Θ. Παπαγεωργίου: Κτηματολόγιο και δασικοί χάρτες δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Κύριε Διευ­θυ­ντά, Θεωρώ επι­τα­κτικό καθήκον μου σαν πολίτη και με τη λει­τουρ­γική μάλιστα ιδιό­τητα του επί 40 χρόνια υπηρέτη της νομικής επι­στή­μης, αντί της σιωπής και της παρα­κο­λού­θη­σης εκ του μακρό­θεν των τεκται­νο­μέ­νων, να υπεν­θυ­μίσω ότι όσα συμ­βαί­νουν στις μέρες μας με το Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου και με τους δασι­κούς χάρτες, δεν είναι δυστυ­χώς τίποτα άλλο παρά οι δύο όψεις του ίδιου κάλ­πι­κου νομί­σμα­τος εξα­γο­ράς ενός προ­α­ναγ­γελ­θέ­ντος θανάτου, με θύμα το κάποτε απο­κα­λού­μενο ανα­πτυ­ξιακό θαύμα της Δωδε­κα­νή­σου.

Και δυστυ­χώς αισθά­νο­μαι τη υπο­χρέ­ωση να υπεν­θυ­μίσω μέρη σχε­τι­κού άρθρου μου, που πριν τρία χρόνια, το 2017 σαν μάντις κακών είχα δημο­σιεύ­σει στη φιλό­ξενη εφη­με­ρίδα σας, και που όπως όλα δεί­χνουν να επα­λη­θεύ­ο­νται με τον πιο τραγικό τρόπο στη σημε­ρινή επι­και­ρό­τητα πλήρους ευτε­λι­σμού και ασέ­βειας στον θεσμό του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου και με χαρι­στική βολή την ανάρ­τηση των δασικών χαρτών πάνω στις ανυ­πε­ρά­σπι­στες και μετέ­ω­ρες πλέον ιδιο­κτη­σίες των Ροδίων.

΄Εγραφα λοιπόν το 2017, μεταξύ άλλων για το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, όχι μόνο ότι αφέθηκε στη μοίρα του και έχει πλήρως εγκα­τα­λει­φθεί από τη Πολι­τεία, αλλά και ότι απαι­τεί­ται αυξη­μένη επα­γρύ­πνηση προ­κει­μέ­νου η ένταξη του στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο να μην εξυ­πη­ρε­τή­σει την ίδια σκο­πι­μό­τητα που και το 1929 απο­σκο­πούσε η ίδρυση των Κτη­μα­το­λο­γίων Ρόδου και Κω από τους Ιταλούς φασί­στες με την υφαρ­παγή της περιου­σίας των Ελλήνων και τη δημιουρ­γία μιας τερά­στιας ήδη δημόσια περιου­σίας στο νησί, που όμοια της δεν υπάρχει σε άλλο μέρος της Ευρώπης. Τις σκέψεις αυτές δια­τύ­πωνα ως εύλογη υποψία συναρ­τώ­ντας τες με τις κινού­με­νες τότε (2017) δια­δι­κα­σίες σύντμη­σης προ­θε­σμιών για την ανάρ­τηση των δασικών χαρτών και για τη Ρόδο, χωρίς να λαμ­βά­νο­νται υπόψη οι χάρτες των μερίδων που από το 1929 είναι απο­τυ­πω­μένο όλο το νησί στο Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου.

