“Οταν η συνέπεια και η αξιοπιστία πάνε…περίπατο-Με αφορμή μία ακατανόητη απόφαση”

Γρά­φει ο Δρ. Νι­κό­λα­ος Τσ. Φρό­νας

Τ. Πρό­ε­δρος Μου­σεί­ου Νε­ο­ελ­λη­νι­κής

Τέ­χνης Δήμου Ρόδου

Με με­γά­λη έκ­πλη­ξη πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα ότι στη τε­λευ­ταία συ­νε­δρί­α­ση του Διοι­κη­τι­κού

Συμ­βου­λί­ου του Μου­σεί­ου Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης του Δήμου Ρόδου στις 20-8-2020, μετά από

ει­σή­γη­ση της προ­έ­δρου κας Σου­μέ­λας Κα­ρα­χά­λιου, απο­φα­σί­σθη­κε ομό­φω­να να κα­τε­βά­σουν

προ­σω­ρι­νά τις μό­νι­μες εκ­θέ­σεις του Βάλια Σε­μερ­τζί­δη και του Δη­μή­τρη Κού­κου οι οποί­ες

φι­λο­ξε­νού­νται στο Νε­στο­ρί­δειο Μέ­λα­θρο, στο δεύ­τε­ρο όροφο και ισό­γειο αντί­στοι­χα, αφού

προη­γου­μέ­νως ενη­με­ρώ­σουν την κα. Ρούλη Σε­μερ­τζί­δη (σύ­ζυ­γο του Βάλια Σε­μερ­τζί­δη) και τον ίδιο

τον κ. Δη­μή­τρη Κούκο.

Σκο­πός όπως ανα­φέρ­θη­κε να ελευ­θε­ρω­θεί εκ­θε­σια­κός χώρος προ­κει­μέ­νου να εκτε­θούν με

πε­ριο­δι­κές εκ­θέ­σεις τα έργα της μό­νι­μης συλ­λο­γής του Μου­σεί­ου.

Θα ήθελα ως προη­γού­με­νος Πρό­ε­δρος του Μου­σεί­ου Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης όπου επί δικής μου

θη­τεί­ας στή­θη­καν οι προ­α­να­φερ­θεί­σες εκ­θέ­σεις να διευ­κρι­νί­σω τα εξής:

– Τα έργα αυτών των δύο εκ­θέ­σε­ων απο­τε­λούν δωρεά στο Μου­σείο, με τον όρο με­τα­ξύ των άλλων

τη μό­νι­μη έκ­θε­σή τους. Αθέ­τη­ση του συ­γκε­κρι­μέ­νου όρου απο­τε­λεί αιτία ανά­κλη­σης της δω­ρε­άς

(Αρθρο 1, πα­ρά­γρα­φος 1 της σύμ­βα­σης).

– Οι δύο συμ­βά­σεις είχαν γίνει ομό­φω­να απο­δε­κτές από τα τότε Μέλη του Δ.Σ, δύο από τα οποία

και σή­με­ρα απο­τε­λούν Μέλη του πα­ρό­ντος Δ.Σ. Το ένα μά­λι­στα εν­θου­σιω­δώς πρω­το­στά­τη­σε

κυ­ρί­ως στην έκ­θε­ση του Σε­μερ­τζί­δη και μά­λι­στα βρήκε το συ­νερ­γείο για το βά­ψι­μο των τοί­χων,

το φτιά­ξι­μο των γυ­ψο­σα­νί­δων και έτρε­ξε για την πα­ραγ­γε­λία και έγκαι­ρη πα­ρα­λα­βή των

χρω­μά­των κλπ. Πρω­το­στά­τη­σαν επί­σης τις ημέ­ρες των εγκαι­νί­ων με αδιά­ψευ­στο δε­δο­μέ­νο το

φω­το­γρα­φι­κό υλικό της επο­χής. Απορώ πως συ­νη­γό­ρη­σαν ανε­πι­φύ­λα­κτα σε μία τέ­τοια

από­φα­ση, δεν εξέ­φρα­σαν του­λά­χι­στο κά­ποια επι­φύ­λα­ξη και συ­μπε­ρι­φέρ­θη­καν σαν να μη

γνώ­ρι­ζαν τα συμ­βά­ντα και τον αγώνα που προη­γή­θη­κε για την από­κτη­ση αυτών των έργων,

γε­γο­νός για το οποίο τότε έδι­ναν συγ­χα­ρη­τή­ρια στον γρά­φο­ντα.

