Οι αλλαγές στο μάθημα της Ιστορίας στα σχολεία

Σημα­ντι­κές αλλαγές εισά­γουν τα νέα προ­γράμ­ματα σπουδών της Ιστο­ρίας από το δημο­τικό έως και το λύκειο. Όπως παρου­σιά­ζει η «Κ», εισά­γε­ται νέα κουλ­τούρα προ­σέγ­γι­σης του μαθή­μα­τος στις δύο βαθ­μί­δες, ενώ για πρώτη φορά σε όλο το λύκειο η διδα­σκα­λία του μαθή­μα­τος γίνεται θεμα­τική και θα διδα­χθεί ένα πρω­το­πο­ριακό αντι­κεί­μενο με τίτλο «Το εργα­στήρι της Ιστο­ρίας».

Τα προ­γράμ­ματα σπουδών είναι έτοιμα και περι­μέ­νουν την έκδοσή τους σε ψηφιακή μορφή ώστε να λάβουν τη μορφή υπουρ­γι­κής από­φα­σης και ΦΕΚ. Μιλώ­ντας στην «Κ», ο κ. Ιάκωβος Μιχαη­λί­δης, καθη­γη­τής Νεό­τε­ρης και Σύγ­χρο­νης Ιστο­ρίας στο ΑΠΘ και συντο­νι­στής της ομάδας των εκπο­νού­ντων τα προ­γράμ­ματα σπουδών της Ιστο­ρίας, τόνισε ότι τα νέα προ­γράμ­ματα ενσω­μα­τώ­νουν αρκετές και­νο­το­μίες. Συγκε­κρι­μένα:

• Κατα­βλή­θηκε μεγάλη προ­σπά­θεια εξορ­θο­λο­γι­σμού της ύλης, αφού, σύμφωνα με σχε­τι­κές μελέτες, σπάνια μια σχολική τάξη κατορ­θώ­νει να ολο­κλη­ρώ­σει τη διδα­κτέα ύλη μιας σχο­λι­κής χρονιάς. Ετσι, περιο­ρί­στη­καν ριζικά οι ενό­τη­τες και έγιναν ανα­προ­σαρ­μο­γές στο περιε­χό­μενό τους.

• Εισά­γε­ται ενιαία κουλ­τούρα προ­σέγ­γι­σης της Ιστο­ρίας από την Γ΄ Δημο­τι­κού έως την Γ΄ Λυκείου.

• H διδα­σκα­λία γίνεται με άξονα τον μαθητή. Η εκτε­τα­μένη χρήση επο­πτι­κού υλικού, η ενσω­μά­τωση των νέων τεχνο­λο­γιών στη διδα­σκα­λία, η αποφυγή της απο­στή­θι­σης και η αξιο­ποί­ηση πηγών ανάλογα με την ηλικία των μαθητών έχουν στόχο την κριτική αφο­μοί­ωση της ύλης από τους μαθητές.

• Στην αρχή κάθε ενό­τη­τας προ­βλέ­πε­ται η εξοι­κεί­ωση των μαθητών με τον χώρο και τον χρόνο μέσα στον οποίο δρουν τα πρόσωπα και εξε­λίσ­σο­νται τα φαι­νό­μενα της διδα­κτέας ύλης. Η μέθοδος αυτή απο­τε­λεί τμήμα της γενι­κό­τε­ρης θεώ­ρη­σης των νέων προ­γραμ­μά­των σπουδών πως η Ιστορία επι­κοι­νω­νεί τόσο με τις άλλες ανθρω­πι­στι­κές όσο και τις κοι­νω­νι­κές επι­στή­μες.

• Στο δημο­τικό και στο γυμνά­σιο η διάταξη της ύλης ακο­λου­θεί το παρα­δο­σιακό σχήμα Αρχαιό­τητα – Βυζά­ντιο (Μέσοι Χρόνοι) – Νεότερη και Σύγ­χρονη Εποχή. Ομως η ανα­λο­γία μεταξύ ελλη­νι­κής, ευρω­παϊ­κής και παγκό­σμιας ιστο­ρίας δεν είναι η ίδια. Οι μαθητές στο δημο­τικό θα διδά­σκο­νται περισ­σό­τερο ελλη­νική ιστορία, στο γυμνά­σιο όμως η έμφαση δίνεται στην ευρω­παϊκή και στην παγκό­σμια ιστορία.

