Εξομολόγηση σοκ της μητέρας Ελένης Τοπαλούδη: Την σκότωσαν επειδή ήταν γυναίκα – Απαθής η κοινωνία

“Θα ζω μια ζωή στο πόνο, στη φρίκη παι­δεύ­ο­ντας το μυαλό μου με χιλιά­δες γιατί… Γιατί τόση βία, κακία, απονιά κι απαν­θρω­πιά; Σε τι τους φταί­ξαμε… Οι γονείς τους εκκο­λά­ψανε βιαστές και δολο­φό­νους. Τους μεγά­λω­σαν με τη λογική του χρή­μα­τος.”

Στον εφη­συ­χα­σμό και στο μισο­γυ­νι­σμό των τοπικών κοι­νω­νιών ανα­φέ­ρε­ται η μητέρα της Ελένης Τοπα­λούδη, Κούλα Αρμου­τί­δου, δύο χρόνια μετά το έγκλημα στη Ρόδο και με αφορμή τη χθεσινή «Διεθνή Ημέρα Εξά­λει­ψης της Βίας κατά των Γυναι­κών».

Όπως υπο­στη­ρί­ζει (στον Αθήνα 98,4) ο θάνατος της κόρης της «έγινε επειδή η Ελένη ήταν γυναίκα και δεν είχε τη δύναμη των δύο μια­σμά­των που την βασά­νι­σαν και την πέταξαν ακόμα ζωντανή, στον ορμίσκο. Τα καρ­κι­νώ­ματα της κοι­νω­νίας, τολ­μή­σανε να τη ρίξουν στον υγρό τάφο αιμό­φυρτη με την προ­ο­πτική να φτάσει η θάλασσα το σώμα της στην Αφρική και να μην τη βρω ποτέ πια στη ζωή μου».

Ευθύνες στην τοπική κοι­νω­νία αφήνει επίσης η μητέρα της Ελένης Τοπα­λούδη. «Ρίχνω ευθύνες σε μια ολό­κληρη τοπική κοι­νω­νία που κλείνει το στόμα και όταν χρειά­ζε­ται να μιλήσει, σιωπά. Ήξεραν για τις επι­θε­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές των δραστών. Στη Λίνδο, όπου είχαν τα μαγαζιά τους, από τη στάση που κρά­τη­σαν μόλις έμαθαν τι συνέβη στην Ελένη, ήταν λες να περί­με­ναν την εξέλιξη αυτή για το παιδί μου» τονίζει.

«Δυστυ­χώς, ένα μεγάλο μέρος της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας είναι απα­θέ­στατο σε ό,τι συμ­βαί­νει γύρω του. Είναι εφη­συ­χα­σμέ­νοι, βολε­μέ­νοι. Παρα­τη­ρούν τι γίνεται και όταν συμ­βαί­νουν τέτοιου είδους γυναι­κο­κτο­νίες όπως στη περί­πτωση του δικού μου του παιδιού, απλώς σιωπούν. Η ελλη­νική οικο­γέ­νεια έχει τα χαρα­κτη­ρι­στικά πατριαρ­χι­κής κοι­νω­νίας, σε ακραία μορφή. Με φυλε­τική ανι­σό­τητα και μισο­γυ­νι­σμό» προ­σθέ­τει.

Θα ζω μια ζωή στον πόνο

Όπως λέει, δυστυ­χώς, αυτή είναι η κατά­σταση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, όπου ανα­πα­ρά­γο­νται βίαιες συμπε­ρι­φο­ρές γιατί δεν ανα­λαμ­βά­νο­νται δράσεις από την πρώτη στιγμή. «Χτυπάει το καμπα­νάκι και προ­σπα­θούμε ως γονείς -κάποιοι- να σώσουμε αυτούς τους βίαιους χαρα­κτή­ρες. Αν είμαστε ανε­παρ­κείς, αμόρ­φω­τοι και απαί­δευ­τοι υπάρ­χουν κρα­τι­κές δομές, ειδικοί παι­δο­ψυ­χί­α­τροι -ψυχολόγοι, κοι­νω­νι­κοί λει­τουρ­γοί, που μπορούν να βοη­θή­σουν» σημεί­ωσε. 

