Κάπου STOP!

Σαν από μυθι­στό­ρημα του Αλέ­ξαν­δρου Δουμά, η  Ιωάννα, φτάνει στα δικα­στή­ρια, φορώ­ντας αυτή την παρά­ξενη μάσκα πάνω από τα σημάδια που της προ­κά­λεσε η φρι­κια­στική επίθεση, Με τις κάμερες να κάνουν κανο­νική επίθεση. Η κοπέλα τρο­μά­ζει «κράτα με, πρόσεχέ με»  λέει στο δικη­γόρο της που προ­σπα­θεί να την προ­στα­τευ­σει. Προ­σπα­θεί να μπει στο κτίριο, περι­κυ­κλω­μένη από κάμερες, μικρό­φωνα, και φωνές. Σε κλά­σματα δευ­τε­ρο­λέ­πτου τα sites γεμί­ζουν με την φωτο­γρα­φία της, οι εκπο­μπές μετα­δί­δουν «ζωντανό», με την κάμερα να κάνει ζουμ στην άσπρη μάσκα, οι εκπο­μπές  βρί­σκο­νται σε δημιουρ­γικό οργασμό, καθώς το θέμα πουλάει τρελά, εννο­εί­ται. Στο βωμό της τηλε­θέ­α­σης  μπο­ρούμε να σκο­τώ­σουμε και να ξανα­σκο­τώ­σουμε χιλιά­δες φορές μια προ­σω­πι­κό­τητα. Κάπου stopΙ  Αυτή τη γυναίκα πρέπει να την σεβα­στούμε όλοι μας. Και κυρίως οι δημο­σιο­γρά­φοι και όσοι καλύ­πτουν τη δίκη. Το να πέφτεις σαν «κοράκι» πάνω σε μια γυναίκα, η οποία πονάει, περπατά με δυσκο­λία, δίνει αγώνα για να σταθεί όρθια, δεν είναι σεβα­σμός. Το να της ζητάς δηλώ­σεις μπροστά στην κάμερα για λίγη τηλε­θέ­αση και να επι­μέ­νεις στη μάσκα που φορά και που την κάνει… αλλό­κοτη, δεν είναι σεβα­σμός στην προ­σπά­θεια για να ζήσει.