Σημείο εκκίνησης ο σεβασμός

Πηγαί­νουμε βόλτες στα δάση, ανι­χνεύ­ουμε τα μονο­πά­τια τους, αφου­γκρα­ζό­μα­στε τον ψίθυρο των δέντρων καθώς ο άνεμος περνά μέσα από τα φύλλα τους, εντυ­πω­σια­ζό­μα­στε από το παρά­στημά τους, ανα­ζη­τούμε την επαφή μαζί τους για να ξεκου­ρα­στούμε, αλλά… μέχρις εκεί φτάνει η αγάπη μας. Αντε και σε μια Παγκό­σμια Ημέρα. Αν είχαμε συνεί­δηση του ρόλου που παίζουν τα δάση στη ζωή μας, θα τα προ­στα­τεύ­αμε. Τα παρα­δείγ­ματα είναι χιλιά­δες. Το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό ίσως είναι ο όγκος των σκου­πι­διών και των πλα­στι­κών που αφή­νουμε πίσω μας όταν τα επι­σκε­πτό­μα­στε. «Μια βόλτα στο αλσύλ­λιο ή στο πάρκο της γει­το­νιάς μας, όπου κι εκεί, συντρο­φιά μάς κάνει μια μικρή παρέα δένδρων, συστή­νουν δηλαδή ένα μικρό δασάκι κι εκεί θα πάρουμε μια γεύση του πώς κάποιοι αντι­λαμ­βά­νο­νται τη βόλτα στο δάσος, την επαφή με τη φύση. Από τα μπου­κα­λά­κια του χυμού που μπορεί να βρούμε παρα­χω­μένα στα κλαδιά ενός θάμνου, τα πετα­μένα χαρ­το­μά­ντιλα στο γρασίδι και άλλα μη χαρι­τω­μένα. Μήπως θεωρούν ότι η γη ανα­κυ­κλώ­νει από μόνη της ό,τι δεν είναι δικό της; Μήπως εκδι­κού­νται για την από­πειρα δολο­φο­νίας κατά της Κοκ­κι­νο­σκου­φί­τσας, τον κακό λύκο, που ζούσε βαθιά μέσα στο δάσος και θέλουν να τον αφήσουν ξεσπί­τωτο; Η ψυχο­λο­γική προ­σέγ­γιση του θέματος ανήκει σε άλλους, αρμό­διους φορείς. Ως άνθρω­πος όμως και πολίτης της γης μπορώ να εκφρα­στώ και να πω ότι η επαφή μας με τα δένδρα, τα δάση, τη φύση, θα έπρεπε να έχει ως σημείο εκκί­νη­σης τον σεβασμό».  Αυτό τονίζει ο ομό­τι­μος καθη­γη­τής Δασο­λο­γίας του ΑΠΘ και μέλος του Δ.Σ. του Μου­σείου Γου­λαν­δρή Φυσικής Ιστο­ρίας και του Ελλη­νι­κού Κέντρου Βιοτόπων-Υγροτόπων, Σπύρος Ντάφης, στο βιβλίο του, «Τα δάση της Ελλάδας»