Σημεί­ωνα επίσης ότι η ενσω­μά­τωση στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο του συστή­μα­τος των τοπικών Κτη­μα­το­λο­γίων Ρόδου και Κω πρέπει με νομο­θε­τική κατο­χύ­ρωση, να προ­βλέ­πει κατευ­θείαν ψηφιο­ποί­ηση όλων των ανά μερίδα εγγρα­φών. Τόσο δηλαδή της αρχικής θεμε­λιώ­δους που παράγει αμάχητο τεκ­μή­ριο, όσο και των μετα­γε­νέ­στε­ρων. Επίσης να μετα­φερ­θούν ανά μερίδα και οι εκκρε­μείς πράξεις διότι και αυτές αφορούν σοβαρά ζητή­ματα στις εμπράγ­μα­τες συναλ­λα­γές και σχέσεις. Ότι ιδιαί­τερη προσοχή απαι­τεί­ται στο τεχνικό μέρος, καθώς οι απο­τυ­πώ­σεις των ιταλών σύμφωνα με τα μέσα και τις μεθό­δους της εποχής δεν έγιναν με ασφαλή συστή­ματα και θα πρέπει δηλαδή η μετα­φορά τους να γίνει μεν σύγ­χρονο τρόπο κατα­γρα­φής και απο­τύ­πω­σης με συντε­ταγ­μέ­νες σε σύστημα ΕΓΣΑ (Ελλη­νικό Γεω­δαι­τικό Σύστημα Ανα­φο­ράς), με τον μεγα­λύ­τερο δυνατό σεβασμό και προ­σαρ­μογή στα υφι­στά­μενα στη πράξη όρια, έστω και αν υπάρ­χουν απο­κλί­σεις.

Και σημεί­ωνα τέλος ότι με νομο­θε­τική κατο­χύ­ρωση πρέπει να προ­βλε­φθεί ώστε η ανάρ­τηση και η κύρωση των δασικών χαρτών να έχει απα­ραι­τή­τως ως βάση τους μεί­ζο­νες χάρτες αλλά και τα επι­μέ­ρους και ανά μερίδα δια­γράμ­ματα και τις εγγρα­φές των τοπικών Κτη­μα­το­λο­γίων Ρόδου και Κω.

Παρά ταύτα, τρία χρόνια μετά φτάσαμε σήμερα στο τραγικό δυστυ­χώς σημείο, που αντί τόσο καιρό με την επι­βαλ­λό­μενη σύμπνοια και συντε­ταγ­μένα να διεκ­δι­κη­θούν από τις κυβερ­νή­σεις και να δοθούν λύσεις νομο­θε­τικά στη Βουλή για τα αυτο­νό­ητα αυτά ζητή­ματα, αντί­θετα τα πράγ­ματα οδεύουν από το κακό στο χει­ρό­τερο.

Τα Δωδε­κά­νησα παρα­μέ­νουν τα μόνα από τα ελλη­νικά νησιά που δεν υπά­γο­νται στις εξαι­ρέ­σεις από το τεκ­μή­ριο κυριό­τη­τας του Δημο­σίου επί των δασικών εκτά­σεων, που αντί­θετα από το 1979 νομο­θε­τικά απο­λαμ­βά­νουν τα νησιά του Ιονίου, η Κρήτη, οι Κυκλά­δες και το Βόρειο Αιγαίο (και από σπόντα μαζί τους από το 2014 και η Μάνη…) .

Το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, αφημένο στο έλεος, να βρί­σκε­ται στη τελική φάση λει­τουρ­γι­κής κατάρ­ρευ­σης και μήνες τώρα να είναι κλειστό ωσάν να μην υπάρ­χουν λύσεις άμεσης ορι­στι­κής μετα­στέ­γα­σης σε άλλα δημόσια κτίρια, και να καρ­κι­νο­βα­τεί το ζήτημα της ένταξης του στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο ώστε επι­τέ­λους να λει­τουρ­γή­σει μηχα­νο­γρα­φικά, καθυ­στε­ρώ­ντας τάχα η αναμονή κατα­χώ­ρη­σης των 20.000 εκκρε­μών πράξεων, πράγμα που δεν θα γίνει ποτέ και άρα από τα πράγ­ματα θα χρεια­σθεί να δημιουρ­γη­θεί εξ υπαρχής νέο.

