Αυτά είναι τα ύπουλα σχέδια της Τουρκίας για τη Θράκη και Δωδεκάνησα: Η μουσουλμανική μειονότητα και ο σκοτεινός ρόλος της!

Τις τελευ­ταίες ημέρες η Άγκυρα έχει προ­χω­ρή­σει σε αρκετές ενέρ­γειες που δεί­χνουν τ’ ότι έχει βάλει στο «μάτι» (και) την Θράκη.

Πριν από λίγες ημέρες η φιλο­κυ­βερ­νη­τική «Yeni Safak» υπο­στή­ριζε πως η Θράκη πρέπει να γίνει αυτό­νομη και με δική της κυβέρ­νηση, αυτό το άκρως προ­κλη­τικό δημο­σί­ευμα όμως, ίσως μαρ­τυ­ράει τα πραγ­μα­τικά σχέδια της Τουρ­κίας.

Προ λίγων ωρών ο εκπρό­σω­πος του υπουρ­γείου Άμυνας της Τουρ­κίας, Χαμί Ακσόι, υπο­στή­ριξε – γι’ ακόμη μια φορά – πως η Ελλάδα έχει μετα­τρέ­ψει πολλά τζαμιά στο παρελ­θόν σε εκκλη­σίες, με αυτόν τον τρόπο θέλησε να δικαιο­λο­γή­σει την μετα­τροπή τόσο της Αγίας Σοφίας, όσο και της Μονής της Χώρας σε τζαμί.

Μέσα από τις δηλώ­σεις του, ο Τούρκος αξιω­μα­τού­χος εγείρει για πολ­λο­στή φορά το τελευ­ταίο διά­στημα θέμα «τουρ­κι­κής μειο­νό­τη­τας» στη Θράκη ενώ παράλ­ληλα υπο­στη­ρί­ζει πως η Αθήνα παρα­βιά­ζει τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα και κατα­πιέ­ζει τους ανθρώ­πους αυτούς.

«…Η Ελλάδα είναι η τελευ­ταία χώρα που μπορεί να μιλήσει στην Τουρκία για τον σεβασμό των θρη­σκευ­τι­κών δικαιω­μά­των» λέει επίσης ο Ακσόι, υπο­στη­ρί­ζο­ντας παράλ­ληλα πως η χώρα μας κατα­πατά τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα και τις ελευ­θε­ρίες της «τουρ­κι­κής μειο­νό­τη­τας» παρά τις διε­θνείς συμ­φω­νίες.

«Οι ελλη­νι­κές προ­σπά­θειες για τη δημιουρ­γία ψευ­δο­α­τζέ­ντας στην περιοχή, βασι­σμέ­νες στις ιστο­ρι­κές ανα­σφά­λειές της είναι κατα­δι­κα­σμέ­νες να απο­τύ­χουν. Καλούμε για ακόμη μια φορά την Ελλάδα να συμ­φι­λιω­θεί με τον εαυτό της και την ιστορία της και να δημιουρ­γή­σει τις κατάλ­λη­λες συν­θή­κες που θα επι­τρέ­ψουν στη μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητά της την άσκηση των θρη­σκευ­τι­κών καθη­κό­ντων της», αυτές ήταν χαρα­κτη­ρι­στικά οι δηλώ­σεις του Χαμί Ακσόι, ανα­φο­ρικά με την Θράκη.

Η ατζέντα της Τουρ­κίας και η Θράκη

Την ώρα που άπαντες στην Τουρκία πανη­γύ­ρι­ζαν για τα κοι­τά­σματα στη Μαύρη Θάλασσα, μου­σουλ­μά­νοι εξτρε­μι­στές του DEB ενο­χλή­θη­καν για πρώτη φορά (!) από την παρου­σία του Ελλη­νι­κού Στρατού σε μειο­νο­τικά χωριά στη Θράκη. Μάλιστα εξέδωσε και ανα­κοί­νωση που μιλά για «στο­χο­ποί­ηση» και «εκφο­βι­σμό» τους.

