώ.

Η πρώτη δόση κατε­βλήθη στις 5 Φεβρουα­ρίου 2008 και ανερ­χό­ταν στο ποσό των 1.922,49 ευρώ.

Δεδο­μέ­νου του γεγο­νό­τος ότι το εν λόγω δάνειο έχει ληφθεί σε ελβε­τικό φράγκο το ύψος μιας εκάστης των μηνιαίων δόσεων δεν είναι σταθερό και όμοιο, αλλά παρου­σιά­ζει μία μικρή από­κλιση λόγω της μετα­τρο­πής τους σε ευρώ εκ μέρους της τρά­πε­ζας.

Τον Οκτώ­βριο του 2016 ο πρώτος υπέβαλε στην τράπεζα αίτηση εφαρ­μο­γής των όρων εξό­φλη­σης δανείου, καθώς τότε, όπως και μέχρι σήμερα, δεν υφί­στατο ληξι­πρό­θε­σμη οφειλή εξυ­πη­ρέ­τη­σης του δανείου, ως ορί­ζε­ται στην μεταξύ τους σύμβαση δανείου και ως εκ τούτου είχαν κάθε δικαί­ωμα προς τούτο.

Με αίτηση εφαρ­μο­γής των όρων εξό­φλη­σης του δανείου ζητού­σαν από την τράπεζα τη μη κατα­βολή της δόσης του δανείου του τότε επο­μέ­νου μήνα (Νοεμ­βρίου του έτους 2016) και την κατα­βολή του 50% της αμέσως επό­με­νης τελευ­ταίας δόσης του τρέ­χο­ντος ημε­ρο­λο­για­κού έτους 2016, τη μη κατα­βολή της πρώτης δόσης του τότε επο­μέ­νου έτους 2017 (Ιανουα­ρίου 2017), την κατα­βολή του 50% έξι δόσεων του δανείου από τον Φεβρουά­ριο έως και τον Ιούλιο του 2017 και την έγκαιρη εφαρ­μογή των ανωτέρω.

Όπως υπο­στη­ρί­ζουν, η τράπεζα όφειλε με την υποβολή της ως άνω αίτησης και χωρίς άλλη δια­τύ­πωση να μετα­βά­λει από την 1-11-2016 τις δόσεις του δανείου τους και να προ­χω­ρή­σει στην εφαρ­μογή των ως άνω όρων, όπως ακριβώς ορι­ζό­ταν στην ανωτέρω αίτηση και όπως ακριβώς είχε συμ­φω­νη­θεί μεταξύ τους.

Παρά ταύτα, την 7η-11-2016 τους ζητή­θηκε από υπάλ­ληλό της να προ­σκο­μί­σουν έντυπα Ε3 και Ε1 φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος του έτους 2016, τα πλήρη στοι­χεία των οποίων περιέ­χο­νται στο εκκα­θα­ρι­στικό σημεί­ωμα φορο­λο­γίας του εισο­δή­μα­τός τους, κωλυ­σιερ­γώ­ντας έτσι στην ικα­νο­ποί­ηση του αιτή­μα­τός τους.

Την 10η-11-2016 το από­γευμα ενη­με­ρώ­θη­καν με απο­στολή μηνύ­μα­τος στο κινητό τηλέ­φωνο του πρώτου, ότι το αίτημά τους έχει αξιο­λο­γη­θεί και για την ενερ­γο­ποί­ησή του θα έπρεπε να απευ­θυν­θούν στο υπο­κα­τά­στημα στο οποίο είχε υπο­βλη­θεί η σχετική αίτηση.

Την αμέσως επόμενη ημέρα, ήτοι την 11η-11-2016 παρου­σιά­στη­καν στο υπο­κα­τά­στημα της τρά­πε­ζας, όπου άλλη υπάλ­λη­λος από αυτούς με τους οποίους είχαν συνο­μι­λή­σει τους εμφά­νισε προς υπο­γραφή δισέ­λιδο συμ­φω­νη­τικό σύμφωνα με το οποίο η τράπεζα θα μείωνε για χρονική περίοδο 18 μηνών την τοκο­χρε­ω­λυ­τική δόση σε ποσό, το οποίο είχε ορίσει αυθαί­ρετα η ίδια και δεν προ­βλε­πό­ταν στη σχετική συμ­φω­νία τους.