– Οι δύο αυτές δω­ρε­ές πε­ρι­λαμ­βά­νουν συ­νο­λι­κά 183 (εκα­τόν ογδό­ντα τρία) επι­λεγ­μέ­να έργα

τέ­χνης (103 Σε­μερ­τζί­δης, 80 Κού­κος).

– Η χρη­μα­τι­κή αξία αυτών των έργων σε ση­με­ρι­νές τιμές υπο­λο­γί­ζε­ται πάνω από 650.000 ευρώ.

– Η δω­ρε­ές αυτές προ­κά­λε­σαν αί­σθη­ση στους φι­λό­τε­χνους της χώρας μας και με­γά­λη ικα­νο­ποί­η­ση

στο τότε Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο και στη Ρο­δια­κή κοι­νω­νία. Η με­γά­λη εξάλ­λου συμ­με­το­χή του

κό­σμου στις εκ­δη­λώ­σεις των εγκαι­νί­ων (Δε­κέμ­βριος 2018 του Σε­μερ­τζί­δη, Μάιος 2019 του

Κού­κου) επι­βε­βαιώ­νει του λόγου το αλη­θές.

Η πρό­τα­ση και η λη­φθεί­σα από­φα­ση, απο­τε­λεί κατά την γνώμη μου έναν εύ­σχη­μο τρόπο

απο­ποί­η­σης των συ­γκε­κρι­μέ­νων δω­ρε­ών, διότι η με­θο­δευ­μέ­νη και φαι­νο­με­νι­κά αθώα αυτή

ενέρ­γεια, απο­σκο­πεί στην υλο­ποί­η­ση της ήδη δη­λω­θεί­σας από τους δω­ρη­τές από­φα­σης να ζη­τή­σουν

πίσω τα έργα τους και η προ­σχη­μα­τι­κή πρό­τα­ση να ενη­με­ρω­θούν και η υπό­σχε­ση ότι θα

επα­να­το­πο­θε­τη­θούν τα έργα εν «ευ­θέ­τω χρόνω» χωρίς αυτό να προσ­διο­ρί­ζε­ται

ημε­ρο­λο­για­κά επα­κρι­βώς, επι­βε­βαιώ­νει την ει­λημ­μέ­νη από­φα­ση.

Υπάρ­χουν επί­σης και διά­φο­ρα γε­γο­νό­τα που επι­βε­βαιώ­νουν τις πα­ρα­πά­νω σκέ­ψεις.

– Ει­πώ­θη­κε ότι για λό­γους ανα­καί­νι­σης θα κλεί­σει προ­σω­ρι­νά το κτή­ριο «Α. Ιω­άν­νου», επι­θυ­μούν

να εκ­θέ­σουν τα ήδη γνω­στά έργα της συλ­λο­γής του Μου­σεί­ου και δεν υπάρ­χει δια­θέ­σι­μος

χώρος. Τα γνω­στά «δια­μά­ντια» της πι­να­κο­θή­κης μας εκτί­θε­νται συ­νε­χώς από τις 17 Μαίου του

1964 δη­λα­δή επί 56 συ­νε­χή χρό­νια. Τα έχουν θαυ­μά­σει επα­νει­λημ­μέ­να οι Ρο­δί­τες και όλοι οι

φι­λό­τε­χνοι της Ελ­λά­δας. Μά­λι­στα από τον Φε­βρουά­ριο μέχρι το Μάιο του 2019 όλοι οι

φι­λό­τε­χνοι Αθη­ναί­οι και όχι μόνο, είχαν την ευ­και­ρία να τα ξα­να­δούν, μετά την επι­τυ­χη­μέ­νη

έκ­θε­σή που πραγ­μα­το­ποι­ή­σα­με τότε στο Ίδρυ­μα Ει­κα­στι­κών Τε­χνών και Μου­σι­κής Β. & Μ.

