“Το Περιφερειακό Συμβούλιο της περασμένης Κυριακής αποκάλυψε τον πραγματικό πολιτικό βηματισμό του Μανώλη Γλυνού”

Αρθρο του Χρή­στου Μπάρ­δου

When the Going Gets Tough, the Tough Get Going

Γιατί δεν έβαλε θέμα στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο, τον εμ­βο­λια­σμό του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου;

Ένα από τα βα­σι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά αυτής της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής, είναι ότι δεν κρύ­φτη­κε ποτέ από τα ¨δύ­σκο­λα¨ ερω­τή­μα­τα. Ήταν και είναι πάντα πα­ρού­σα, ακόμα και τις επο­χές που οι προ­σκλή­σεις από τους ει­σαγ­γε­λείς, δια­δέ­χο­νταν η μία την άλλη. Ήταν και είναι πάντα πα­ρού­σα, στο φυ­σι­κό της χώρο, στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο. Εκεί δί­να­με τις απα­ντή­σεις μας, εκεί τεκ­μη­ριώ­να­με τις από­ψεις μας και εκεί νι­κά­με. Δεν το εγκα­τα­λεί­ψα­με ποτέ. Εκεί και μόνο εκεί, οι συ­στη­μα­τι­κές προ­σπά­θειες πι­στο­ποιούν και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα διεκ­πε­ραί­ω­σης των ζη­τη­μά­των που προ­κύ­πτουν. Εκεί, πα­λεύ­ου­με για το βέλ­τι­στο απο­τέ­λε­σμα και το γε­γο­νός αυτό μας το­πο­θε­τεί στην πρω­το­κα­θε­δρία.

Στον αντί­πο­δα, οι επι­κοι­νω­νια­κοί ελιγ­μοί που χρη­σι­μο­ποιεί η πα­ρά­τα­ξη του Μα­νώ­λη Γλυ­νού, είναι μια παλιά και χρή­σι­μη δε­ξιό­τη­τα, απο­φυ­γής των άβο­λων ερω­τή­σε­ων. Είτε γιατί γνω­ρί­ζουν την απά­ντη­ση, είτε γιατί θέ­λουν να απο­φύ­γουν την ντρο­πή. Το να κρύ­βε­σαι πίσω από στο­χευ­μέ­να Δελ­τία Τύπου, ρα­διο­φω­νι­κές εκ­πο­μπές και μο­νο­λό­γους, δίνει το αί­σθη­μα επι­σφα­λούς ασφά­λειας. Μιας ασφά­λειας, που δεν πε­ριέ­χει την αντι­πα­ρά­θε­ση και τον σε­βα­σμό στην αντί­θε­τη άποψη.

Πε­ρι­μέ­να­με, ο επι­κε­φα­λής της «Συμ­μα­χί­ας», Μα­νώ­λης Γλυ­νός, να ζη­τή­σει εξη­γή­σεις από τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, για τον εμ­βο­λια­σμό του, στο νησί της Χάλ­κης. Να θέσει το θέμα στην κρίση, όλων των συμ­βού­λων. Ήταν, του­λά­χι­στον, ανα­με­νό­με­νο, μετά τον κα­ται­γι­σμό των δη­μο­σιευ­μά­των και των ρα­διο­φω­νι­κών εκ­πο­μπών, που προη­γή­θη­καν, αλλά και της άγριας εκ­με­τάλ­λευ­σης από τους ίδιους ενός ανύ­παρ­κτου θέ­μα­τος. Ήταν υπο­χρέ­ω­ση στην ρη­το­ρι­κή τους και τις κα­ταγ­γε­λί­ες τους. Ήταν ζή­τη­μα συ­νέ­πειας.

Με έκ­πλη­ξη δια­πι­στώ­σα­με, ότι δεν ανα­ζη­τού­σαν απα­ντή­σεις. Προ­φα­νώς τις ήξε­ραν.

Δεν ανα­ζη­τού­σαν την αλή­θεια. Ήξε­ραν ότι δεν είναι η δική τους. Προ­φα­νώς δεν τους βό­λευε.

Δεν ανα­ζη­τού­σαν την αντι­πα­ρά­θε­ση. Δεν την άντε­χαν.

Δεν ανα­ζη­τού­σαν την επί­ση­μη τεκ­μη­ρί­ω­ση των ισχυ­ρι­σμών τους, που προσ­δί­δει ένα Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο. Δεν τους εν­διέ­φε­ρε.