Καμπανάκι κινδύνου για τους δήμους της χώρας

Πολλοί δήμαρ­χοι – και από το δικό μας βήμα – έχουν τονίσει επα­νει­λημ­μέ­νος πως οι πόροι που κατευ­θύ­νο­νται στους ΟΤΑ δεν είναι αρκετοί. Μιλώ­ντας με πολλούς αιρε­τούς καθη­με­ρινά η αγωνία τους μεγα­λώ­νει δεδο­μέ­νου της κρίσης του κορω­νοϊού που αύξησε κατά πολύ τους ανθρώ­πους στους δήμους που στρέ­φο­νται στις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες για τα είδη πρώτης ανάγκης. Του­λά­χι­στον 30 τις εκατό αύξηση παρα­τη­ρή­θηκε τις πρώτες ημέρες μετά το γενικό «κλεί­σιμο» στο σπίτι. Θα επα­νέλ­θουμε σε αυτό. Το υπουρ­γείο οικο­νο­μι­κών λοιπόν σύμφωνα με τον υπο­λο­γι­σμό του συμπε­ραί­νει πως το απο­τέ­λε­σμα του ενο­ποι­η­μέ­νου προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού για την τοπική αυτο­διοί­κηση το έτος 2021 θα είναι -143 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Δηλαδή οι οργα­νι­σμοί θα εισπρά­ξουν 143 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ λιγό­τερα από τις ανάγκες τους. Η υπ. αριθμ. 2/30551/21.7.2020 εγκύ­κλιο με τίτλο «Κατάρ­τιση Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού Γενικής Κυβέρ­νη­σης έτους 2021» φανε­ρώ­νει τα νούμερα που προ­βλέ­πο­νται.

Είναι δεδο­μένο πως ο κοι­νω­νι­κός ρόλος των ΟΤΑ είναι καθο­ρι­στι­κός σε πολλά επίπεδα. Κυρίως διότι γνω­ρί­ζει σε «προ­σω­πικό επίπεδο» της ανάγκες του κάθε δημότη κάτι που είναι αδύ­να­τον να ανι­χνευ­τεί πόσο μάλλον να εντο­πι­σθεί με ακρί­βεια από την κεντρική πολι­τική ηγεσία. Αυτός είναι και ο ορθός δρόμος. Ο πρώτος βαθμός αυτο­διοί­κη­σης να είναι ο εγγύ­τε­ρος στον πολίτη θεσμός. Όταν όμως οι δήμοι δεν έχουν τις οικο­νο­μι­κές δυνα­τό­τη­τες να αντα­πε­ξέλ­θουν στις ανάγκες αυτές τότε το πρό­βλημα μετα­βι­βά­ζε­ται στην κεντρική πολι­τική ηγεσία που αδυ­να­τεί να αντι­με­τω­πί­σει εξα­το­μι­κευ­μένα το θέμα –όπως κάνουν οι κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες των δήμων- με συνέ­πεια ενδε­χό­μενο μαζικό κύμα κοι­νω­νι­κών ανα­τα­ρα­χών. Η αλήθεια είναι μία. Δεν είναι δυνατόν να ανα­φε­ρό­μα­στε σε αυτο­τέ­λεια των δήμων αν δεν ενδυ­να­μώ­σουμε τον ρόλο της αυτο­διοί­κη­σης. Η αύξηση της χρη­μα­το­δό­τη­σης είναι μονό­δρο­μος διότι μόνο έτσι μπορεί να εξα­σφα­λι­στεί η δημο­σιο­νο­μική της αυτο­τέ­λεια και οικο­νο­μική της ανε­ξαρ­τη­σία. Πλέον και με την πρό­βλεψη για έλλειμα τόσων εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ η ίδια η αυτο­διοί­κηση πρέπει να προ­χω­ρή­σει διεκ­δι­κώ­ντας την απλού­στευση των δια­δι­κα­σιών δημο­πρά­τη­σης έργων και να στραφεί σε έργα τα οποία θα έχουν το μέγιστο δυνατό όφελος. Ο καιρός που η αυτο­διοί­κηση βασί­ζο­νταν στους ΚΑΠ έχει περάσει ανε­πι­στρε­πτί. Κάθε δήμος οφείλει να μάθει να λει­τουρ­γεί ως επι­χεί­ρηση που θα έχει διπλό σκοπό: α)την δημιουρ­γία εσόδων αξιο­ποιώ­ντας όλα τα μέσα που έχει στη διάθεση της όπως για παρά­δειγμα την εκμε­τάλ­λευση ακι­νή­των και οικο­πέ­δων, τη δημιουρ­γία ενερ­γεια­κών κοι­νο­τή­των, τη δια­χεί­ριση απορ­ριμ­μά­των κτλ, και β) την δημιουρ­γία πολ­λα­πλού οφέλους για την κοι­νω­νία σε κοι­νω­νικό και οικο­νο­μικό επίπεδο. Κάθε δήμος μπορεί να απο­τε­λέ­σει μια κερ­δο­φόρα επι­χεί­ρηση με μετό­χους τους ίδιους τους δημότες. Αχανής εκτά­σεις στη περι­φέ­ρεια μένουν ανα­ξιο­ποί­η­τες διότι δεν υπάρχει ένα σχέδιο εκμε­τάλ­λευ­σης. Ματώνει η χώρα από την φυγή νέων ανθρώ­πων. Τι κάνει η αυτο­διοί­κηση για αυτό; Ας στραφεί σε επεν­δυ­τικά κεφά­λαια παρου­σιά­ζο­ντας ένα business plan που να είναι βιώσιμο. Κανένας επεν­δυ­τής δεν θα μείνει ασυ­γκί­νη­τος αν του παρου­σια­στεί ένα σχέδιο που θα του δημιουρ­γή­σει όφελος μακρο­πρό­θε­σμο. Στην περι­φέ­ρεια ρημά­ζουν από εγκα­τα­στά­σεις

ιαμα­τι­κών πηγών μέχρι μνημεία και σημεία που θα μπο­ρού­σαν σήμερα να απο­τε­λούν σημείο ανα­φο­ράς και του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού 12 μήνες τον χρόνο. Η κεντρική πολι­τική εξουσία από την πλευρά της οφείλει να βγάλει τα αγκάθια από το σώμα των δήμων, να επου­λώ­σει τις πληγές και στη συνέ­χεια να δώσει τις αρμο­διό­τη­τες που απαι­τού­νται ώστε και η κάθε δημο­τική αρχή να πράξει τα δέοντα ώστε το απο­τέ­λε­σμα να αλλάξει το μέλλον της χώρας. Το κράτος πρέπει να βρει ένα τρόπο ώστε η γρα­φειο­κρα­τία να πάψει να είναι η γάγ­γραινα που απλώ­νε­ται με βέβαιο απο­τέ­λε­σμα… το τέλος. Οι δήμαρ­χοι από την πλευρά τους οφεί­λουν να κατα­λά­βουν πως ο ρόλος τους δεν είναι να πηγαί­νουν να αλλά­ξουν μια λάμπα και να στεί­λουν μια πρό­σκληση αλλά να συντάσ­σουν όλη μέρα σχέδια και να κάνουν επαφές προ­κει­μέ­νου να προ­σελ­κύ­σουν ιδιώτες επεν­δυ­τές και να δημιουρ­γή­σουν θέσεις εργα­σίας και ανά­πτυ­ξης. Γνωρίζω την καθη­με­ρι­νό­τητα ενός δημάρ­χου και όπως είναι σήμερα δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση τους. Γνωρίζω επίσης πως υπάρ­χουν πολλοί και ικανοί υπάλ­λη­λοι στους δήμους. Γνωρίζω όμως πως υπάρ­χουν και πολλοί άλλοι υπάλ­λη­λοι που δεν ενδια­φέ­ρο­νται ούτε για τον δήμαρχο ούτε για την κοι­νω­νία. Είναι απλά διεκ­πε­ραιω­τές καθη­κό­ντων. Γνωρίζω επίσης πως οι δήμοι είναι ΥΠΟ στε­λε­χω­μέ­νοι. Μπο­ρούμε να συζη­τάμε πολλά. Ένα είναι σίγουρο. Αν δεν στη­ρι­χθούν οι δήμοι η κοι­νω­νία θα καταρ­ρεύ­σει.

Πηγή: in.gr