Το Διοικητικό Πρωτοδικείο δέχθηκε εν μέρει το αίτημα αναστολής κατάσχεσης ύψους 26.079.805,61 € σε Ροδίτικη εταιρεία!

• Προ­σω­ρινή διαταγή «ξεκλει­δώ­νει» την κίνηση λογα­ρια­σμών και ανα­τρέ­πει τον ρυθμό της εκτέ­λε­σης υπέρ ροδί­τι­κης εται­ρείας • Προη­γή­θηκε βού­λευμα που είχε απο­δε­σμεύ­σει εται­ρι­κούς

λογα­ρια­σμούς.

Το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου χορή­γησε προ­σω­ρινή διαταγή και έκανε δεκτό εν μέρει αίτημα ανα­στο­λής που υπέβαλε Ροδί­τικη εται­ρεία κατά της από 12.11.2025 κατά­σχε­σης εις χείρας τρίτου, επι­τρέ­πο­ντας πλέον την ελεύ­θερη κίνηση των τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών για ποσά που θα εισ­ρεύ­σουν από 17.12.2025 και μετά, δια­τη­ρώ­ντας όμως δεσμευ­μένα τα ήδη κατα­σχε­θέ­ντα μέχρι 16.12.2025.

Τι ορίζει η προ­σω­ρινή διαταγή

Το κρίσιμο από­σπα­σμα της προ­σω­ρι­νής προ­στα­σίας είναι σαφές: «Δέχεται εν μέρει» το αίτημα περί ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης του κατα­σχε­τη­ρίου εγγρά­φου της Προϊ­στα­μέ­νης του Τελω­νείου Ρόδου, που είχε επι­βά­λει κατά­σχεση στους λογα­ρια­σμούς των αιτού­ντων μέχρι του ποσού των 26.079.805,61 €, με τρίτη την Εθνική Τράπεζα.

Από 17.12.2025 και εφεξής, οι νέες εισροές δεν θα δεσμεύ­ο­νται, ενώ τα ήδη δεσμευ­μένα μέχρι 16.12.2025 ποσά δεν απο­δε­σμεύ­ο­νται, εκτός εάν είχαν ήδη απο­δο­θεί.

Πρό­κει­ται για στο­χευ­μένο «πάγωμα» της εκτέ­λε­σης προς το μέλλον, που δια­σφα­λί­ζει λει­τουρ­γική ρευ­στό­τητα χωρίς να αναιρεί την υφι­στά­μενη δέσμευση.

Το δια­κύ­βευμα και το μέγεθος της απειλής

Η κατά­σχεση που επι­βλή­θηκε στις 12.11.2025, για την ικα­νο­ποί­ηση ισό­πο­σης χρη­μα­τι­κής απαί­τη­σης του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, άγγιζε τα 26.079.805,61 €.

Η ανα­στολή που ζητή­θηκε στόχευε ακριβώς στην ανακοπή των άμεσων συνε­πειών μιας καθο­λι­κής δέσμευ­σης, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της πρα­κτι­κής αδυ­να­μίας πλη­ρω­μών προ­μη­θευ­τών, μισθο­δο­σίας και λοιπών υπο­χρε­ώ­σεων.

Τα δικό­γραφα τονί­ζουν τον κίνδυνο ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης, την ανάγκη ανα­λο­γι­κό­τη­τας και τις εκκρε­μείς αναι­ρε­τι­κές δια­δι­κα­σίες για τον κύριο τίτλο της οφειλής.

Το νομικό πλαίσιο της ανα­στο­λής και η οικο­νο­μική επι­βά­ρυνση

Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία στη­ρί­χθηκε σε δύο άξονες. Πρώτον, στην κλασική προ­ϋ­πό­θεση της ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης που δικαιο­λο­γεί την προ­σω­ρινή προ­στα­σία σε διοι­κη­τι­κές δια­φο­ρές με υψηλό χρη­μα­τικό αντι­κεί­μενο. Δεύ­τε­ρον, στη δια­πί­στωση ότι ακόμη και με εκκρεμή αίτηση ανα­στο­λής ή προ­σφυγή, η είσπραξη ορι­σμέ­νων ποσών μπορεί να προ­χω­ρεί κατά νόμο, κάτι που επι­βα­ρύ­νει υπέρ­με­τρα τον αιτού­ντα έως ότου κριθεί το κύριο ένδικο βοήθημα. Τα σχετικά απο­σπά­σματα από το Τελω­νειακό Δίκαιο και την πάγια νομο­λο­γία ανα­δει­κνύ­ουν το δίλημμα μεταξύ ταχύ­τη­τας είσπρα­ξης και ουσια­στι­κής δικα­στι­κής προ­στα­σίας.