Η ανα­κοί­νωση του DEB:

«Σε αυτή την περίοδο που συμ­βαί­νει η κρίση της ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, η εμφά­νιση ένοπλων στρα­τιω­τών σε τρία μειο­νο­τικά χωριά δεν μπορεί να εκτι­μη­θεί από την πλευρά μας ως κάτι το τυχαίο.

Υπο­γραμ­μί­ζουμε πάλι αυτό που είχαμε υπο­γραμ­μί­σει παλιό­τερα. Η τουρ­κική μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα δυτικής Θράκης δεν μπορεί να είναι το πεδίο στο οποίο δίνο­νται τα μηνύ­ματα ή ως στόχος. Καταγ­γέλ­λουμε κάθε είδους δράση που σκορπά φόβο».

Μια ανα­κοί­νωση που ήρθε λίγες ώρες μετά την έκθεση που συνέ­ταξε το τουρ­κικό κοι­νο­βού­λιο ανα­φέ­ρε­ται στα προ­βλή­ματα της μου­σουλ­μα­νι­κής μειο­νό­τη­τας στην Ελλάδα.

Η έκθεση στη­λι­τεύει την Ελλάδα για τον τρόπο με τον οποίο φέρεται στα μέλη της μειο­νό­τη­τας, ενώ προ­σπα­θεί να αμφι­σβη­τή­σει μέχρι και τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Την ώρα που ο Ερντο­γάν κάνει δηλώ­σεις για «πει­ρα­τές» και ανα­φέ­ρε­ται σε νησιά τα οποία «έχασε» η Τουρκία στο τουρ­κικό κοι­νο­βού­λιο πυρο­δο­τούν νέα βόμβα και ανα­φέ­ρο­νται τόσο την τουρ­κική μειο­νό­τητα στη Θράκη, όσο και σε αυτή στα Δωδε­κά­νησα.

Σε γενικές γραμμές η έκθεση κατη­γο­ρεί την Ελλάδα για τ’ ότι δεν απο­δέ­χε­ται την φράση «τουρ­κική μειο­νό­τητα», αντι­θέ­τως επι­μέ­νει στο «μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα», για τ’ ότι πλέον δεν επι­λέ­γει η μειο­νό­τητα τον μουφτή, αλλά επι­λέ­γε­ται από το ελλη­νικό κράτος, ενώ γι’ ακόμα μια φορά η τουρ­κική προ­πα­γάνδα ανα­φέ­ρε­ται στ’ ότι δεν υπάρχει τζαμί στην Αθήνα.

Μάλιστα η Άγκυρα έχει το θράσος να κατη­γο­ρεί την Ελλάδα για τον τρόπο με τον οποίο προ­στα­τεύει τα οθω­μα­νικά μνημεία, όλα αυτά όταν ακόμα είναι νωπή η απόφαση της να μετα­τρέ­ψει την Αγία Σοφία σε τζαμί.

Να υπεν­θυ­μί­σουμε ότι σε δηλώ­σεις του ψευ­δο­μου­φτής Θράκης, Μέτε είχε κατη­γο­ρή­σει την Ελλάδα και τον ΕΣ για τις ασκή­σεις σε χωριά, ενώ ταυ­τό­χρονα είχε δηλώσει πως είναι περή­φα­νοι που έχουν μια πατρίδα όπως η Τουρκία. Ενώ εδώ και μέρες η προ­πα­γάνδα της Άγκυρας ανα­φέ­ρε­ται σε δήθεν τρο­μο­κρά­τηση των μου­σουλ­μά­νων από άσκηση του ΕΣ σε μειο­νο­τικά χωριά.