Θε­ο­χα­ρά­κη. Το επι­χεί­ρη­μα λοι­πόν για την ανα­γκαιό­τη­τα έκ­θε­σης των επα­νει­λημ­μέ­νως

εκτε­θέ­ντων έργων είναι σαθρό και ανί­σχυ­ρο. Να υπεν­θυ­μί­σω ότι η Εθνι­κή Πι­να­κο­θή­κη

πα­ρα­μέ­νει κλει­στή του­λά­χι­στον 4 χρό­νια λόγω ανα­καί­νι­σης και δεν δη­μιουρ­γή­θη­κε κα­νέ­να θέμα.

– Η Νέα Πτέ­ρυ­γα του Νε­στο­ρί­δειου Με­λά­θρου, με δύο συ­γκε­κρι­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις απο­κτά

ύψι­στο βαθμό ασφά­λειας και θα μπο­ρού­σε να φι­λο­ξε­νή­σει εκεί οποιο­δή­πο­τε έργο.

– Η αί­θου­σα που φι­λο­ξε­νεί την έκ­θε­ση Σε­μερ­τζί­δη, τρο­πο­ποι­ή­θη­κε μετά από Μου­σεια­κή με­λέ­τη

από ει­δι­κή Αρ­χι­τέ­κτο­να-Μου­σειο­λό­γο την κα. Κα­τσα­νί­κα, για προ­ε­πι­λεγ­μέ­να συ­γκε­κρι­μέ­να έργα

του Βάλια. Επε­λέ­γη­σαν γι’ αυτό ει­δι­κά χρώ­μα­τα (αδιά­φο­ρο εάν δεν αρέ­σουν σε κά­ποιους), και

πα­ραγ­γέλ­θη­κε εξει­δι­κευ­μέ­νος φω­τι­σμός, το­πο­θε­τή­θη­καν στο τοίχο ει­δι­κές αυ­το­κόλ­λη­τες ται­νί­ες

με ανα­γρα­φή κει­μέ­νων, βιο­γρα­φι­κού, τα­μπε­λά­κια αυ­το­κόλ­λη­τα για κάθε έργο. Την έκ­θε­ση

επι­με­λή­θη­κε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Ιστο­ρί­ας της Τέ­χνης σε πα­νε­πι­στή­μιο της Γερ­μα­νί­ας και της

Κρή­της κ. Νίκος Χα­τζη­νι­κο­λά­ου, πα­γκο­σμί­ως γνω­στός για τις με­λέ­τες του και το επι­στη­μο­νι­κό του

έργο για τον Δο­μή­νι­κο Θε­ο­το­κό­που­λο. Είναι αυτός που επι­με­λή­θη­κε με­τα­ξύ των άλλων και την

επι­τυ­χη­μέ­νη έκ­θε­ση του Βάλια Σε­μερ­τζί­δη πριν 5 χρό­νια στο Μπε­νά­κειο Μου­σείο Αθη­νών. Θα

κα­τε­βά­σουν αυτή την έκ­θε­ση και όλα τα πα­ρελ­κό­με­να για να την ξα­να­στή­σουν αρ­γό­τε­ρα? Δεν

κα­τα­λα­βαί­νουν ότι κα­τα­στρέ­φουν όλη τη δομή της έκ­θε­σης? Απο­λύ­τως τί­πο­τε δεν θα είναι το

ίδιο όπως πριν, απλά μια πραγ­μα­τι­κή ιε­ρο­συ­λία.

Τα Μέλη της Κ.Ε του Μου­σεί­ου τα οποία είναι επαγ­γελ­μα­τί­ες της Τέ­χνης τι λένε γι­΄αυ­τό ?

Μπο­ρεί να ξα­να­στη­θεί όπως είναι τώρα αυτή η επι­τυ­χη­μέ­νη έκ­θε­ση ? Η από­φα­ση είναι

προ­φα­νής.