Πράγμα που προ­φα­νώς εξηγεί και τον λόγο που οι δασικοί χάρτες της Ρόδου αναρ­τή­θη­καν σκο­πί­μως και σαν να μην υπάρχει το Ροδιακό Κτη­μα­το­λό­γιο. Παρα­γνω­ρί­ζο­ντας πλήρως τους κτη­μα­το­λο­γι­κούς χάρτες και τα δια­γράμ­ματα, τις αρχικές και μετα­γε­νέ­στε­ρες κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές ιδιο­κτη­σιών και τα αμάχητα τεκ­μή­ρια που με βάση και ειδικές κτη­μα­το­λο­γι­κές δια­τά­ξεις και γενικές για το τεκ­μή­ριο νομι­μό­τη­τας που όπως κάθε διοι­κη­τική και αυτές παρά­γουν, πράγ­ματα που δεν μπορούν να αγνο­ού­νται και να μην λαμ­βά­νο­νται σαν δεδο­μένα για τους δασι­κούς χάρτες.

Περι­φρο­νώ­ντας τον κόσμο, σε καιρό παν­δη­μίας, ανα­στο­λής λει­τουρ­γίας του Κτη­μα­το­λο­γίου αλλά και των Δικα­στη­ρίων, καλού­νται οι ιδιο­κτή­τες να αφήσουν άλλες βιο­πο­ρι­στι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες και να προ­στρέ­ξουν σε δικη­γό­ρους, μηχα­νι­κούς και δασο­λό­γους για να απο­δεί­ξουν και να προ­στα­τεύ­σουν όσον είναι δυνατόν με αυτές τις συν­θή­κες, την απει­λού­μενη ιδιο­κτη­σία τους, επειδή οι δασικοί χάρτες περι­φρο­νούν τις κτη­μα­το­λο­γι­κές ιδιο­κτη­σίες και δεν ξεχω­ρί­ζουν τις δεντρο­καλ­λιέρ­γειες από τα δάση και τις φυτείες από τους ασπά­λα­θους και τα σκίνα. Και επειδή όχι μόνο αυτά που γνω­ρί­ζουμε σαν δάση αλλά κόμη και οι χορ­το­λι­βα­δι­κές και βρα­χώ­δεις ή παρό­μοια χαρα­κτη­ρι­ζό­με­νες εκτά­σεις, παρά­γουν αυτό­ματα το τεκ­μή­ριο κυριό­τη­τας του Δημο­σίου για τα δασικά, ώστε να απαι­τεί­ται πλέον ο καθένας να προ­στρέ­χει και να διανύει τα δικα­στή­ρια κάθε βαθμού, για να απο­δεί­ξει μετά από χρόνια ότι η ιδιο­κτη­σία που κου­τσου­ρε­μένα ανα­γνώ­ρι­σαν οι Ιταλοί κατα­κτη­τές στους προ­γό­νους τους το 1932 και που ο έλληνας νομο­θέ­της σεβά­σθηκε και δια­τή­ρησε με νομο­θέ­τημα του 1948 όταν ενσω­μα­τώ­θηκε η Δωδε­κά­νη­σος με την Ελλάδα, συνε­χί­ζει να παρα­μέ­νει δική του περιου­σία .

Αν όλα αυτά δεν είναι ευτε­λι­σμός μιας Πολι­τείας που θέλει να απο­κα­λεί­ται σύγ­χρονο ευρω­παϊκό κράτος δικαίου και κατά­πτυ­στη περι­φρό­νηση του Ροδια­κού και Δωδε­κα­νη­σια­κού Λαού και αν δεν συνιστά αντι­κει­με­νικά σκλη­ρό­τερη πολι­τική ακόμη και από τους κατα­κτη­τές απέ­να­ντι σε ένα πλη­θυ­σμό που προ­σέ­φερε πολ­λα­πλά­σια στην εθνική οικο­νο­μία από όσα η πολι­τεία παρείχε, τι άλλο επι­τέ­λους είναι;