• Η διδα­σκα­λία της Ιστο­ρίας σε όλες τις τάξεις του λυκείου γίνεται θεμα­τική, για πρώτη φορά στο σύνολό της στην ιστορία της ελλη­νι­κής εκπαί­δευ­σης.

• Στο μάθημα κατεύ­θυν­σης της Γ΄ Λυκείου εντάσ­σε­ται ένα εξίσου πρω­το­πο­ριακό αντι­κεί­μενο, η διδα­σκα­λία της θεωρίας και της μεθο­δο­λο­γίας της Ιστο­ρίας, με τον τίτλο «Το εργα­στήρι της Ιστο­ρίας».

Οπως εξήγησε στην «Κ» ο πρό­ε­δρος του Ινστι­τού­του Εκπαι­δευ­τι­κής Πολι­τι­κής (ΙΕΠ) Γιάννης Αντω­νίου, τα προ­γράμ­ματα θα εφαρ­μο­στούν πιλο­τικά από τον προσεχή Σεπτέμ­βριο και, παράλ­ληλα, βάσει αυτών, θα ξεκι­νή­σει η δια­δι­κα­σία συγ­γρα­φής νέων βιβλίων.

Πρό­κει­ται για μία από τις πολλές αλλαγές δια­χρο­νικά στα προ­γράμ­ματα σπουδών του μαθή­μα­τος, το οποίο, λόγω του ιδε­ο­λο­γι­κού και πολι­τι­κού χαρα­κτήρα του, γεννά και τις μεγα­λύ­τε­ρες εντά­σεις στην πολι­τική και πνευ­μα­τική ζωή του τόπου. Το στίγμα των δια­φο­ρε­τι­κών οπτικών απο­τυ­πώ­νουν ο κ. Βασίλης Γού­να­ρης, η κ. Χρι­στίνα Κου­λούρη, ο κ. Σταύρος Ζου­μπου­λά­κης και η κ. Βασι­λική Σακκά, στις απόψεις που κατα­θέ­τουν στην «Κ».

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ*

Η ειδική απο­στολή της Ιστο­ρίας

Το κράτος μας θεμε­λιώ­θηκε πάνω στο ιστο­ρικό αφήγημα της αρχαίας Ελλάδας, όπως αυτό είχε εξι­δα­νι­κευ­θεί στη Δυτική Ευρώπη. Το όνομα και η επί­κληση της Ελλάδας ήταν εγγύηση επι­τυ­χίας. Μεγα­λούρ­γησε και κατα­στρά­φηκε, κυνη­γώ­ντας ένα άλλο αφήγημα, του αυτο­κρα­το­ρι­κού Βυζα­ντίου. Ο ελλη­νι­κός εθνι­κι­σμός, όπως και άλλοι, συναρ­τή­θηκε με την προ­αιώ­νια κατα­γωγή και την αδιά­σπα­στη ιστο­ρική συνέ­χεια.

Στην εμπέ­δωση της πεποί­θη­σης αυτής εστιά­στηκε η εκπαί­δευση, σημα­ντικό κομμάτι της οποίας ανέ­κα­θεν ήταν η Ιστορία. Τα κεφά­λαια κάθε ιστο­ρι­κού εγχει­ρι­δίου εκλαμ­βά­νο­νται ως αδιά­σει­στες απο­δεί­ξεις ότι κάθε μικρή πατρίδα συμ­με­τείχε σε κάποια φάση της εθνικής συγκρό­τη­σης. Γι’ αυτό όλες τους διεκ­δί­κη­σαν το δικό τους δια­κριτό κεφά­λαιο. Η παγίωση της ιστο­ρι­κής αφή­γη­σης ως του βασικού κορμού του ελλη­νι­κού έθνους ανέ­δειξε το παρελ­θόν σε σημα­ντικό πολι­τικό κεφά­λαιο και κονί­στρα αντα­γω­νι­σμών. Η Ιστορία δεν είναι μόνον ο ανα­ντι­κα­τά­στα­τος δεσμός μας. Είναι ο πλέον πει­στι­κός τρόπος για να δικαιο­λο­γή­σουμε τις επι­λο­γές μας για το παρόν και το μέλλον. Χρεια­ζό­μα­στε ένα παρελ­θόν ανάλογο και συνεπές με το μέλλον που προσ­δο­κούμε, γιατί όλοι οι Eλληνες κατα­νο­ούμε την πορεία μας ως μια εξέλιξη χωρίς ασυ­νέ­χειες. Αν μάλιστα η τεκ­μη­ρί­ωση είναι ιστο­ρική, τότε τα αντε­πι­χει­ρή­ματα είναι αθέμιτα ή και αντε­θνικά· γιατί η ιστορία της Ελλάδας δεν μπορεί παρά να είναι αληθινή. Αλίμονο αν δεν είναι.

