Ο ποινικολόγος Μανώλης Κουτσούκος τιμάται στο βιβλίο «Μορφές Ελλήνων Ποινικολογούντων»

Κυκλο­φό­ρησε από τις εκδό­σεις Λιβάνη, το νέο βιβλίο/λεύκωμα του γνωστού Ελληνα Ποι­νι­κο­λό­γου κ. Θρα­σύ­βου­λου Θ. Κονταξή, «Μορφές Ελλήνων Ποι­νι­κο­λο­γού­ντων».

Το βιβλίο περι­λαμ­βά­νει βιο­γρα­φικά και εργο­γρα­φία των 24 πλέον γνωστών «ποι­νι­κο­λό­γων» από το 1974 έως σήμερα, συνο­δευό­μενα από βιω­μα­τικά σχόλια του συγ­γρα­φέα από τη δικα­στη­ριακή επαφή μαζί τους.

Εμπε­ριέ­χε­ται ειδικό κεφά­λαιο για την έννοια του Ποι­νι­κού Δικαίου, για τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, τις απαι­τή­σεις, το πλαίσιο, την καθη­με­ρι­νό­τητα, την υφή και τις συν­θή­κες άσκησης αλλά και τις προ­κλή­σεις της ποι­νι­κής δικη­γο­ρίας.

Μεταξύ άλλων στο βιβλίο υπάρχει ξεχω­ρι­στό κεφά­λαιο για τον γνωστό Ροδίτη δικη­γόρο κ. Μανώλη Κου­τσούκο.

Στο οικείο κεφά­λαιο ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ

Γεν­νή­θηκα στη Ρόδο το 1947. Ο πατέρας μου ήταν ναυ­τι­κός με κατα­γωγή από το Καστελ­λό­ριζο και η μητέρα μου γεν­νή­θηκε στη Σύμη. Οι βομ­βαρ­δι­σμοί του πολέμου τους έφεραν στη Ρόδο.

Τελεί­ωσα το εξα­τά­ξιο Βενε­τό­κλειο Γυμνά­σιο Αρρένων στη Ρόδο και στη συνέ­χεια φοίτησα στη Νομική Σχολή του Αρι­στο­τέ­λειου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης από την οποία απο­φοί­τησα με τον βαθμό Λίαν καλώς. Στο Πανε­πι­στή­μιο είχα την τύχη να έχω καθη­γη­τές στο Ποινικό Δίκαιο και στην Ποινική Δικο­νο­μία τους Τηλέ­μαχο Φιλιπ­πίδη και Κων/νο Βου­γιούκα, οι οποίοι στις πτυ­χια­κές εξε­τά­σεις με βαθ­μο­λό­γη­σαν με άριστα στα μαθή­ματά τους.

Υπη­ρέ­τησα ως έφεδρος Ανθυ­πο­λο­χα­γός και απο­λύ­θηκα το έτος 1973. Γρά­φτηκα ασκού­με­νος δικη­γό­ρος στο Πρω­το­δι­κείο Θεσ­σα­λο­νί­κης και κατά τη διάρ­κεια της στρα­τιω­τι­κής μου θητείας άσκησα επα­νει­λημ­μένα καθή­κο­ντα συνη­γό­ρου υπε­ρα­σπί­σεως εξ’ επαγ­γέλ­μα­τος στο Διαρκές Στρα­το­δι­κείο Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Από τον μήνα Νοέμ­βριο του 1973 διατηρώ γραφείο στην πόλη της Ρόδου, ασχο­λού­με­νος τόσο με αστικές και εμπο­ρι­κές όσο (και κυρίως) με ποι­νι­κές υπο­θέ­σεις.

Από το έτος 1984 είμαι δικη­γό­ρος παρ’ Αρείω Πάγω. Έχω παρα­στα­θεί εκτός από τον Άρειο Πάγο, στο Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο και στο Σ.τ.Ε. και σε ποινικά δικα­στή­ρια στην Αθήνα, Θεσ­σα­λο­νίκη, Ιωάν­νινα, Ηγου­με­νί­τσα, Ηρά­κλειο, Χανιά, Νεάπολη Κρήτης, Πάτρα, Χίο, Σάμο, Νάξο, Σύρο και Κω.

