Πώς αιτιολόγησε το Διοικητικό Πρωτοδικείο την απόρριψη της αίτησης αναστολής της «Ηχος και Φως ΑΕ»

Με την υπ’ αρίθμ. Ν33/16.6.2020 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου απορ­ρί­φθηκε το αίτημα ανα­στο­λής της ρητής απόρ­ρι­ψης του Δήμου Ρόδου, περί χορή­γη­σης απο­δει­κτι­κού ενη­με­ρό­τη­τας, που υπέβαλε η εται­ρεία ειδικού σκοπού «Ηχος και Φως ΑΕ».

Η εται­ρεία ισχυ­ρί­στηκε ότι μη νομίμως αρνή­θηκε ο Δήμος Ρόδου να προβεί σε άρση της επί­μα­χης δέσμευ­σης, αφού, κατά τον χρόνο υπο­βο­λής της αίτησής της, δεν εκκρε­μού­σαν βεβαιω­μέ­νες και ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές της προς αυτόν.

Ο Δήμος προ­έ­βαλε ότι η σχετική προ­σφυγή είναι αβάσιμη, μεταξύ άλλων, διότι ο προ­α­να­φερ­θείς δια­κα­νο­νι­σμός των οφειλών της είναι άκυρος και δεν παράγει απο­τε­λέ­σματα, καθόσον έγινε με απόφαση αναρ­μό­διου οργάνου, ήτοι του δημο­τι­κού ταμία, αντί της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου, καθώς και διότι πέραν των προ­α­να­φερ­θει­σών οφειλών της, που υπή­χθη­σαν σε ρύθμιση, υπήρχαν και άλλες ληξι­πρό­θε­σμες, οφει­λό­με­νες εκ της συμ­βά­σεως παρα­χώ­ρη­σης.

Προ­έ­βαλε εξάλλου ότι δεν υφί­στα­ται ανε­πα­νόρ­θωτη οικο­νο­μική βλάβη της αιτού­σας, η οποία, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, απο­κρύ­πτει ότι μέλη της είναι οι ανώ­νυ­μες εται­ρείες ΣΤΗΡΙΞΙΣ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΕ και ΠΑΝΟΥ ΑΕΒΕ, οι οποίες συνέ­στη­σαν την αιτούσα λίγο πριν την υπο­γραφή της σύμ­βα­σης και συμ­με­τεί­χαν από κοινού στον δια­γω­νι­σμό, δηλώ­νο­ντας και απο­δει­κνύ­ο­ντας (με ισο­λο­γι­σμούς, απο­τε­λέ­σματα χρήσης και εκκα­θα­ρι­στικά σημειώ­ματα φόρου εισο­δή­μα­τος τελευ­ταίας τριε­τίας) επί ποινή απο­κλει­σμού τους, ότι δια­θέ­τουν χρη­μα­το­οι­κο­νο­μική διάρ­θρωση που θα επι­τρέ­πει την ευχερή χρη­μα­το­δό­τηση του συνόλου της επέν­δυ­σης.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η προ­σβαλ­λό­μενη πράξη δεν είναι δεκτική ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης, δεδο­μέ­νου ότι η χορή­γηση αυτής θα ισο­δυ­να­μούσε με επιβολή από τo Δικα­στή­ριο υπο­χρέ­ω­σης στον Δήμο Ρόδου προς έκδοση πράξης άρσης της επί­μα­χης δέσμευ­σης χορή­γη­σης απο­δει­κτι­κού φορο­λο­γι­κής ενη­με­ρό­τη­τας, η οποία κατ’ ουσίαν περι­λαμ­βά­νει και ανα­γνώ­ριση της συν­δρο­μής των νόμιμων προ­ϋ­πο­θέ­σεων για την άρση αυτή.

Τονί­ζε­ται ακόμη στην απόφαση ότι ανε­ξαρ­τή­τως, των ανωτέρω, η αιτούσα εταιρία δεν απο­δει­κνύει ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη από την εκτέ­λεση της προ­σβαλ­λό­με­νης πράξης, διότι από τα έγγραφα που προ­σκο­μί­ζει σχετικά προ­κύ­πτουν μεν σημα­ντι­κές οφειλές της προς τρίτους, όχι όμως και η εν γένει οικο­νο­μική και περιου­σιακή της κατά­σταση (απο­τε­λέ­σματα προη­γού­με­νων χρήσεων, εισο­δή­ματα, στοι­χεία του ενερ­γη­τι­κού της κ.λπ), ώστε να εξαχθεί ασφαλές συμπέ­ρα­σμα σχετικά με τον προ­βαλ­λό­μενο ισχυ­ρι­σμό της ότι, χωρίς την άμεση είσπραξη του ανωτέρω ποσού επι­στρο­φής ΦΠΑ, κιν­δυ­νεύει η βιω­σι­μό­τητά της.

Έτι περαι­τέρω, κρίθηκε ότι οι προ­βαλ­λό­με­νοι με την ανωτέρω προ­σφυγή λόγοι ακύ­ρω­σης της προ­σβαλ­λό­με­νης πράξης, που ανά­γο­νται στην ερμη­νεία και εφαρ­μογή νομο­θε­τι­κών δια­τά­ξεων και στην εκτί­μηση των πραγ­μα­τι­κών δεδο­μέ­νων της επί­δι­κης υπό­θε­σης, δεν μπορούν να θεω­ρη­θούν ως προ­δή­λως βάσιμοι και, συνεπώς, δεν συντρέ­χει, εξ αυτού του λόγου, περί­πτωση απο­δο­χής της υπό κρίση αίτησης.