Οι άνθρωποι είναι και οι τόποι τους

Μια κου­βέ­ντα είναι ότι «τα σπίτια θα ξανα­χτι­στούν». Οι τοίχοι, ναι, ξανα­χτί­ζο­ναι..Μόνο που τα σπίτια δεν είναι σκέτα ντου­βά­ρια . Είναι «εστίες». Οι αρχαίοι είχαν και θεά προ­στά­τιδα της εστίας. Το ότι οι άνθρω­ποι δεν πεθαί­νουν αβο­ή­θη­τοι είναι μια πολύ μεγάλη υπόθεση, κάτι που κανένας δεν μπορεί να το υπο­τι­μή­σει αν δεν θέλει να γελοιο­ποι­η­θεί. Τα ντου­βά­ρια που κάηκαν οριο­θε­τού­σαν ζωές ανθρώ­πων. Αν χάσεις τις ρίζες σου, τις ανα­μνή­σεις σου, τα υλικά στοι­χεία που δίνουν σχήμα στη ζωή σου, δεν υπάρχει κάτι να πάρεις, κάτι να σε ανα­κου­φί­σει ή να σε παρη­γο­ρή­σει. Μια κυρία στην Εύβοια μέσα από το καμένο της σπίτι έκλαιγε, για τα 1.000 βιβλία της που κάηκαν και με πολύ κόπο όπως έλεγε από το υστέ­ρημά της αγόραζε. Μια γιαγιά για το καμένο της μπαούλο που μέσα εκεί φύλαγε την … προίκα που κένταγε για την εγγονή της. Ενας κύριος από την Αττική γιατί δεν μπόρεσε να πάρει τα φωτο­γρα­φικά οικο­γε­νειακά άλμπουμ να δείχνει στην κόρη του. Οι άνθρω­ποι δεν είναι γυμνοί από προ­ϋ­πο­θέ­σεις γιατί δεν ξανα­φτιά­χνο­νται όλα με ευκολία. Οι άνθρω­ποι είναι και οι τόποι τους, οι ανα­φο­ρές τους, οι χώροι όπου ανα­πνέ­ουν και κινού­νται, οι δια­δρο­μές που έκαναν για να επι­στρέ­ψουν σπίτι. Πώς γίνεται να μιλάς για ζωές που σώθηκαν όταν έχουν χαθεί όλα αυτά που τους δίνουν νόημα; Λυπάμαι, αλλά κάποια πράγ­ματα δεν γίνο­νται ξανά.