Στα Νομικά Περιο­δικά ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΑΚΗ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ και ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ έχουν δημο­σιευ­θεί μελέτες μου όπως: «Το Κλη­τή­ριο Θέσπι­σμα – Περιε­χό­μενο – συνέ­πειες επί­δο­σης και ακυ­ρό­τη­τες αυτού», «Η ιδιαι­τε­ρό­τητα της διά­τα­ξης του άρθρου 326 παρ. 3 ΚΠΔ», «Η Φαι­νο­με­νική πλη­ρε­ξου­σιό­τητα», «Ο Ν. 1608/1950 περί κατα­χρα­στών του Δημο­σίου», «Η φορο­δια­φυγή», «Η ιατρική αμέλεια στο πεδίο του Ποι­νι­κού Δικαίου».

Παρα­στά­θηκα ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης ή πολι­τι­κής αγωγής σε πολλές σοβαρές ποι­νι­κές υπο­θέ­σεις μεταξύ των οποίων, (ενδει­κτικά), ήταν: η δίκη, (και η αθώωση), υπαλ­λή­λου του ΙΚΑ Ρόδου για παρά­βαση καθή­κο­ντος και απάτη σε βάρος του Δημο­σίου ενώπιον του Εφε­τείου Πλημ/των Δωδ/σου (αλλά και στον Άρειο Πάγο το έτος 2019), ο οποίος κατη­γο­ρού­νταν και για έκδοση ψευδών ασφα­λι­στι­κών ενη­με­ρο­τή­των σε επι­χει­ρη­μα­τίες της Ρόδου. Η δίκη στο Πεντα­με­λές Εφετείο Αθηνών το έτος 2019 για χρη­μα­τι­στη­ριακή απάτη Έλληνα χρη­μα­τι­στή κατοί­κου εξω­τε­ρι­κού. Η δίκη αρχαιο­κα­πη­λίας στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Αθηνών το έτος 2019 με αρχαία ευρή­ματα από την Κάλυμνο που δια­κι­νή­θη­καν στην περιοχή του Μαρα­θώνα. Η δίκη απι­στίας του ταμία της Εθνικής Τρά­πε­ζας στην Ιερά­πε­τρα που προ­έ­βαινε σε ανα­λή­ψεις από τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς πελατών στο Πεντα­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Ανα­το­λι­κής Κρήτης (2018). Η δίκη, (και η αθώωση), γιατρών του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου ενώπιον Τρι­με­λούς Πλημ/κειου Ρόδου το έτος 2018 για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια στρα­τιώτη που υπη­ρε­τούσε τη θητεία του. Η δίκη, (και η αθώωση), του Δημάρ­χου Λέρου το έτος 2006 στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου για απιστία. Η δίκη στο Τρι­με­λές και Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου το έτος 2014 του Δ/ντη και του Προϊ­στα­μέ­νου του Λογι­στη­ρίου της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Συγκοι­νω­νιών του Δήμου Ρόδου, για απάτη, υπε­ξαί­ρεση και απιστία στην υπη­ρε­σία. Η δίκη, (και η αθώωση), για απιστία στην υπη­ρε­σία και πλα­στο­γρα­φία του Προϊ­στα­μέ­νου της Κ.Υ.Δ Ρόδου (σε συν­δυα­σμό με το Ν.1608/50) στο Τρι­με­λές και Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου το έτος 2014 σε βάρος του Δημο­σίου για πλαστές απο­φά­σεις εξα­γο­ράς ακι­νή­των.

Η δίκη, (και η αθώωση), στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου το έτος 2010 των ψυχιά­τρων του Νοσο­κο­μείου Ρόδου και των φαρ­μα­κο­ποιών Ρόδου και Καλύ­μνου για την συντα­γο­γρά­φηση και εκτέ­λεση αντί­στοιχα των συντα­γών επι­δερ­μι­κού επι­θέ­μα­τος που θεω­ρή­θηκε ότι ανήκε στην κατη­γο­ρία των ναρ­κω­τι­κών ουσιών. Η δίκη, (και η αθώωση), στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου το 2008 για απάτη σε βάρος του Δημο­σίου και απιστία στην υπη­ρε­σία του πρώην Δημάρ­χου Μεγί­στης. Η δίκη, (και η αθώωση), στο Μ.Ο.Δ. Κω το έτος 2006 κατη­γο­ρού­με­νου ιερέα για απο­πλά­νηση ανη­λί­κων κατ’ εξα­κο­λού­θηση. Η δίκη, (και η αθώωση), γιατρών του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου το έτος 2004 ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ/κειου Ρόδου για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια Άγγλου του­ρί­στα που κατέ­πεσε από τον εξώστη ξενο­δο­χείου. Η υπόθεση είχε απα­σχο­λή­σει, επα­νει­λημ­μένα, τον τύπο της Αγγλίας και το BBC είχε απο­στεί­λει κινη­μα­το­γρα­φικό συνερ­γείο στη Ρόδο για την κάλυψη της δίκης. Η δίκη, (και η αθώωση), στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Αθηνών το 2002 με κατη­γο­ρου­μέ­νους για δια­κί­νηση κοκα­ΐ­νης του ιδιο­κτήτη και του υπαλ­λή­λου γνωστού νυχτε­ρι­νού κέντρου της Αθήνας. Η δίκη στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Θεσ­σα­λο­νί­κης το έτος 1999 για πλαστές πιστω­τι­κές κάρτες που κατα­σκευά­σθη­καν στη Βουλ­γα­ρία και δια­κι­νή­θη­καν στη Βόρεια Ελλάδα.