Η υλο­ποί­η­ση λοι­πόν μιας τέ­τοιας από­φα­σης σί­γου­ρα θα έχει ως απο­τέ­λε­σμα την απώ­λεια των

δω­ρε­ών και αρ­νη­τι­κό αντί­κτυ­πο για την αξιο­πι­στία και φε­ρεγ­γυό­τη­τα του Μου­σεί­ου και της

Δη­μο­τι­κής Αρχής γε­νι­κό­τε­ρα. Είμαι σί­γου­ρος ότι ο Δή­μαρ­χος και ο Αντι­δή­μαρ­χος Πο­λι­τι­σμού

αγνο­ούν τις ακα­τα­νό­η­τες αυτές απο­φά­σεις που θα έχουν ως απο­τέ­λε­σμα να χα­θούν από τη

συλ­λο­γή του Μου­σεί­ου έργα τόσο με­γά­λης χρη­μα­τι­κής, ει­κα­στι­κής και συ­ναι­σθη­μα­τι­κής αξίας

όχι με υπαι­τιό­τη­τα των δω­ρη­τών.

Κα­νείς σώ­φρων Ρο­δί­της δεν Θα δε­χθεί να χαθεί από το Μου­σείο πε­ριου­σία τέ­τοιας αξίας και να

κα­τευ­θυν­θεί σε άλλες πι­να­κο­θή­κες της χώρας μας.

Ήδη το ίδρυ­μα Λα­σκα­ρί­δη στο Πει­ραιά που κα­τέ­χει μία μικρή συλ­λο­γή έργων του Βάλια

Σε­μερ­τζί­δη για την οποία αι­σθά­νε­ται υπε­ρή­φα­νο και την εκ­θέ­τει μό­νι­μα, κα­ρα­δο­κεί και

πε­ρι­μέ­νει με ανοι­χτές αγκά­λες.

Για τον Βάλια Σε­μερ­τζί­δη να ανα­φέ­ρω ότι απο­τε­λεί έναν από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους

ζω­γρά­φους της γε­νιάς του 1930. Aγω­νι­στής στον στίβο της κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης, του

αν­θρώ­πι­νου μό­χθου, της αξιο­πρέ­πειας και της τέ­χνης. Από το 1964 έως το θά­να­τό του το

Φε­βρουά­ριο του 1983 έζησε στη Ρόδο. την οποία θε­ω­ρού­σε δεύ­τε­ρη πα­τρί­δα του. Την

ερεύ­νη­σε και την αγά­πη­σε, όσο ελά­χι­στοι καλ­λι­τέ­χνες, μα­θαί­νο­ντάς μας κι εμάς να την

βλέ­που­με μέσα από ένα βα­θύ­τε­ρο και συ­ναι­σθα­ντι­κό πρί­σμα. Οι πο­λι­τι­κές του πε­ποι­θή­σεις και

ο πο­λι­τι­κός διωγ­μός που υπέ­στη μετά τον εμ­φύ­λιο τον κα­τα­δί­κα­σαν καλ­λι­τε­χνι­κά. Εδώ και

με­ρι­κά χρό­νια όμως δι­καιώ­θη­κε για το καλ­λι­τε­χνι­κό του έργο και σή­με­ρα κα­τα­τάσ­σε­ται στους

αξιο­λο­γό­τε­ρους και πε­ρι­ζή­τη­τους καλ­λι­τέ­χνες της γε­νιάς του.

Για την καλ­λι­τε­χνι­κή αξία του Δη­μή­τρη Κού­κου, «ομι­λούν» η τε­χνο­τρο­πία της αφαι­ρε­τι­κής

από­δο­σης των θε­μά­των του, τα ιμπρε­σιο­νι­στι­κά στοι­χεία με τον κυ­ρί­αρ­χο ρόλο του φωτός και

τη λυ­ρι­κή ατμό­σφαι­ρα, στοι­χεία που τον κα­θι­στούν στη συ­γκε­κρι­μέ­νη τε­χνο­τρο­πία μο­να­δι­κό

στη Χώρας μας, το βιο­γρα­φι­κό του, οι επι­τυ­χη­μέ­νες εκ­θέ­σεις του στην Ελ­λά­δα και στο

εξω­τε­ρι­κό, το δι­δα­κτι­κό του έργο στην ΑΣΚΤ Αθή­νας, η υπο­ψη­φιό­τη­τά του για την Ακα­δη­μία

Αθη­νών, η τε­ρά­στια πο­λύ­χρο­νη αγάπη του για τη Ρόδο την οποία πολ­λά­κις απο­τύ­πω­σε στους

καμ­βά­δες του.

