Κι όλα τα ίδια μένουν

Μεγάλος θόρυβος για τα Αγγλικά στο Νηπια­γω­γείο κι ενώ το πρό­βλημα είναι αλλού. Τι είδους Αγγλικά μαθαί­νουν τα παιδιά στα 12 χρόνια που πάνε σχολείο. Γιατί ανα­γκά­ζο­νται να πηγαί­νουν και σε ιδιω­τικό φρο­ντι­στή­ριο; Γιατί οι γονείς ξοδεύ­ουν χρήματα όχι για να μάθει το παιδί τους μια δεύτερη ξένη γλώσσα, αλλά για να μάθει αυτή που διδά­σκει το δημόσιο σχολείο. Ανα­πά­ντητο ερώτημα που δεν απα­σχο­λεί και δεν απα­σχό­λησε κανέναν στην δημόσια συζή­τηση με αφορμή ένα ακόμη νομο­σχέ­διο για την Παιδεία, όπως φυσικά δεν απα­σχο­λεί και δεν απα­σχό­λησε κανέναν η παρα­παι­δεία. Είναι εξορ­γι­στικό για παρά­δειγμα, να θεω­ρεί­ται φυσιο­λο­γικό τα παιδιά της τρίτης Λυκείου να μην πηγαί­νουν τον τελευ­ταίο μήνα στο σχολείο, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τις απου­σίες τους, προ­κει­μέ­νου να πηγαί­νουν φρο­ντι­στή­ριο ενόψει Πανελ­λη­νίων. Και ακόμη πιο εξορ­γι­στικό, αυτό να χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως επι­χεί­ρημα από την ίδια την Υπουργό, για το μικρό ποσοστό  επι­στρο­φής μαθητών/τριών στην Γ’ Λυκείου όταν κρίθηκε σκόπιμο να ανοί­ξουν τα σχολεία μετά το lock down. Δεν επέ­στρε­ψαν λέει γιατί ως γνωστό κάθε χρόνο προ­τι­μούν να πηγαί­νουν στο φρο­ντι­στή­ριο αυτό το διά­στημα. Κι ύστερα όλοι μείναμε ευχα­ρι­στη­μέ­νοι από την εξήγηση, τσα­κω­θή­καμε για τα Αγγλικά των νηπίων και από προχθές έχουμε ένα ακόμη «μεταρ­ρυθ­μι­στικό» νομο­σχέ­διο για την Παιδεία. Καμία σχέση βέβαια με την σημασία της λέξης, όπου μεταρ­ρύθ­μιση σημαί­νει: «σύνολο σημα­ντι­κών αλλαγών σε έναν τομέα, που απο­σκο­πούν στη λύση προ­βλη­μά­των, την εύρυθμη λει­τουρ­γία του, την προ­σαρ­μογή του σε νέα δεδο­μένα».