Στο συμ­φω­νη­τικό αυτό η δόση του μηνός Νοεμ­βρίου του έτους 2016, την οποία ουδεμία υπο­χρέ­ωση τους βάρυνε να κατα­βά­λουν, έχοντας ήδη ασκήσει τα νόμιμα δικαιώ­ματά τους, χαρα­κτη­ρι­ζό­ταν ως δήθεν ληξι­πρό­θε­σμη οφειλή τους.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι η υπάλ­λη­λος δεν τους έδωσε αντί­γραφο του εγγρά­φου για να το παρου­σιά­σουν στον δικη­γόρο τους και απο­χώ­ρη­σαν δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι χωρίς να υπο­γρά­ψουν το συμ­φω­νη­τικό.

Ακο­λού­θησε η απο­στολή εξώ­δι­κης κλήσης από τους ενά­γο­ντες που ζήτησαν από την τράπεζα να προ­χω­ρή­σει σε εφαρ­μογή των όρων της δανεια­κής σύμ­βα­σης.

Παρά ταύτα, όπως τονί­ζουν, η τράπεζα εξα­κο­λου­θούσε να αρνεί­ται να συμ­μορ­φω­θεί προς τους όρους της δανεια­κής τους σύμ­βα­σης, εμφα­νί­ζο­ντας ως δήθεν ληξι­πρό­θε­σμη την τοκο­χρε­ω­λυ­τική δόση του μηνός Νοεμ­βρίου του έτους 2016.

Απο­τέ­λε­σμα ήταν να εμφα­νί­ζε­ται στο σύστημά της ότι υπάρ­χουν δήθεν ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές εκ μέρους τους, αν και ήταν απόλυτα συνε­πείς προς τις ανει­λημ­μέ­νες έναντι αυτής υπο­χρε­ώ­σεις τους.

Το ύψος της μηνιαίας δόσης, που όφειλαν να κατα­βά­λουν για την απο­πλη­ρωμή του στε­γα­στι­κού δανείου ανερ­χό­ταν στο ποσό των 1.883,20 ευρώ.

Δια­τεί­νο­νται ότι όφειλαν να κατα­βά­λουν για ένα έκαστο των μηνών Δεκεμ­βρίου του 2016, Φεβρουα­ρίου έως και Ιουλίου του 2017, το ποσό των 941,60 ευρώ.

Μάλιστα, λόγω του γεγο­νό­τος ότι το εν λόγω δάνειο έχει ληφθεί σε ελβε­τικό φράγκο και το ύψος ενός εκάστου των μηνιαίων δόσεων δεν είναι σταθερό και όμοιο, αλλά παρου­σιά­ζει μία μικρή από­κλιση λόγω της μετα­τρο­πής τους σε ευρώ εκ μέρους της ενα­γο­μέ­νης, προ­έ­βαι­ναν στην κατα­βολή του ποσού των 950 ευρώ για τους ως άνω μήνες και όχι του ποσού των 941,60 ευρώ, προ­κει­μέ­νου στην περί­πτωση που τυχόν για κάποιο μήνα εξ αυτών αυξα­νό­ταν η μηνιαία δόση κατ’ ελά­χι­στο ποσό να είναι απόλυτα συνε­πείς στις ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές τους.

Ακο­λού­θησε η υποβολή αίτησης ασφα­λι­στι­κών μέτρων ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου από τους ενά­γο­ντες κατά της τρά­πε­ζας και εκδό­θηκε απόφαση που τους δικαί­ωσε.

Τονί­ζουν ότι η τράπεζα εξα­κο­λου­θεί να εμφα­νί­ζει ως δήθεν ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές τους, ποσά τα οποία ουδόλως οφεί­λουν να κατα­βά­λουν κάνο­ντας χρήση των ευχε­ρειών – ευε­λι­ξιών άρθρου της μεταξύ τους δανεια­κής σύμ­βα­σης.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Ηλίας Ζωγρα­φί­δης.