Oποιος, λοιπόν, επι­θυ­μεί να κερ­δί­σει το μέλλον πρέπει να επα­να­προσ­διο­ρί­σει το παρελ­θόν, κατά προ­τί­μηση μέσα από τα προ­γράμ­ματα σπουδών και τα εγχει­ρί­δια της δημό­σιας εκπαί­δευ­σης, στο μέτρο που αυτά δια­μορ­φώ­νουν την ιστο­ρική μας παιδεία.

Από την άποψη της ιστο­ρι­κής επι­στή­μης, η διελ­κυ­στίνδα αυτή είναι κατα­νοητή και μελε­τη­μένη, αλλά όχι απο­δε­κτή. Είναι επίσης δεδο­μένο ότι ο αγώνας της πολι­τι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης του παρελ­θό­ντος στην Ελλάδα θα είναι αέναος και εις βάρος του ουσια­στι­κού πλε­ο­νε­κτή­μα­τος που προ­σφέ­ρει η ιστο­ρική παιδεία, δηλαδή της κρι­τι­κής σκέψης μέσω του νηφά­λιου ανα­στο­χα­σμού. Oμως, όπως υπο­στη­ρί­χθηκε από την αρχή, η Ιστορία στην πατρίδα μας βρί­σκε­ται σε ειδική απο­στολή, η οποία είναι μάταιο να πιστεύ­ουμε ότι θα ανα­κλη­θεί. Τι άλλο θα μπο­ρούσε να κρα­τή­σει τους Eλληνες ενω­μέ­νους;

* Ο κ. Βασίλης Κ. Γού­να­ρης είναι καθη­γη­τής Ιστο­ρίας Νεο­τέ­ρων Χρόνων, πρό­ε­δρος στο Τμήμα Ιστο­ρίας και Αρχαιο­λο­γίας του ΑΠΘ.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΥΛΟΥΡΗ*

Χρόνια νοσή­ματα ανα­ζη­τούν θερα­πεία

Γιατί η Ιστορία όπως διδά­σκε­ται στο σχολείο μοιάζει να είναι ανα­πο­τε­λε­σμα­τική και να μην αφήνει παρά ελά­χι­στα ίχνη στις συνει­δή­σεις των μαθητών; Γιατί, αντί να δυσα­να­σχε­τούμε για τις ελλεί­ψεις της ιστο­ρι­κής εκπαί­δευ­σης, εξε­γει­ρό­μα­στε όποτε θεω­ρούμε ότι θίγεται η εθνική υπε­ρη­φά­νεια, όπως στην περί­πτωση με το γούρι «Μαντώ Μαυ­ρο­γέ­νους»; Και, τέλος, γιατί τα προ­γράμ­ματα σπουδών και τα σχολικά εγχει­ρί­δια της Ιστο­ρίας αλλά­ζουν συνεχώς παρα­μέ­νο­ντας τα ίδια; Τα ερω­τή­ματα συν­δέ­ο­νται διότι αφορούν τις χρόνιες παθή­σεις της σχο­λι­κής ιστο­ρίας, η οποία ανα­ντίρ­ρητα απο­τε­λεί το πλέον συντη­ρη­τικό μάθημα, εκείνο που κατ’ εξοχήν αντι­στέ­κε­ται σε οποια­δή­ποτε μεταρ­ρύθ­μιση. Υπο­βαθ­μι­σμένο μέσα στο ωρο­λό­γιο πρό­γραμμα αλλά με δυσα­νά­λογη ιδε­ο­λο­γική βαρύ­τητα, το μάθημα έχει βρεθεί κατά καιρούς στη δίνη «πολέμων» και σφοδρών ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κών συγκρού­σεων. Οι κατά καιρούς υπουρ­γοί διστά­ζουν να προ­χω­ρή­σουν σε πραγ­μα­τική μεταρ­ρύθ­μισή του –που θα σήμαινε εκσυγ­χρο­νι­σμό και εναρ­μό­νιση με τα διεθνή δεδο­μένα για την επι­στήμη της Ιστο­ρίας– λόγω του πιθανού πολι­τι­κού κόστους, εφόσον ποι­κί­λες ομάδες πίεσης δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε κάθε ενδε­χό­μενο αλλαγής της Ιστο­ρίας «όπως τη μάθαμε». Εξάλλου, αυτές οι ομάδες έχουν απο­δει­χθεί εξαι­ρε­τικά απο­τε­λε­σμα­τι­κές σε περι­πτώ­σεις επι­χει­ρού­με­νων αλλαγών.