Και πρό­σθεσε χαρα­κτη­ρι­στικά:

«Θα ζω μια ζωή στο πόνο, στη φρίκη παι­δεύ­ο­ντας το μυαλό μου με χιλιά­δες γιατί… Γιατί τόση βία, κακία, απονιά κι απαν­θρω­πιά; Σε τι τους φταί­ξαμε… Οι γονείς τους εκκο­λά­ψανε βιαστές και δολο­φό­νους. Τους μεγά­λω­σαν με τη λογική του χρή­μα­τος. Εγώ από την πρώτη στιγμή που την ένοιωσα στο κορμί μου διάβαζα και μετά της έλεγα για την αξία της μόρ­φω­σης. Πασχί­ζαμε να καλυ­τε­ρέ­ψουμε τα μυαλά και το επίπεδό μας. Εκείνοι σε τι επέν­δυ­σαν άραγε, αφού ούτε το σχολείο δεν τέλειω­σαν τα παιδιά τους;».

Αιχμές άφησε και κατά γνω­ρι­μιών που μπορεί να είχαν οι δράστες. «Αν είσαι παιδί φτωχής οικο­γέ­νειας μπορεί να κάνει κάποιος καμιά καταγ­γε­λία. Αν είσαι όμως παιδί ανθρώ­πων με πολύ χρήμα που είναι και χορηγοί τοπικών παρα­γό­ντων σε προ­ε­κλο­γι­κές εκστρα­τείες, τότε υπάρ­χουν άκρες και κατάλ­λη­λες γνω­ρι­μίες παντού, σε όλα τα επίπεδα» σημεί­ωσε.

  Θύμα και μετά το θάνατό της

Σύμφωνα με τη μητέρα της Ελένης Τοπα­λούδη, η κόρη της θυμα­το­ποι­ή­θηκε για μία ακόμη φορά και στη δίκη για τη δολο­φο­νία της. «Σε όλες τις περι­πτώ­σεις βιασμών υπάρχει η υπο­κρι­σία για δήθεν συναί­νεση του θύματος. Υπάρχει βιαστής που χρειά­ζε­ται συναί­νεση για να βιάσει; Οι γυναί­κες που καταγ­γέλ­λουν βιασμό απο­τρέ­πο­νται από τους ίδιους τους αστυ­νο­μι­κούς.

Το ίδιο συμ­βαί­νει και στις οικο­γέ­νειες με κακο­ποι­η­τές συζύ­γους. Ούτε καν συντάσ­σο­νται εκθέ­σεις στα αστυ­νο­μικά τμήματα από όπου εκδιώ­κο­νται σαν σκου­πί­δια. Εκτιμώ πως η γυναι­κο­κτο­νία σε βάρος του παιδιού μου συνέ­βαλε στο να αλλάξει, έστω και λίγο, η λογική της Αστυ­νο­μίας» τόνισε.

Η κυρία Αρμου­τί­δου μιλώ­ντας για την αντι­με­τώ­πιση της κόρης της από τις αστυ­νο­μι­κές αρχές της Ρόδου, έκανε λόγο για υπο­κρι­σία και κοροϊ­δία. «Το παιδί μου πήγε στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα της Ρόδου και την έδιωξαν λες και ήταν τσι­φλίκι του ανθυ­πα­στυ­νό­μου και του αστυ­φύ­λακα… Μα δεν υπάρ­χουν θεσμοί και φορείς; Ποιος έχει την ευθύνη; Είδατε να γίνεται κάτι; Υπάρχει μια υπο­κρι­σία και μια κοροϊ­δία από το κράτος και τους θεσμούς».

Η ίδια όπως είπε μεγα­λώ­νει τώρα το αγόρι της με αγάπη για τις γυναί­κες. «Δε θα εκκο­λάψω μέσα στο σπίτι μου έναν βιαστή. Προ­σω­πικά ντρέ­πο­μαι που γεν­νή­θηκα στην Ελλάδα. Πρέπει να διεκ­δι­κή­σουμε καλύ­τερη παιδεία και πραγ­μα­τική ισότητα μεταξύ των φύλων» είπε.

Πηγή: dikastiko.gr