Την ώρα που η ένταση στο Αιγαίο είναι στα «κόκκινα», την ώρα που σε καθη­με­ρινή βάση τουρ­κικά μαχη­τικά και κατα­σκο­πευ­τικά παρα­βιά­ζουν τον εθνικό εναέριο χώρο η Άγκυρα ανα­φέ­ρε­ται διαρκώς στην «κατα­πά­τηση των δικαιω­μά­των» της μου­σουλ­μα­νική (ή τουρ­κι­κής όπως αυτοί την χαρα­κτη­ρί­ζουν) μειο­νό­τη­τας στη Θράκη, αλλά και στα Δωδε­κά­νησα.

Ο Ερντο­γάν ανα­φέ­ρε­ται διαρκώς στην Συνθήκη της Λωζάνης, μια Συνθήκη την λέει ανοιχτά πως θέλει να την καταρ­γή­σει. Ο ίδιος μάλιστα πραγ­μα­το­ποί­ησε και την πρώτη προ­σευχή στην Αγία Σοφία την ημέρα που υπο­γρά­φηκε. Να υπεν­θυ­μί­σουμε πως μέσα από αυτή την Συνθήκη, εκτός από τ’ ότι καθο­ρί­στη­καν τα σύνορα του νέου τουρ­κι­κού κράτους, συμ­φω­νή­θηκε και η ανταλ­λαγή πλη­θυ­σμών ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία.

Δια­βά­στε ανα­λυ­τικά τι λέει η έκθεση:

Η έκθεση φέρει τον τίτλο «Τα προ­βλή­ματα της τουρ­κι­κής μειο­νό­τη­τας στην Ελλάδα» και απο­τε­λεί­ται από 6 κεφά­λαια.

Αρχικά, ανα­φέ­ρε­ται στην εν λόγω έκθεση πως η «τουρ­κική μειο­νό­τητα της Δυτικής Θράκης», η οποία απο­τε­λούσε το 65% του πλη­θυ­σμού της δυτικής Θράκης κατά τη δεκα­ε­τία του 1920, μειώ­θηκε σημα­ντικά φτά­νο­ντας σήμερα στο 30% και η ιδιο­κτη­σία γης των «Τούρκων της Δυτικής Θράκης» από 84% το 1923 μειώ­θηκε στο 25%.

1. Στην πρώτη ενότητα «Το πρό­βλημα έλλει­ψης εθνικής ταυ­τό­τη­τας», υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι η Ελλάδα δεν απο­δέ­χε­ται το δικαί­ωμα ορισμού εθνικής ταυ­τό­τη­τας από την μειο­νό­τητα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η φράση «Τουρ­κική Μειο­νό­τητα» δεν απο­τε­λεί μέρος της Συν­θή­κης Ειρήνης της Λωζάνης.

Η έκθεση ανα­φέ­ρει ότι το «Κυβερ­νείο» της Θράκης εξέδωσε δύο εγκυ­κλί­ους το 1954 και το 1955, οι οποίες απαι­τού­σαν τη χρήση της λέξης «Τουρ­κική» αντί για «Μου­σουλ­μα­νική» για τη μειο­νό­τητα, όπως και ότι η Ελλάδα άλλαξε την πολι­τική της για πολι­τι­κούς σκοπούς τη δεκα­ε­τία του 1970, αυτή τη φορά κάνο­ντας υπο­χρε­ω­τική τη χρήση της λέξης «Μου­σουλ­μα­νική» αντί για «Τουρ­κική».

Η έκθεση τονίζει ότι η Ελλάδα κατα­δι­κά­στηκε να κατα­βά­λει 8.000 ευρώ ως ηθική απο­ζη­μί­ωση για παρα­βί­αση των άρθρων της ΕΣΔΑ σχετικά με την ελευ­θε­ρία του συνε­ται­ρί­ζε­σθαι και το δικαί­ωμα δίκαιης δίκης στην υπόθεση απα­γό­ρευ­σης χρήσης της λέξης «Τουρ­κική» στο όνομα της «Τουρ­κι­κής Ένωσης Ξάνθης».