Δεν υπάρ­χουν μαγικές λύσεις για χρόνια νοσή­ματα. Ωστόσο, γνω­ρί­ζο­ντας τις αιτίες και τα συμ­πτώ­ματα, μπο­ρούμε να προ­τεί­νουμε μέτρα. Κατ’ αρχάς, είναι απα­ραί­τητο να απο­δε­σμευ­τεί η διδα­σκα­λία της Ιστο­ρίας από τον κρατικό συγκε­ντρω­τι­σμό. Δεν μπορεί να υπάρχει ένα και μονα­δικό σχολικό εγχει­ρί­διο που εγκρί­νε­ται και δια­νέ­με­ται από το κράτος. Δεύ­τε­ρον, θα πρέπει οι ακα­δη­μαϊ­κοί ιστο­ρι­κοί, που είναι εξει­δι­κευ­μέ­νοι στη Διδα­κτική της Ιστο­ρίας, να εμπλα­κούν πιο ενεργά στη συγ­γραφή των ανα­λυ­τι­κών προ­γραμ­μά­των. Τρίτον, είναι απα­ραί­τητη η συνεχής επι­μόρ­φωση των εκπαι­δευ­τι­κών στα σύγ­χρονα πορί­σματα της Ιστο­ρίας και της διδα­κτι­κής της και να μην ανα­πα­ρά­γουν πεποι­θή­σεις που προ­έρ­χο­νται από τα δικά τους σχολικά χρόνια. Τέλος, η διδα­σκα­λία της Ιστο­ρίας πρέπει να ανα­νε­ω­θεί ριζικά ώστε η αξιο­λό­γηση των μαθητών να μη βασί­ζε­ται στην απο­στή­θιση αλλά στην κριτική τους ικα­νό­τητα.

* Η κ. Χρι­στίνα Κου­λούρη είναι ιστο­ρι­κός, πρύ­τα­νης του Παντείου Πανε­πι­στη­μίου.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ*

Η αφήγηση απο­τε­λεί τερά­στια κριτική λει­τουρ­γία

Για το αντι­λε­γό­μενο σε όλο τον κόσμο μάθημα της Ιστο­ρίας στην εκπαί­δευση, σημειώνω τρεις σύντο­μες παρα­τη­ρή­σεις:

Πρώτον: Ο κύριος άξονας του μαθή­μα­τος στο ελλη­νικό σχολείο δεν μπορεί παρά να είναι η ελλη­νική Ιστορία, πράγμα που σημαί­νει τήρηση του επι­βε­βλη­μέ­νου τρι­με­ρούς σχή­μα­τος: αρχαία Ελλάδα, Βυζά­ντιο, νεότερη Ελλάδα. Εθνική Ιστορία δεν σημαί­νει ούτε εθνι­κι­στική ούτε φρο­νη­μα­τι­στική. Η Ιστορία αυτή δεν μπορεί να κατα­νοη­θεί σωστά, αν δεν εντα­χθεί σε ευρύ­τερο πλαίσιο. Παρά­δειγμα (ένα από τα πάμπολλα): Η Επα­νά­σταση του 1821 μένει ακα­τα­νό­ητη, αν αγνο­ούμε την οθω­μα­νική και την ευρω­παϊκή ιστορία των χρόνων εκείνων. Διδα­σκα­λία της παγκό­σμιας Ιστο­ρίας δεν σημαί­νει να διδά­ξουμε την ιστορία όλων των λαών του πλανήτη. Η ουσια­στική διδα­σκα­λία της προ­ϋ­πο­θέ­τει την ύπαρξη ενός κεντρι­κού άξονα (η ελλη­νική Ιστορία, εν προ­κει­μένω), με βάση τον οποίο εντάσ­σεις σε ευρύ­τερα ιστο­ρικά πλαίσια και συσχε­τί­ζεις.