Η δίκη στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου το έτος 1999 για εισα­γωγή ποσό­τη­τας (500) kg ινδικής κάν­να­βης που βρέ­θη­καν στην Χάλκη με κατη­γο­ρου­μέ­νους τον πλοιο­κτήτη, κυβερ­νήτη και το πλήρωμα του­ρι­στι­κού σκάφους. Η δίκη, (και η αθώωση), για απιστία στην υπη­ρε­σία και απάτη σε βάρος του Νοσο­κο­μείου Νίκαιας στο Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Πειραιά το έτος 1998 με κατη­γο­ρου­μέ­νους τον Δ/ντη, τους υπαλ­λή­λους και τους προ­μη­θευ­τές του Νοσο­κο­μείου Νίκαιας. Η δίκη στο Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Αθηνών το 1992 για πλαστές πιστω­τι­κές κάρτες της AMERICAN EXPRESS. Η δίκη, (και η αθώωση), στο Τρι­με­λές Πλημ/κειο Ρόδου 40 κατη­γο­ρου­μέ­νων για θρα­σύ­τητα κατά της Αρχής στα επο­νο­μα­σθέ­ντα ως «αμε­ρι­κά­νικα επει­σό­δια», της Ρόδου το έτος 1980.

Σε πολλές από τις παρα­πάνω δίκες συνερ­γά­στηκα και συμπα­ρα­στά­θηκα με πλειάδα έγκρι­των ποι­νι­κο­λό­γων, όπως ο Ζήσης Κων­στα­ντί­νου, ο Τάκης Παπάς, ο Αλεξ. Λυκου­ρέ­ζος, ο Βασίλης Αλε­ξαν­δρής, ο Αρι­στεί­δης Οικο­νο­μί­δης, ο Γ.Α. Μαγκά­κης, ο Ν. Ανδρου­λά­κης, ο Γ.Β. Μαγκά­κης, κ.α.

Είμαι παντρε­μέ­νος με τη συμ­βο­λαιο­γράφο Κων­στα­ντίνα Δεν­δρι­νού και έχουμε δύο παιδιά, την Έφη, Δικη­γόρο Ρόδου και τον Μιχάλη γεωλόγο».

Σχο­λιά­ζο­ντας την προ­σω­πι­κό­τητα του κ. Κου­τσού­κου ο κ. Κοντα­ξής ανα­φέ­ρει τα εξής:

«Ο Μ. Κου­τσού­κος που γνώρισα

Δεν χρειά­ζε­ται πολύ. Αρκεί να βρεθείς σε μια αίθουσα των Δικα­στη­ρίων Ρόδου και θα τον ανα­γνω­ρί­σεις. Δεν είναι το παρά­στημα του, που ούτως ή άλλως έχει. Δεν είναι η «αύρα», που επίσης έχει. Είναι εκείνο το δυνατό γέλιο του, που αντηχεί παντού, και η διάθεση του για ανώδυνα «πει­ράγ­ματα». Χιούμορ ανε­ξά­ντλητο εξ αφορμής, κυρίως, στιγμών και γεγο­νό­των της δικα­στη­ρια­κής μας ζωής. Άκρως επι­κοι­νω­νια­κός.