Η Ελλάδα δεν ήθελε να εφαρ­μό­σει, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην έκθεση, την εν λόγω δικα­στική απόφαση, παρά τις απο­φά­σεις του ΕΔΑΔ, οι κλει­στές ενώσεις δεν μπο­ρού­σαν να ανοί­ξουν εκ νέου και δεν επι­τρέ­πε­ται η ίδρυση «τουρ­κι­κών» νέων ενώσεων, προ­σθέ­το­ντας ότι αυτή η «απρο­θυ­μία» παρα­μέ­νει στην ημε­ρή­σια διάταξη της Επι­τρο­πής Υπουρ­γών του Συμ­βου­λίου της Ευρώπης, του οργάνου που είναι αρμόδιο για τον έλεγχο της εφαρ­μο­γής των απο­φά­σεων του ΕΔΑΔ.

2. Στην ενότητα της έκθεσης «Δεν επι­τρέ­πε­ται να ανοίξει δίγλωσσο νηπια­γω­γείο για την μειο­νό­τητα», ανα­φέ­ρε­ται ότι τα αιτή­ματα της «τουρ­κι­κής» μειο­νό­τη­τας για άνοιγμα δίγλωσ­σων νηπια­γω­γείων, που θα επι­τρέ­ψουν την εκπαί­δευση στα τουρ­κικά, και που εντάσ­σο­νται στο πλαίσιο των εκπαι­δευ­τι­κών δικαιω­μά­των, όπως εκπο­ρεύ­ο­νται από τη Λωζάνη, έχουν μείνει ανα­πά­ντητα από τις ελλη­νι­κές αρχές από το 2011.

Στο πλαίσιο των προ­σπα­θειών διοι­κη­τι­κής μεταρ­ρύθ­μι­σης της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης και υπό τον τίτλο «Κλεί­σιμο και ενο­ποί­ηση των μειο­νο­τι­κών σχο­λείων», ανα­φέ­ρε­ται στην έκθεση ότι δεκάδες δημο­τικά σχολεία, που ανήκουν στην «τουρ­κική μειο­νό­τητα Δυτικής Θράκης», έκλει­σαν ή ενο­ποι­ή­θη­καν από το 2011.

Επι­πλέον, η έκθεση τονίζει ότι, από το ακα­δη­μαϊκό έτος 2003, η Ελλάδα δεν επέ­τρεψε το διο­ρι­σμό μελών της «τουρ­κι­κής» μειο­νό­τη­τας, που απο­φοί­τη­σαν από σχολές για εκπαι­δευ­τι­κούς στην Τουρκία, σε δημο­τικά μειο­νο­τικά σχολεία, σημειώ­νο­ντας ότι «δεν επι­τρέ­πο­νται προ­σο­ντού­χοι εκπαι­δευ­τι­κοί αρκετοί σε αριθμό να υπη­ρε­τούν σε μειο­νο­τικά σχολεία και πέφτει η ποιό­τητα της εκπαί­δευ­σης».

3. Παράλ­ληλα, επι­ση­μαί­νε­ται στην έκθεση ότι το δικαί­ωμα επι­λο­γής μουφτή, των θρη­σκευ­τι­κών ηγετών της μειο­νό­τη­τας, μετα­φέρ­θηκε στο ελλη­νικό δίκαιο με νόμο που ψηφί­στηκε από την ελλη­νική κυβέρ­νηση το 1920, ενώ ανα­φέ­ρε­ται ότι η ελλη­νική κυβέρ­νηση ξεκί­νησε μια νέα αίτηση το 1990, αφαι­ρώ­ντας αυτό το δικαί­ωμα από την «τουρ­κική» μειο­νό­τητα και διο­ρί­ζο­ντας τον μουφτή.

