Αρθρο – παρέμβαση της ΠτΔ: Να πάψει η διαιώνιση του καθεστώτος φόβου και υποταγής των γυναικών

«Είναι καιρός να εξα­λει­φθεί ο κυρί­αρ­χος σεξι­στι­κός λόγος που επιρ­ρί­πτει την ευθύνη για τα γυναι­κο­κτο­νικά φαι­νό­μενα στις ίδιες τις δολο­φο­νη­μέ­νες γυναί­κες»

Με ένα πολύ σημα­ντικό άρθρο, παρε­νέβη η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου στην προ­βλη­μα­τική που γεν­νή­θηκε μετά την απο­κά­λυψη ότι στο έγκλημα των Γλυκών Νερών που συγκλό­νισε ολό­κληρη τη χώρα, την Καρο­λάιν Κράουτς είχε τελικά δολο­φο­νή­σει ο σύζυγος της Χαρά­λα­μπος Ανα­γνω­στό­που­λος. Μεταξύ άλλων η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου ανα­φέ­ρε­ται και στον όρο «γυναι­κο­κτο­νία», τον οποίο υιο­θε­τεί και εξηγεί. Θυμίζει δε ότι επί δεκα­ε­τίες έμφυλα εγκλή­ματα καλύ­πτο­νταν επί δεκα­ε­τίες με διά­φο­ρους ευφη­μι­σμούς: «Εγκλημα πάθους», «εν βρασμώ ψυχής», «διά λόγους τιμής».

Γράφει λοιπόν:

«Εγκλημα πάθους», «εν βρασμώ ψυχής», «διά λόγους τιμής»: έτσι απο­κα­λού­νταν και έτσι καλύ­πτο­νταν επί δεκα­ε­τίες τα έμφυλα εγκλή­ματα. Ο όρος γυναι­κο­κτο­νία εμφα­νί­ζε­ται τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες για να προσ­διο­ρί­σει ένα έγκλημα που δια­πράτ­τε­ται ενα­ντίον των γυναι­κών εξαι­τίας του φύλου τους, για τον απλό και μόνο λόγο ότι είναι γυναί­κες. Η βία που ασκεί­ται στις γυναί­κες πίσω από κλει­στές πόρτες, εν είδει τιμω­ρίας για την «απεί­θειά» τους, έχει συνήθως ανδρικό πρόσωπο.

Και η γυναι­κο­κτο­νία έρχεται ως κορύ­φωση της συχνά χρόνιας σωμα­τι­κής και ψυχικής τους κακο­ποί­η­σης. Η γυναι­κο­κτο­νία είναι ένα έγκλημα στο οποίο εγγρά­φο­νται τα πρότυπα ηθικής των δραστών, η ιεραρ­χία των φύλων και η κατα­νομή των εξου­σιών στον οικο­γε­νειακό μικρό­κο­σμο, η ιδιο­κτη­σιακή νοο­τρο­πία σε σχέση με τα θηλυκά μέλη της οικο­γέ­νειας, η εσω­τε­ρι­κευ­μένη νομι­μο­ποί­ηση της δια­προ­σω­πι­κής βίας.

Προ­ϋ­πο­θέ­τει σχέσεις εξου­σίας και εξάρ­τη­σης μεταξύ θύτη και θύματος, ανι­σό­τητα σωμα­τική, κοι­νω­νική ή οικο­νο­μική, επι­κυ­ριαρ­χία παρω­χη­μέ­νων κοι­νω­νι­κών αντι­λή­ψεων και έμφυλων στε­ρε­ο­τύ­πων. Δεν θα επα­να­λάβω εδώ τον απο­τρό­παια μεγάλο αριθμό των γυναι­κών που δολο­φο­νού­νται κάθε μέρα στον κόσμο. Θα τονίσω, απλώς, ότι είναι καιρός να εξα­λει­φθεί ο κυρί­αρ­χος σεξι­στι­κός λόγος που επιρ­ρί­πτει την ευθύνη για τα γυναι­κο­κτο­νικά φαι­νό­μενα στις ίδιες τις δολο­φο­νη­μέ­νες γυναί­κες.

Είναι καιρός να αντι­με­τω­πι­στούν δρα­στικά, και στη χώρα μας, τα κενά ή τα ελλείμ­ματα του δικαι­ι­κού μας συστή­μα­τος, ώστε να πάψει η διαιώ­νιση του καθε­στώ­τος φόβου και υπο­τα­γής των γυναι­κών και να ανα­χαι­τι­στεί η κλι­μά­κωση της έμφυλης βίας, η οποία, με τη γυναι­κο­κτο­νία, εκδη­λώ­νε­ται στην πιο ακραία της μορφή. Η κοι­νω­νία οφείλει να προ­στα­τεύ­σει απο­τε­λε­σμα­τικά τις γυναί­κες που πέφτουν θύματα έμφυλης βίας, μέσω της ενη­μέ­ρω­σης, της ενί­σχυ­σης της αυτο­πε­ποί­θη­σής τους και της πολυ­διά­στα­της στή­ρι­ξής τους.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΝΕΑ