«Σε “ζούγκλα” έχει μετατραπεί στην Ελλάδα η αγορά εργασίας»

Κύριε Καρα­γε­ωρ­γό­πουλε, να ξεκι­νή­σουμε από τις εξαγ­γε­λίες της κυβέρ­νη­σης στην ΔΕΘ. Τελικά, τα μέτρα που εξήγ­γειλε ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, ήταν αυτά που περί­με­ναν οι εργα­ζό­με­νοι;

Εκτιμώ πως οι εξαγ­γε­λίες της κυβέρ­νη­σης στην ΔΕΘ ήταν κατώ­τε­ρες των προσ­δο­κιών των εργα­ζο­μέ­νων, κάτι που ισχύει και για εμάς ως συν­δι­κάτα. Ο κόσμος της μισθω­τής εργα­σίας ανέμενε πιο τολ­μη­ρές τις εξαγ­γε­λίες της Κυβέρ­νη­σης στη Διεθνή Έκθεση Θεσ­σα­λο­νί­κης. Μετά από 11 χρόνια σκληρών δημο­σιο­νο­μι­κών πολι­τι­κών με επί­κε­ντρο τα εργα­σιακά δικαιώ­ματα -ατομικά και συλλογικά- και τα εισο­δή­ματα των πιο ευά­λω­των κοι­νω­νι­κών ομάδων, ανα­μέ­ναμε, αν μη τι άλλο, λιγό­τερη ατολμία στη σχε­δί­αση αντα­πο­δο­τι­κών πολι­τι­κών σε όλους όσοι επλή­γη­σαν από τα μνη­μό­νια και την παν­δη­μία.

Η ταχεία προ­ώ­θηση και ψήφιση μέτρων του προη­γού­με­νου δια­στή­μα­τος για εργα­σιακό και ασφα­λι­στικό, εν μέσω και της Υγειο­νο­μι­κής κρίσης που δια­νύ­ουμε αντί να στη­ρί­ξουν την εργασία την οδηγούν σε περαι­τέρω απορ­ρύθ­μιση και κατα­τάσ­σουν χαμηλά στη βαθ­μο­λο­γία την κοι­νω­νική πολι­τική της κυβέρ­νη­σης. Οι εργα­ζό­με­νοι χρειά­ζο­νται ουσια­στική ενί­σχυση των εισο­δη­μά­των και της προ­στα­σίας τους, απαι­τούν κατα­πο­λέ­μηση της παρα­βα­τι­κό­τη­τας σε βάρος τους, θεσμική κατο­χύ­ρωση και ενί­σχυση των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και των συμ­βά­σεων εργα­σίας.

Δεν λέμε όχι σε οποια­δή­ποτε παροχή κατα­τεί­νει σε προ­σω­ρινή ανα­κού­φιση των συνε­πειών της παν­δη­μι­κής κρίσης και της εκτί­να­ξης των τιμών σε υπη­ρε­σίες και προ­ϊ­ό­ντα. Λέμε όμως «φτάνει έως εδώ»! Να τελειώ­νουμε επι­τέ­λους με πολι­τι­κές που μόνο φτώχεια και δυστυ­χία παρά­γουν. Απαι­τού­νται ρηξι­κέ­λευ­θες παρεμ­βά­σεις ώστε να βελ­τιω­θούν πραγ­μα­τικά οι κοινωνικο-οικονομικές συν­θή­κες.

Ο κόσμος της εργα­σίας, μέσα από την εδραιω­μένη εμπει­ρία και τα βιώματα των πρό­σφα­των δεκα­ε­τιών, έχει εμπε­δώ­σει πως τέτοιες παρεμ­βά­σεις πρέπει να στο­χεύ­ουν στην προ­ώ­θηση της στα­θε­ρής και πλήρους εργα­σίας και τον περιο­ρι­σμό των απορ­ρυθ­μι­σμέ­νων ευέ­λι­κτων μορφών απα­σχό­λη­σης οι οποίες οδηγούν στην επι­σφά­λεια.

Μέσα στο πλαίσιο τέτοιων παρεμ­βά­σεων, το 8ωρο πρέπει να προ­στα­τευ­θεί και ο χρόνος εργα­σίας να μειωθεί στα­διακά ώστε να αντα­πο­κρί­νε­ται στις σύγ­χρο­νες παρα­γω­γι­κές δυνα­τό­τη­τες, ενώ και οι απο­λα­βές θα πρέπει αυξη­θούν ώστε να υπερ­κε­ρά­σουν το αυξα­νό­μενο κόστος ζωής, αντα­πο­κρι­νό­με­νες στις σύγ­χρο­νες και πραγ­μα­τι­κές ανάγκες των εργα­ζο­μέ­νων.