Σημειώ­νε­ται δε ότι στην Κομο­τηνή και στην Ξάνθη υπάρ­χουν μου­φτή­δες που επι­λέ­γο­νται από τη μειο­νό­τητα και μου­φτή­δες που διο­ρί­ζο­νται από την ελλη­νική κυβέρ­νηση, ενώ υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις υπέ­βα­λαν αγωγές για εκβια­σμό ενα­ντίον «εκλεγ­μέ­νων» μου­φτή­δων από το δεύτερο μισό της δεκα­ε­τίας του 1990, υπο­θέ­σεις οι οποίες οδή­γη­σαν σε κατα­δί­κες και οι οποίες εν συνε­χεία παρα­πέμ­φθη­καν στο ΕΔΑΔ. Το ΕΔΑΔ πέντε φορές απο­φάν­θηκε ότι η Ελλάδα παρα­βί­ασε το άρθρο 9 της Ευρω­παϊ­κής Σύμ­βα­σης για τα Ανθρώ­πινα Δικαιώ­ματα που εγγυά­ται την ελευ­θε­ρία σκέψης, συνεί­δη­σης και θρη­σκείας.

Ταυ­τό­χρονα, επι­ση­μαί­νε­ται ότι η πίεση στους «εκλεγ­μέ­νους» μου­φτή­δες αυξή­θηκε εσχάτως, ανα­φέ­ρο­ντας το παρά­δειγμα του «εκλεγ­μέ­νου» μουφτή στην Ξάνθη, ο οποίος κατα­δι­κά­στηκε το 2017 σε φυλά­κιση 7 μηνών με την κατη­γο­ρία ότι σφε­τε­ρί­στηκε την αρμο­διό­τητα του μουφτή, τελώ­ντας την κηδεία μέλους της μειο­νό­τη­τας.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται, ακόμα, ότι το ελλη­νικό κοι­νο­βού­λιο ενέ­κρινε το 2013 νομο­θε­σία γνωστή ως «νόμος 240 για τον Ιμάμη», που προ­βλέ­πει το διο­ρι­σμό «θρη­σκευ­τι­κών αξιω­μα­τού­χων / θρη­σκευ­τι­κών διδα­σκά­λων» σε τεμένη, σχολεία και γραφείο μουφτή μέσω μιας επι­τρο­πής επι­λο­γής.

4. Σε επόμενο σημείο, ανα­φέ­ρε­ται πως, σε προη­γού­με­νες περιό­δους, η ελλη­νική κυβέρ­νηση απέλυσε τις Εκτε­λε­στι­κές Επι­τρο­πές των «Ιδρυ­μά­των Τουρ­κι­κής Κοι­νό­τη­τας Κομο­τη­νής και Ξάνθης» και άρχισε να διο­ρί­ζει τα μέλη τους, χωρίς η μειο­νό­τητα να έχει λόγο στην κυβέρ­νηση. Ο λόγος μεταξύ άλλων ήταν ο υψηλός φόρος εισο­δή­μα­τος και ακί­νη­της περιου­σίας που είχε συγκε­ντρω­θεί στο ίδρυμα, με απο­τέ­λε­σμα η ιδιο­κτη­σία του ιδρύ­μα­τος να υπο­θη­κευ­τεί λόγω φορο­λο­γι­κών χρεών.

5. Η έκθεση υπο­γραμ­μί­ζει ότι με το άρθρο 19 του νόμου περί ελλη­νι­κής ιθα­γέ­νειας του 1955, δεκάδες χιλιά­δες άνθρω­ποι, ως επί το πλεί­στον μέλη της «τουρ­κι­κής μειο­νό­τη­τας Δυτικής Θράκης», στε­ρή­θη­καν την ιθα­γέ­νεια, άρθρο το οποίο καταρ­γή­θηκε το 1998, αλλά δεν έγινε καμία ειδική ρύθμιση που να δίνει εκ νέου στα «θύματά» του την ελλη­νική ιθα­γέ­νεια και να ρυθ­μί­ζει με ανα­δρο­μική ισχύ τα ‘παράπονα’ των μελών της «τουρ­κι­κής» μειο­νό­τη­τας.

6. Ανα­φέ­ρε­ται επίσης ότι το όριο του 3% που εισήχθη με τρο­πο­ποί­ηση του Ελλη­νι­κού Εκλο­γι­κού Νόμου στις 24 Οκτω­βρίου 1990, ισχύει επίσης για ανε­ξάρ­τη­τους υπο­ψη­φί­ους, επο­μέ­νως η «τουρ­κική μειο­νό­τητα της Δυτικής Θράκης» στε­ρεί­ται εκ των πραγ­μά­των τη δυνα­τό­τητα απο­στο­λής ανε­ξάρ­τη­των εκπρο­σώ­πων στην ελλη­νικό κοι­νο­βού­λιο.

7. Τα προ­βλή­ματα των μελών της «τουρ­κι­κής» μειο­νό­τη­τας, που ζουν στα Δωδε­κά­νησα χωρί­ζο­νται σε τέσ­σε­ρις κατη­γο­ρίες σύμφωνα με την έκθεση. Όπως και στη «δυτική Θράκη», έτσι και στη Ρόδο και την Κω, τα μέλη της «τουρ­κι­κής» μειο­νό­τη­τας περι­γρά­φο­νται ως «μου­σουλ­μα­νι­κοί» πλη­θυ­σμοί, ενώ δε γίνο­νται δεκτές εγγρα­φές ενώσεων που περι­λαμ­βά­νουν τη λέξη «τουρ­κική» ή «μειο­νό­τητα».

Ανα­φέ­ρε­ται δε πως στη Ρόδο έκλει­σαν το 1972 τρία δίγλωσσα σχολεία, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ιερο­δι­δα­σκα­λείου Süleymaniye, και δύο δίγλωσσα στην Κω, συνεπώς δεν υπάρ­χουν επί του παρό­ντος σχολεία στα Δωδε­κά­νησα, όπου να προ­σφέ­ρε­ται εκπαί­δευση στα τουρ­κικά.

Ο μουφτής της Ρόδου συνέ­χισε να υπη­ρε­τεί μετά την «προ­σάρ­τηση» της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα το 1947, ανα­φέ­ρει η έκθεση, προ­σθέ­το­ντας ότι το γραφείο του μουφτή παρα­μέ­νει κενό από το 1990. Η «τουρ­κική» μειο­νό­τητα στη Ρόδο στε­ρή­θηκε το δικαί­ωμα να επι­λέ­ξει τους ιμά­μη­δές της και η «τουρ­κική» μειο­νό­τητα, που ανα­γκά­στηκε να πάει σε δημόσια σχολεία, εξαι­ρέ­θηκε μεν από τα μαθή­ματα θρη­σκευ­τι­κών, αλλά στε­ρή­θηκε το δικαί­ωμα να διδα­χθεί την ισλα­μική θρη­σκεία.

Παράλ­ληλα με τη δια­δι­κα­σία «εξά­λει­ψης» της «Διοί­κη­σης Ισλα­μι­κής Κοι­νό­τη­τας», σημειώ­νε­ται ότι το ελλη­νικό κράτος άρχισε να «παρεμ­βαί­νει» σε ιδρύ­ματα που ανήκουν στην «τουρ­κική» μειο­νό­τητα που ζει στη Ρόδο και την Κω, και από το 1967, οι ελλη­νι­κές αρχές άρχισαν να διο­ρί­ζουν εκπρο­σώ­πους για τον έλεγχο της διοί­κη­σης της κοι­νό­τη­τας και των ιδρυ­μά­των.

