Ντελιβεράδες: Σε απόγνωση βρίσκονται οι… αφανείς ήρωες της πανδημίας

Οι εργα­ζό­με­νοι πάνω στους οποίους βασί­στηκε το μεγα­λε­πή­βολο εγχεί­ρημα του lockdown παγκο­σμίως, οι ταχυ­δια­νο­μείς ή «ντε­λι­βε­ρά­δες», ο κλάδος που απορ­ρό­φησε μεγάλο μέρος των κρα­δα­σμών της ανερ­γίας που έφερε η παν­δη­μία το 2020, είναι υπο­α­μει­βό­με­νοι, συχνά ανα­σφά­λι­στοι, στο έλεος του εκά­στοτε εργο­δότη που ενίοτε τους χρη­σι­μο­ποιεί ως «παιδιά για όλες τις δου­λειές».

«Πέταξε τα σκου­πί­δια, σήκωσε αυτές τις κούτες, πλύνε τα πιάτα», είναι μερικές μόνο από τις εντολές που λαμ­βά­νουν στα δια­στή­ματα που δεν είναι καθ’ οδόν για κάποια παρά­δοση. «Δεν είμαστε δούλοι», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά μιλώ­ντας στα «ΝΕΑ» ο 36χρονος Ερρίκος, υπάλ­λη­λος ταχυ­φα­γείου που το 2018 έφτιαξε τη σελίδα «Ντε­λι­βε­ρά­δες της Ελλάδας» (σήμερα μετρά 24.365 ακό­λου­θους) ώστε να υπάρχει ένας τόπος συνά­ντη­σης εργα­ζο­μέ­νων που τα δικαιώ­ματά τους ως επί το πλεί­στον κατα­πα­τώ­νται.

Φτά­νουμε τις 100 χιλιά­δες

«Πριν από την παν­δη­μία ήμασταν περίπου 50.000-70.000. Τώρα πρέπει να πλη­σιά­ζουμε τις 100.000. Με την αύξηση της ζήτησης για δια­νο­μές κατ’ οίκον, άνεργοι από άλλους κλάδους ή εργα­ζό­με­νοι που ήθελαν έξτρα εισό­δημα, όπως ηλε­κτρο­λό­γοι, υδραυ­λι­κοί, οδηγοί φορ­τη­γών, σερ­βι­τό­ροι ακόμα και δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι στρά­φη­καν στο delivery», λέει ο Ερρίκος. «Στην αρχή, αρκετοί συνά­δελ­φοι φοβή­θη­καν, δίστα­ζαν να βγουν έξω να δου­λέ­ψουν. Στη δεύτερη καρα­ντίνα όχι τόσο. Ως εργα­ζό­με­νοι, είμαστε από τους πλέον εκτε­θει­μέ­νους, γι’ αυτό θα έπρεπε να εμβο­λια­στούμε κατά προ­τε­ραιό­τητα. Εκτός από τον κορω­νοϊό, τον τελευ­ταίο χρόνο είχαμε και περίπου 10 θανα­τη­φόρα ατυ­χή­ματα. Συνά­δελ­φοι καταγ­γέλ­λουν συχνά αυτούς τους μήνες ότι τους τρα­κά­ρουν και στη συνέ­χεια τους παρα­τάνε και φεύγουν», ανα­φέ­ρει ο Ερρίκος.

Οσο για την αντι­με­τώ­πιση από την πλευρά του εργο­δότη, «δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις», λέει ο Γιάννης 40 ετών, οδηγός πλήρους απα­σχό­λη­σης τα πρωινά και από τον Μάρτιο ντε­λι­βε­ράς μερικής απα­σχό­λη­σης σε σου­βλα­τζί­δικο στα δυτικά προ­ά­στια.

«Από τους επτά οι τρεις είναι ανα­σφά­λι­στοι. Από τα τέσσερα ευρώ την ώρα που βγάζω, σύνολο 16 ημε­ρη­σίως, η πρώτη ώρα πάει στη βενζίνη. Ετσι είναι τα πράγ­ματα, δεν αλλάζει τίποτα», κατα­λή­γει ο ίδιος, επι­βε­βαιώ­νο­ντας ότι όλα τα έξοδα εξο­πλι­σμού, κίνησης, συντή­ρη­σης οχή­μα­τος ακόμα και αυτά που αφορούν τα μέτρα προ­στα­σίας από τον κορω­νοϊό καλύ­πτο­νται από την τσέπη τους, κατά παρά­βαση του πρό­σφα­του Ν4611/2019.

Να γίνουν έλεγχοι

Από το υπουρ­γείο Εργα­σίας ζητούν το αυτο­νό­ητο: Να γίνουν επι­τέ­λους έλεγχοι του ΣΕΠΕ και να εφαρ­μο­στεί ο νόμος. Για το νέο έτος, ονει­ρεύ­ο­νται μία μεγάλη πανελ­λα­δική απεργία που θα κάνει σε όλους ξεκά­θαρο πόσο πολύ­τι­μοι είναι αλλά και… κάτι ακόμα: Οτι είναι άνθρω­ποι με οικο­γέ­νειες και θεσπι­σμένα εργα­σιακά δικαιώ­ματα που δυστυ­χώς μένουν στα χαρτιά. Εναλ­λα­κτικά, όπου λείπει η ενσυ­ναί­σθηση, ο Ερρίκος προ­τεί­νει και τη μέθοδο της προ­σο­μοί­ω­σης. «Αυτή τη δουλειά πρέπει να την κάνεις μια εβδο­μάδα για να κατα­λά­βεις…».

Πηγή: in.gr

Της Μαρίας Μου­ρε­λά­του