Κα. Πρό­ε­δρε και Μέλη του Δ.Σ το Μου­σείο έχει συ­νέ­χεια.

Ελ­πί­ζω να πρυ­τα­νεύ­σει η λο­γι­κή και όχι η ανα­κο­λου­θία.

Σας καλώ να σε­βα­στεί­τε τις απο­φά­σεις του προη­γού­με­νου Δ.Σ, όπως εμείς σε­βα­στή­κα­με και

φέ­ρα­με εις πέρας όλα τα θέ­μα­τα που κλη­ρο­νο­μή­σα­με από το προη­γού­με­νο από εμάς Δ.Σ, αυτό

της κας. Κα­μπου­ρο­πού­λου.

ΥΓ: Το πα­ρα­πά­νω κεί­με­νο στάλ­θη­κε ηλε­κτρο­νι­κά ως επι­στο­λή δια­μαρ­τυ­ρί­ας στα γρα­φεία του

Μου­σεί­ου την Τε­τάρ­τη πρωί 23 Σε­πτεμ­βρί­ου με σκοπό να μη δη­μο­σιο­ποι­η­θεί. Το πρωί της ίδιας

ημέ­ρας πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα ότι πριν 4 ημέ­ρες, δη­λα­δή το Σάβ­βα­το 19 Σε­πτεμ­βρί­ου τα έργα του

Δη­μή­τρη Κού­κου είχαν ήδη κα­θαι­ρε­θεί και αμπα­λα­ρι­στεί!! Το τρα­γι­κό στην ιστο­ρία είναι ότι

κα­νείς δεν μπήκε στον ελά­χι­στο κόπο να ενη­με­ρώ­σει εγ­γρά­φως η του­λά­χι­στον τη­λε­φω­νι­κά τον

καλ­λι­τέ­χνη όπως είχαν στοι­χειώ­δη υπο­χρέ­ω­ση. Η ενέρ­γειά αυτή απο­τε­λεί την επι­το­μή της

αγέ­νειας, της αφε­ρεγ­γυό­τη­τας και της έλ­λει­ψης σε­βα­σμού προς τον δω­ρη­τή.

Γιατί τέ­τοια απα­ξί­ω­ση?

Την Πέμ­πτη 24 Σε­πτεμ­βρί­ου στάλ­θη­κε ηλε­κτρο­νι­κή επι­στο­λή ολί­γων γραμ­μών με την από­φα­ση –

ανα­κοί­νω­ση στην κα. Ρούλη Σε­μερ­τζί­δη, όπου της ανα­κοι­νώ­νε­ται η επι­κεί­με­νη κα­θαί­ρε­ση της

έκ­θε­σης Σε­μερ­τζί­δη.

Τα γε­γο­νό­τα λοι­πόν αυτά έρ­χο­νται ως αδιά­ψευ­στος μάρ­τυ­ρας να κα­τα­δεί­ξουν την εκ μέ­ρους της

Διοί­κη­σης του Μου­σεί­ου ώθηση των δω­ρη­τών να ανα­κα­λέ­σουν τις ση­μα­ντι­κό­τα­τες αυτές

δω­ρε­ές, πράγ­μα που ήδη ξε­κί­νη­σαν απευ­θυ­νό­με­νοι στους Δι­κη­γό­ρους τους.

Τον λόγο τώρα έχει ο Δή­μαρ­χος και ο ανα­με­νό­με­νος να ορι­σθεί Αντι­δή­μαρ­χος Πο­λι­τι­σμού.

Η πρώτη σε ση­μα­ντι­κό­τη­τα έργων τέ­χνης πε­ρι­φε­ρεια­κή πι­να­κο­θή­κη της χώρας, δεν έχει ανά­γκη

τέ­τοιου εί­δους υπο­βάθ­μι­ση στα μάτια και αυτιά των φι­λό­τε­χνων της πόλης μας και της Ελ­λά­δας.