Επι­προ­σθέ­τως, παρόλο που απα­γο­ρεύ­ε­ται η πώληση της περιου­σίας του ιδρύ­μα­τος νομίμως, κατα­γρά­φηκε ότι περιου­σιακά στοι­χεία του Ιδρύ­μα­τος δωρί­στη­καν από τους διο­ρι­σμέ­νους από τις ελλη­νι­κές αρχές δια­χει­ρι­στές του ή πωλή­θη­καν σε χαμη­λό­τερη τιμή από την αξία τους, ενώ απα­γο­ρεύ­τηκε η συμ­με­τοχή μελών της «τουρ­κι­κής» μειο­νό­τη­τας σε δια­γω­νι­σμούς, προ­κει­μέ­νου να απο­τρα­πεί η αγορά στοι­χείων του ιδρύ­μα­τος από την «τουρ­κική» μειο­νό­τητα. Επι­ση­μαί­νε­ται δε ότι τα ιδρύ­ματα με μεγάλα φορο­λο­γικά χρέη δεν έχουν την ευκαι­ρία να επι­σκευά­σουν τα ακίνητα που κατέ­χουν.

8. Η έκθεση ανα­φέ­ρει, επίσης, υπό τον τίτλο «Προ­στα­σία της Κοινής Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς στην Ελλάδα», ότι υπάρ­χουν οθω­μα­νικά, ιστο­ρικά μνημεία και τεμένη στη χώρα, πολλά εκ των οποίων δεν μπο­ρού­σαν να επι­βιώ­σουν λόγω της έλλει­ψης των απαι­τού­με­νων συντη­ρή­σεων και επι­σκευών, προ­βαί­νο­ντας στα ακό­λουθα συμπε­ρά­σματα:

* Παρά τα κάποια θετικά βήματα που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν οι ελλη­νι­κές αρχές τα τελευ­ταία χρόνια, η κοινή πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά δεν δια­τη­ρεί­ται σωστά στην Ελλάδα. Το Μάρτιο του 2017, το τέμενος του Σουλ­τά­νου Çelebi Mehmet στο Διδυ­μό­τειχο, ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα αρχι­τε­κτο­νικά μνημεία της πρώτης οθω­μα­νι­κής περιό­δου, υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρ­κα­γιά. Σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις, οι ελλη­νι­κές αρχές πραγ­μα­το­ποιούν εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης, αλλά ο χαρα­κτή­ρας της πολι­τι­στι­κής παρου­σίας συχνά δεν επι­βιώ­νει κατά τη διάρ­κεια αυτών των εργα­σιών. Οι ελλη­νι­κές αρχές δεν καλω­σο­ρί­ζουν την απο­κα­τά­σταση ιστο­ρι­κών οθω­μα­νι­κών μνη­μείων σε συνερ­γα­σία με τις τουρ­κι­κές αρχές, όπως για την απο­κα­τά­σταση του τεμέ­νους του Σουλ­τά­νου Çelebi Mehmet.

* Η στέρηση του δικαιώ­μα­τος δια­χεί­ρι­σης των ιδρυ­μά­των τους στην «Τουρ­κική Μειο­νό­τητα Δυτικής Θράκης» και στους «Τούρ­κους» της Δωδε­κα­νή­σου επη­ρε­ά­ζει αρνη­τικά τις προ­σπά­θειές τους να προ­στα­τεύ­σουν τα στοι­χεία πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς τους.

* Τέλος, η απουσία τεμέ­νους σε λει­τουρ­γία στην ελλη­νική πρω­τεύ­ουσα, την Αθήνα, και τη δεύτερη μεγα­λύ­τερη πόλη της Θεσ­σα­λο­νί­κης, προ­κα­λεί την αντί­δραση της «τουρ­κι­κής» μειο­νό­τη­τας που ζει εκεί. Η Αθήνα είναι η μόνη ευρω­παϊκή πρω­τεύ­ουσα χωρίς τέμενος, κατα­λή­γει η έκθεση.

Πηγή europost.gr