Δεύ­τε­ρον: Η εθι­μο­τυ­πική κριτική στο ελλη­νικό σχολείο ότι καλ­λιερ­γεί την παπα­γα­λία στρέ­φε­ται και κατά της ανάγκης να μάθει ο μαθητής γεγο­νότα –«χρο­νο­λο­γίες» τα λένε, για να υπο­βαθ­μί­σουν τη σημασία τους– και πρόσωπα. Μα τι είδους ιστο­ρική κριτική σκέψη μπορεί να ανα­πτύ­ξει εκείνος που δεν ξέρει πότε έδρασε ο Περι­κλής και πότε ο Μέγας Αλέ­ξαν­δρος; Τα γεγο­νότα είναι επίμονα και πει­σμα­τικά. Η ιστο­ρική γνώση δεν μπορεί ποτέ να τα προ­σπε­ρά­σει. Αν ο μαθητής δεν έχει στο κεφάλι του το χρονικό διά­γραμμα των γεγο­νό­των, δεν μπορεί να εντάξει στον χρόνο αυτά που μαθαί­νει, όλα γίνο­νται ένα μπερ­δε­μένο κουβάρι.

Τρίτον: Διδα­σκα­λία της Ιστο­ρίας σημαί­νει αφήγηση. Η αφήγηση δεν κάνει απλώς θελ­κτι­κό­τερο το μάθημα και τους μαθητές να στυ­λώ­νουν τα μάτια και τα αυτιά τους, αλλά οργα­νώ­νει το χάος των ιστο­ρι­κών δεδο­μέ­νων, δίνει συνοχή και ενότητα στη διά­σπαρτη ιστο­ρική ύλη. Από πού κι ώς πού η αφήγηση στρέ­φε­ται κατά της κρι­τι­κής σκέψης; Δεν απο­τε­λεί τερά­στια κριτική λει­τουρ­γία το να επι­λέ­ξεις από ένα αμέ­τρητο υλικό τι θα κρα­τή­σεις για να αφη­γη­θείς;

Κατα­λη­κτικά: Η διδα­σκα­λία της Ιστο­ρίας δεν απο­σκο­πεί να καλ­λιερ­γή­σει στους μαθητές μια κούφια εθνική έπαρση, αλλά να τους οδη­γή­σει σε μια πρώτη κατα­νό­ηση ότι η Ιστορία μάς καθο­ρί­ζει και την καθο­ρί­ζουμε και ότι, ως ανθρώ­πινη δημιουρ­γία ακριβώς, έχει και φως και σκοτάδι και όλες τις ενδιά­με­σες ανάμεσα στα δύο άκρα δια­βαθ­μί­σεις. Αυτή η συνει­δη­το­ποί­ηση μπορεί να οδη­γή­σει με τη σειρά της στην ιστο­ρική σεμνό­τητα και στην ηθική εγρή­γορση.

* Ο κ. Σταύρος Ζου­μπου­λά­κης είναι φιλό­λο­γος και συγ­γρα­φέας.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΑΚΚΑ*

Η εκπαί­δευση διστά­ζει να απει­κο­νί­σει τη σύγ­χρονη ιστο­ρική έρευνα

Είναι απο­δε­κτό ότι η ακα­δη­μαϊκή ιστορία δεν συμ­βα­δί­ζει με τις κυρί­αρ­χες πεποι­θή­σεις περί την Ιστορία στον δημόσιο χώρο στην Ελλάδα. Και αυτό, γιατί η εκπαί­δευση, η οποία θα πρέπει να λει­τουρ­γεί δια­με­σο­λα­βη­τικά, διστά­ζει να απει­κο­νί­σει τη σύγ­χρονη ιστο­ρική έρευνα – ακριβώς γιατί κάθε μετα­τό­πιση προ­κα­λεί από κρα­δα­σμούς μέχρι πολέ­μους της Ιστο­ρίας στον δημόσιο χώρο, με απο­τέ­λε­σμα η πολι­τεία να μην τολμά να ανα­λά­βει το αντί­στοιχο πολι­τικό κόστος μιας αλλαγής ή έστω μιας ρωγμής. Τα τελευ­ταία 15 χρόνια οι λίγες από­πει­ρες απο­στα­σιο­ποί­η­σης από την πεπα­τη­μένη και εισα­γω­γής και­νο­τό­μων ερμη­νευ­τι­κών ή απλώς δια­φο­ρε­τι­κών σχη­μά­των, τα οποία αφί­στα­νται της λεγό­με­νης Μεγάλης Εθνικής Αφή­γη­σης, απέ­τυ­χαν να ευδο­κι­μή­σουν.