Τον γνώρισα μέσω του «δικα­στι­κού του­ρι­σμού». Γραπτό Σημεί­ωμα αυτο­τε­λών ισχυ­ρι­σμών. Γραπτή ένσταση. Χαρίεις, δια­χυ­τι­κός, με θετική διάθεση. «Ζωντα­νός». Εραστής της ζωής και των καρπών αυτής. Γνώστης της «πιάτσας». Ανή­συ­χος σε κάθε επίπεδο. Νέος ήταν ενταγ­μέ­νος σε μουσική μπάντα στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Εξ ου και η σχέση αγάπης με τη μουσική. Και φυσικά, ενιαίας ούσης της προ­σω­πι­κό­τη­τας, η ανη­συ­χία του για τα νομικά δεδο­μένη και διαρκής. Μαχη­τι­κός αλλά και με νότες χιούμορ στη αγό­ρευση του. «Ανε­βο­κα­τε­βαί­νει» κλί­μα­κες, γεγονός το οποίο επι­τρέ­πει να τον παρα­κο­λου­θείς ευχά­ρι­στα.

Στα πλαίσια της ευχά­ρι­στης διά­θε­σης που τον δια­κρί­νει έχουμε σχο­λιά­σει, καλό­πι­στα και γελώ­ντας, πάμπολλα πρόσωπα και κατα­στά­σεις. Καθή­με­νοι στο έδρανο εισέρ­χε­ται στην αίθουσα συνά­δελ­φος μας. Απευ­θυ­νό­με­νος σε μένα με ερωτά, με πολύ σοβαρό ύφος, ο Μ. Κου­τσού­κος, «ο δικός σου τι νούμερο και τι μάρκα παντό­φλα τρώει;». Τάλας, «ο δικός μου», οποίος θύμιζε το άσμα του Γ. Καλατζή «σίδερα μασάει…», επαί­ρο­νταν (άνευ προ­φα­νούς λόγου και αιτίας), για την αγριάδα του έναντι της συζύγου του. Πλην, όμως, τα φαι­νό­μενα απα­τού­σαν.

Εφετείο Ρόδου. Τελειώ­νει η δίκη και ο Μ. Κου­τσού­κος θέλει να με «απα­γά­γει» για φαγητό. Το αυτό, όμως, θέλουν και οι εντο­λείς, λόγω της θετικής έκβασης της δίκης. Με πιέζουν αφόρητα. Επι­χειρώ να προ­βάλλω την κόπωση ως δικαιο­λο­γία απο­φυ­γής αλλά οι πελάτες την απο­κρού­ουν. Τι κάνουμε; Παρεμ­βαί­νει, ως από μηχανής Θεός, ο Μ. Κου­τσού­κος, (προ­φα­νώς ενθυ­μού­με­νος τον Μ. Νορ­ντάου και τα «Κατά συνθήκη ψεύδη» του), και απευ­θυ­νό­με­νος τους λέγει ότι «έχω ανα­λά­βει να τον πάω στο αερο­δρό­μιο, επειδή το σπίτι μου είναι προς αυτή την κατεύ­θυνση». Το πρώτο σκέλος ανα­λη­θές, το δεύτερο βάσιμο. Με αποσπά. Κατευ­θυ­νό­μα­στε σε ταβέρνα της παρα­λίας, παρα­πλεύ­ρως της Ronda, (για όσους γνω­ρί­ζουν ή θυμού­νται). Μας υπο­δέ­χε­ται στην είσοδο ο ιδιο­κτή­της και περι­χα­ρείς εισερ­χό­μα­στε στο ναό της ευωχίας…. Φευ. Οι πελάτες είχαν επι­λέ­ξει και αυτοί την ίδια ταβέρνα. Εκ νέου παρέμ­βαση Μ. Κου­τσού­κου «έχασε τη μεση­με­ριανή πτήση και είπα να τον τρατάρω κάτι». Εγώ άφωνος, με ένα αμήχανο χαμό­γελο. Τι ώρα ήταν η μεση­με­ριανή πτήση; Τέτοια γύριζαν στο μυαλό μου. Ετοι­μό­λο­γος. Τον ευχα­ρι­στώ. Σήμερα γελώ.

Μπαίνω στην αίθουσα του Εφε­τείου. Αγκα­λιές, φιλιά και αμέσως ο Μ. Κου­τσού­κος με ρωτά «αδερφέ ήρθες avec plaisir ή χωρίς avec plaisir;». Ηχεί ακόμη στα αυτιά μου. Γελώ.

Εκ των συνα­δέλ­φων, (όπως όλοι οι εδώ ανα­φε­ρό­με­νοι), τους οποίους εκτιμά ο δικα­στής και τους ακούει. Ελπίζω να τον επι­σκε­φθώ κάποτε στο ησυ­χα­στή­ριο του, (όπου απο­μο­νώ­νε­ται για λίγες ώρες και μόνον), σε μια μαγευ­τική ακτή της νότιας Ρόδου. Του εύχομαι να συνε­χί­σει με την ίδια ζωντά­νια».