Ιστο­ρική δια­δρομή της υπό­θε­σης και τα δικο­νο­μικά απο­τυ­πώ­ματα

Το ιστο­ρικό είναι πολυ­ε­τές και περνά τόσο από διοι­κη­τι­κές κατα­λο­γι­στι­κές πράξεις όσο και από ποι­νι­κές δεσμεύ­σεις. Στο ποινικό σκέλος, το 2020 το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, κατόπιν εισαγ­γε­λι­κής πρό­τα­σης, έκανε εν μέρει δεκτή προ­σφυγή και απο­δέ­σμευσε εται­ρι­κούς λογα­ρια­σμούς, δια­τη­ρώ­ντας όμως άλλα μέτρα, όπως περιο­ρι­σμούς σε ακίνητη περιου­σία.

Η κρίση αυτή έθεσε όρια στη γενι­κευ­μένη δέσμευση, χωρίς να εξα­λεί­ψει τις διοι­κη­τι­κές απαι­τή­σεις του Δημο­σίου.

Πώς «κου­μπώ­νει» το ποινικό βού­λευμα με τη διοι­κη­τική εκτέ­λεση

Το βού­λευμα του 2020 είχε ήδη αφαι­ρέ­σει από το τραπέζι ένα τμήμα μέτρων, απο­δε­σμεύ­ο­ντας εται­ρι­κούς λογα­ρια­σμούς. Ωστόσο, η διοι­κη­τική δια­δι­κα­σία συνέ­χισε να παράγει έννομα απο­τε­λέ­σματα με αιχμή την ανα­γκα­στική εκτέ­λεση του 2025.

Η προ­σω­ρινή διαταγή λει­τουρ­γεί έτσι ως γέφυρα: δια­σφα­λί­ζει ρευ­στό­τητα για τις τρέ­χου­σες ανάγκες, ενώ αφήνει ανέπαφα τα προ­ϋ­πάρ­χο­ντα δεσμευ­μένα ποσά και τον πυρήνα της δια­φο­ράς που θα κριθεί στο ακρο­α­τή­ριο. Η αλλη­λου­χία αυτή δείχνει ότι οι δύο κλάδοι δικαιο­σύ­νης συνο­μι­λούν με κοινό παρο­νο­μα­στή την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Η ουσία των λόγων ανα­κο­πής και οι πλημ­μέ­λειες που καταγ­γέλ­λο­νται

Στα δικό­γραφα προ­βάλ­λο­νται ισχυ­ρι­σμοί για ελλεί­ψεις στην κοι­νο­ποί­ηση κρί­σι­μων πράξεων, για ασυμ­φω­νίες στους πίνακες χρεών και για κατα­στρα­τή­γηση της ανα­λο­γι­κό­τη­τας ενόψει εκκρε­μούς αναι­ρέ­σεως. Η επί­κληση ότι ορι­σμέ­νες οφειλές δεν εμφα­νί­ζο­νται στο πλη­ρο­φο­ριακό σύστημα, καθώς και ότι η καθο­λική δέσμευση οδηγεί σε πρα­κτική κατάρ­ρευση λει­τουρ­γιών, εντάσ­σε­ται σε ένα ευρύ­τερο αφήγημα οικο­νο­μι­κής βιω­σι­μό­τη­τας που τα διοι­κη­τικά δικα­στή­ρια εξε­τά­ζουν με αυστηρά κρι­τή­ρια.

Η οικο­νο­μική πραγ­μα­τι­κό­τητα ως στοι­χείο κρίσης

Οι αιτού­ντες περι­γρά­φουν δυσχερή οικο­νο­μική κατά­σταση, με την καθο­λική δέσμευση να παγώνει συναλ­λα­γές και να εμπο­δί­ζει ακόμη και ρεα­λι­στικά σενάρια ρύθ­μι­σης μέσω μηχα­νι­σμών εξυ­γί­αν­σης. Στα έγγραφα απο­τυ­πώ­νε­ται η προ­σπά­θεια ένταξης των οφειλών σε δομη­μένη ρύθμιση, κάτι που, εφόσον ευδο­κι­μή­σει, θα επι­τρέ­ψει στα­διακή απο­πλη­ρωμή. Η προ­σω­ρινή διαταγή, σε αυτό το φόντο, λει­τουρ­γεί ως βαλβίδα απο­συ­μπί­ε­σης μέχρι την τελική κρίση.

Την υπόθεση χει­ρί­στη­καν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Μηνάς Τσέρκης και Στε­φα­νία Κου­λου­μπρή της εται­ρείας «Μηνάς Τσέρκης και Συνερ­γά­τες».