Το φαι­νό­μενο βέβαια απα­ντά­ται σε πλεί­στες όσες χώρες του πλανήτη: από τις ΗΠΑ μέχρι την Ιαπωνία και την Κορέα και από την Ανα­το­λική Ευρώπη μέχρι τη Νότια Αφρική. Στις περισ­σό­τε­ρες χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης, ωστόσο, ανα­πτύσ­σε­ται μια δια­φο­ρε­τική παρά­δοση μέσα από την ανε­ξαρ­τη­σία και ωρι­μό­τητα εκπαι­δευ­τι­κών κύκλων (πανε­πι­στή­μια, ισχυρές επι­στη­μο­νι­κές ενώσεις εκπαι­δευ­τι­κών). Ετσι στα σχολικά εγχει­ρί­δια Ιστο­ρίας φιλο­ξε­νού­νται πολυ­πρι­σμα­τι­κές απόψεις πάνω σε ιστο­ρικά γεγο­νότα, στοι­χείο που βοηθάει την καλ­λιέρ­γεια κρι­τι­κής ιστο­ρι­κής σκέψης, γεννά ερω­τή­ματα και προωθεί τον διάλογο στη βάση επι­χει­ρη­μά­των – κάτι που απου­σιά­ζει από την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Στη χώρα μας, η στρα­τιω­τική και η πολι­τική ιστορία, μέσα από μονο­φω­νι­κές αφη­γή­σεις, κανο­ναρ­χούν τη διδα­σκα­λία του αντι­κει­μέ­νου. Η πρό­σφατη από­πειρα ανα­νέ­ω­σης των προ­γραμ­μά­των σπουδών Ιστο­ρίας με πλου­ρα­λι­στι­κές προ­σεγ­γί­σεις και άνοιγμα σε ποικίλα πεδία Ιστο­ρίας (κοι­νω­νική, πολι­τι­σμική, ιστορία των ιδεών, των μειο­νο­τή­των και των αθέατων ομάδων) δεν δοκι­μά­στηκε, τόσο από την ολι­γω­ρία της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης όσο και από τον φόβο της τωρινής. Ας προ­στε­θεί εδώ και η σταθερή έλλειψη σωστά οργα­νω­μέ­νης επι­μόρ­φω­σης εκπαι­δευ­τι­κών και η ελά­χι­στη  παρα­γωγή εκπαι­δευ­τι­κού υλικού που αντα­πο­κρί­νε­ται σε σύγ­χρο­νες ενερ­γη­τι­κές παι­δα­γω­γι­κές προ­σεγ­γί­σεις (ομα­δο­συ­νερ­γα­τική, ανα­κα­λυ­πτική μάθηση, αξιο­ποί­ηση πολυ­τρο­πι­κού υλικού ιστο­ρι­κών πηγών κ.ά. – μονα­χική η δουλειά εξαι­ρε­τι­κών εκπαι­δευ­τι­κών). Ενόψει του εορ­τα­σμού των 200 χρόνων από την Επα­νά­σταση του 1821 και χωρίς καμία ουσια­στική θεσμική προ­ε­τοι­μα­σία, αυτό σημαί­νει ότι χάνουμε μια ευκαι­ρία για δημιουρ­γικό ανα­στο­χα­σμό, αφή­νο­ντας πίσω ανα­κου­φι­στι­κούς μύθους.

* Η κ. Βασι­λική Σακκά είναι πρό­ε­δρος του Ομίλου για την Ιστο­ρική Εκπαί­δευση στην Ελλάδα (ΟΙΕΕ).

Πηγή : kathimerini.gr

Από­στο­λος Λακασάς