ΑΠΟΨΕΙΣ

Με πολιτικό θέατρο δεν πάμε μπροστά

news room
3 λεπτά ανάγνωση

Η εξω­στρέ­φεια, η ανταλ­λαγή τεχνο­γνω­σίας και εμπει­ρίας με άλλες ευρω­παϊ­κές, νησιω­τι­κές περι­φέ­ρειες στο Νότιο Αιγαίο οφείλει να είναι ο δια­χρο­νι­κός, από κοινού στόχος όλων των τοπικών δυνά­μεων.

Πριν οκτώ χρόνια η τότε περι­φε­ρειακή αρχή και η αντι­πο­λί­τευση, παρά την πολι­τική τους αντι­πα­ρά­θεση είχαν κατορ­θώ­σει να δια­τη­ρούν ένα ελά­χι­στο επίπεδο συνεν­νό­η­σης και αλλη­λο­σε­βα­σμού. Όταν, δε, επρό­κειτο για πρω­το­βου­λία ευρω­παϊ­κού επι­πέ­δου όπως αυτή του μνη­μο­νίου συνερ­γα­σίας με τις Βαλε­α­ρί­δες νήσους, οι δια­φο­ρές παρα­με­ρί­ζο­νταν και η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου εμφα­νι­ζό­ταν με ενιαία φωνή.

Δυστυ­χώς, εδώ και 7,5 χρόνια έχει εκλεί­ψει ο γόνιμος πολι­τι­κός διά­λο­γος και η θεσμική λει­τουρ­γία των οργάνων έχει υπο­βαθ­μι­στεί. Κάθε προ­σπά­θεια γόνιμης κρι­τι­κής, αλλά και κατά­θε­σης πρό­τα­σης στο περι­φε­ρειακό συμ­βού­λιο κατα­λή­γει σε επί προ­σω­πι­κού προ­σβο­λές και σε προ­σπά­θεια δημό­σιας απα­ξί­ω­σης και δια­πό­μπευ­σης του συνο­μι­λητή.

Ποιο είναι άραγε το ζητού­μενο σε ένα τόπο με δημο­κρα­τική παρά­δοση αν ο ηγέτης του αντί να συνερ­γά­ζε­ται και να συν­δια­λέ­γε­ται τόσο με τους συμ­βού­λους της συμπο­λί­τευ­σης, όσο και της αντι­πο­λί­τευ­σης, επι­λέ­γει την πόλωση, το διχασμό και την αντι­πα­ρά­θεση σε προ­σω­πικό επίπεδο;

Γιατί θα πρέπει να στο­χο­ποιεί­ται όποιος τολμά να έχει άποψη;

Είναι δυνατόν ένας πραγ­μα­τι­κός ηγέτης να έχει φοβικά σύν­δρομα; Να επι­λέ­γει την αντι­πα­ρά­θεση με προ­σω­πι­κούς χαρα­κτη­ρι­σμούς ώστε να απο­φύ­γει τον διάλογο με επι­χει­ρή­ματα; Πώς είναι δυνατόν να εισέλ­θει στον τοπικό πολι­τικό στίβο νέο και άξιο πολι­τικό προ­σω­πικό όταν οποια­δή­ποτε δημόσια άποψη εντέ­χνως απα­γο­ρεύ­ε­ται;

Πώς μπορεί ο οποιοσ­δή­ποτε να ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οδηγεί μπροστά ένα τόπο όταν οι πολι­τι­κές πρα­κτι­κές, οι συμπε­ρι­φο­ρές του και τα κρι­τή­ρια λήψης απο­φά­σεων των απο­φά­σεών του αφορούν μόνο τη μικρο­πο­λι­τική, την παρα­γωγή εντυ­πώ­σεων και το άμεσο προ­σω­πικό πολι­τικό όφελος;

Προ­σω­πικά θεωρώ ότι το κομβικό για να τον τόπο είναι η ανα­τροπή αυτού του είδους της πολι­τι­κής πρα­κτι­κής. Η ευη­με­ρία να έχει τη ρίζα της μέσα σε, έστω ελά­χι­στο, επίπεδο πολι­τι­κής σύμπνοιας. Μόνο με αυτή τη συνθήκη μπορούν να τεθούν στρα­τη­γι­κοί άξονες βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης που θα δεσμεύ­ουν, σε βάθος χρόνου το σύνολο των αυτο­διοι­κη­τι­κών πολι­τι­κών δυνά­μεων.

Στον αντί­ποδα, βρι­σκό­μα­στε σ’ ένα θολό στρα­τη­γικό και πολι­τικό όραμα, από το οποίο απου­σιά­ζει η ειλι­κρι­νής επε­ξερ­γα­σία των αξόνων ανά­πτυ­ξης.

Επί της ουσίας πρό­κει­ται για ένα πολι­τικό θέατρο και μάλιστα υπο­βαθ­μι­σμένο, όπου το μόνο που ενδια­φέ­ρει τους εμπλε­κό­με­νους είναι η κατά­ληψη θέσεων εξου­σίας. Έχει άραγε νόημα να είσαι ηγέτης σ’ ένα τέτοιο σκηνικό; Και μέσα σε αυτό, ως ηγέτης, πως μπορείς να ξέρεις ότι κινεί­σαι μπροστά κι όχι πίσω;

Δύο χρόνια ως περι­φε­ρεια­κός σύμ­βου­λος επιλέγω η τριβή μου με τα τοπικά ζητή­ματα σ’ ένα τέτοιο σκηνικό να μην με απο­γοη­τεύει, αλλά να με πει­σμώ­νει.

Ειλι­κρινά, υπάρχει πολύ ικανή δεξα­μενή παρα­γω­γι­κών ανθρώ­πων με και­νο­τόμα σκέψη και όραμα, που όμως αρνού­νται πει­σμα­τικά να εμπλα­κούν σε μια πολι­τική όπου κυριαρ­χεί το τσε­κούρι του Προ­κρού­στη. Όμως ακόμα κι εκείνοι που τελικώς ενε­πλά­κη­σαν, τελικώς ο ρόλος τους υπο­βαθ­μί­στηκε σε εκείνο του κομπάρ­σου.

Στους ανθρώ­πους αυτούς θέλω να μετα­φέρω ένα μήνυμα: Εμείς που έχουμε φωνή και που σκε­φτό­μα­στε τόσο συνερ­γα­τικά, όσο παρα­γω­γικά, είμαστε συνο­δοι­πό­ροι και εν δυνάμει πολι­τι­κοί συνερ­γά­τες, έστω κι αν ανή­κουμε σε δια­φο­ρε­τι­κές παρα­τά­ξεις.

Προ­σω­πικά, θα συνε­χίσω να ελπίζω, να προ­σπαθώ, να εργά­ζο­μαι και να συνερ­γά­ζο­μαι με όσους πιστεύ­ουν ότι λύσεις μπορούν να έρθουν μέσα από συλ­λο­γικά οράματα και όχι προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες.

Αυτή η δημο­κρα­τική δια­δι­κα­σία παράγει επε­ξερ­γα­σμέ­νες πολι­τι­κές και ανα­δει­κνύει τους ηγέτες που τις εφαρ­μό­ζουν.

Συνε­χί­ζουμε λοιπόν με όραμα και αντί­ληψη ότι οι άξιοι επι­λέ­γουν τον γόνιμο δημόσιο δημο­κρα­τικό διάλογο.

Σε αυτό το διάλογο κανείς νησιώ­της που δια­πνέ­ε­ται από τις ίδιες αρχές δεν πρέπει να λείψει.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.