Δυστυ­χώς, αντί αυτών, οι μισθοί συνε­χί­ζουν να μειώ­νο­νται και οι εργα­σια­κές σχέσεις να απορ­ρυθ­μί­ζο­νται, κάτι που επι­σφρα­γί­στηκε και από το πρό­σφατο εργα­σιακό νομο­σχέ­διο το οποίο στην ουσία προωθεί την ακόμη υψη­λό­τερη ευε­λι­ξία – απορ­ρύθ­μιση των εργα­σια­κών σχέσεων.

Είναι αλήθεια ότι κλεί­σαμε 11 χρόνια σκληρής λιτό­τη­τας και ακραίας φτώ­χειας ενώ έχουν καταρ­ρεύ­σει πολλά εργα­σιακά δικαιώ­ματα και έχει αλλάξει ο χάρτης της αγοράς εργα­σίας. Περά­σαμε μνη­μό­νια, κρίση της παν­δη­μίας ενώ χάνο­νται θέσεις εργα­σίας. Πώς τα σχο­λιά­ζετε όλα αυτά;

Κλεί­σαμε 11 χρόνια σκληρών μέτρων δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής –ελέω μνη­μο­νίων και τώρα λόγω της κρίσης που δημιούρ­γησε η παν­δη­μία του κορω­νοϊού. Έχουν χαθεί εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες θέσεις εργα­σίας οι οποίες δεν έχουν ανα­πλη­ρω­θεί μέχρι σήμερα και τα ποσοστά ανερ­γίας παρα­μέ­νουν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Για κάθε μία θέση πλήρους απα­σχό­λη­σης, πλέον φτάσαμε να έχουμε δύο θέσεις μερικής απα­σχό­λη­σης. Συνεπώς, δεν έχουμε πια τις ποιο­τι­κές θέσεις εργα­σίας που είχαμε πριν από δώδεκα ή δεκα­πέ­ντε χρόνια. Πλέον η απα­σχό­ληση των εργα­ζο­μέ­νων, διέ­πε­ται από ελα­στι­κές μορφές εργα­σίας με πολύ χαμηλές αμοιβές και εξα­ντλη­τικά ωράρια. Την ίδια ώρα, οργιά­ζει η ‘μαύρη’ και ανα­σφά­λι­στη εργασία ενώ οι ελεγ­κτι­κοί μηχα­νι­σμοί είναι απο­δυ­να­μω­μέ­νοι και υπο­στε­λε­χω­μέ­νοι, με συνέ­πεια να μην μπορούν να πραγ­μα­το­ποιούν τους απα­ραί­τη­τους ελέγ­χους. Συνεπώς, δεν μπορούν να εντο­πι­στούν τα φαι­νό­μενα ακραίας εργο­δο­τι­κής παρα­βα­τι­κό­τη­τας, εισφο­ρο­δια­φυ­γής κ.λπ. και η αγορά εργα­σίας έχει μετα­τρα­πεί σε… ζούγκλα.

Εάν μιλάμε για κάποιες περιο­χές που βρί­σκο­νται εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων όπως π.χ. η Ρόδος, οι επι­θε­ω­ρή­σεις Εργα­σίας είναι υπο­στε­λε­χω­μέ­νες με απο­τέ­λε­σμα να μην έχουν τη δυνα­τό­τητα να βγαί­νουν κλι­μά­κια για να διε­νερ­γούν συστη­μα­τικά, ελέγ­χους σε επι­χει­ρή­σεις. Τα στελέχη είναι κλει­σμένα μέσα στα γραφεία, τα παρά­πονα είναι πάρα πολλά από τους εργα­ζό­με­νους, τα τοπικά εργα­τικά κέντρα, τα σωμα­τεία και τα συν­δι­κάτα που δια­μαρ­τύ­ρο­νται γι αυτή την κατά­σταση. Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι το νέο ‘τοπίο’ στην αγορά εργα­σίας είναι κάτι το οποίο δεν περι­ποιεί τιμή για μία δυτι­κο­ευ­ρω­παϊκή ευνο­μού­μενη χώρα.

Η αλήθεια είναι πως και το ζήτημα με τις συμ­βά­σεις όπως και μια σειρά από άλλα καυτά ζητή­ματα που αφορούν τους εργα­ζό­με­νους, δεν το έχει ξεκα­θα­ρί­σει η κυβέρ­νηση. Εσείς ως ΓΣΕΕ τι προ­γραμ­μα­τί­ζετε να κάνετε;

Εμείς ως ΓΣΕΕ είχαμε πει από την αρχή της κρίσης (11 χρόνια πριν με την έναρξη των μνη­μο­νίων) ότι έχουμε μπροστά μας έναν αγώνα μαρα­θώ­νιο. Δεν είναι κάτι το οποίο αντι­με­τω­πί­ζε­ται με μια ή περισ­σό­τε­ρες κινη­το­ποι­ή­σεις αλλά ούτε και βρα­χυ­πρό­θε­σμα. Είναι ένας μαρα­θώ­νιος, δύσκο­λος για τους εργα­ζό­με­νους. Εμείς ως συν­δι­κάτα, πέρα από το διεκ­δι­κη­τικό πλαίσιο που έχουμε (εκπρο­σω­πώ­ντας την πιο πολυ­πληθή και παρα­γω­γική κοι­νω­νική κατη­γο­ρία που είναι οι εργα­ζό­με­νοι) εκτι­μούμε ότι αυτό που απαι­τεί­ται είναι συνο­λικά, αλλαγή πολι­τι­κής τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρω­παϊκό επίπεδο. Τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι Έλληνες εργα­ζό­με­νοι δεν είναι ασύν­δετα ή άσχετα με αυτά που αντι­με­τω­πί­ζουν οι εργα­ζό­με­νοι άλλων ευρω­παϊ­κών χωρών.

Μην ξεχνάτε ότι η χώρα μας, πριν από 11 χρόνια κυριο­λε­κτικά χρε­ο­κό­πησε. Εμείς ως ΓΣΕΕ είμαστε σε επαφή κι έχουμε συνερ­γα­σία με τα ευρω­παϊκά συν­δι­κάτα στην προ­σπά­θειά μας, να πιέ­σουμε για αλλαγή πολι­τι­κής και σε ευρω­παϊκό επίπεδο. Φαί­νε­ται ότι αλλάζει σιγά σιγά και η κουλ­τούρα στην άσκηση πολι­τι­κής στα εργα­σιακά και στην Ευρώπη.

Η κρίση που δημιούρ­γησε όμως η παν­δη­μία του κορω­νοϊού, συνέ­βαλε στο να γίνουν χει­ρό­τερα τα πράγ­ματα στην αγορά εργα­σίας…

Πράγ­ματι, η παν­δη­μία δεν είναι σύμ­μα­χός μας για να μπο­ρέ­σουμε μέσα από τις κοι­νω­νι­κές και συν­δι­κα­λι­στι­κές δράσεις να ασκή­σουμε πιέσεις. Η παν­δη­μία, εδώ και ενάμιση χρόνο, μας έχει πάει πίσω σε πολλά πράγ­ματα –ακόμη και στο πεδίο των κινητοποιήσεων- αφού σε αυτή την φάση προέχει η ζωή και η υγεία.

Η αλήθεια είναι ότι το κλίμα στην αγορά εργα­σίας δεν είναι ενθαρ­ρυ­ντικό. Σε κάποιες περιο­χές, όπως οι του­ρι­στι­κές, υπήρξε κίνηση λόγω του του­ρι­σμού αλλά παρα­μέ­νουν πολλές εκκρε­μό­τη­τες, όπως π.χ. η συμπλή­ρωση των ενσήμων για το επίδομα ανερ­γίας τον χειμώνα και μια σειρά από άλλα θέματα.

Με το θέμα ασχο­λεί­ται ιδιαί­τερα η ΓΣΕΕ και στη βάση των του­ρι­στι­κών και επο­χια­κών επαγ­γελ­μά­των. Είμαστε σε ανοιχτή γραμμή κι έχουμε συνεχή επαφή και συνερ­γα­σία με τα κατά τόπους εργα­τικά κέντρα (Ρόδος, Κρήτη, Κέρκυρα, Χαλ­κι­δική κ.λπ.), τα σωμα­τεία αλλά και με την Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Επι­σι­τι­σμού Του­ρι­σμού (ΠΟΕΕΤ) για να εξα­σφα­λί­σουμε τους εργα­ζό­με­νους. Έχουμε ξεκι­νή­σει να πιέ­ζουμε με υπο­μνή­ματα και οχλή­σεις προς τα συναρ­μό­δια υπουρ­γεία αφού γι ακόμη μια χρονιά, αυτοί οι εργα­ζό­με­νοι κιν­δυ­νεύ­ουν να βρεθούν κάτω από τα όρια της φτώ­χειας και χωρίς κανένα επίδομα.

Η Ομο­σπον­δία Επι­σι­τι­σμού Του­ρι­σμού έχει ζητήσει να ισχύσει ό,τι και πέρσι με τον αριθμό των ενσήμων έτσι ώστε να κατα­φέ­ρουν οι εργα­ζό­με­νοι να επι­βιώ­σουν στον δύσκολο χειμώνα που είναι μπροστά μας…