Λύνοντας το σταυρόλεξο των παραλιών

Πινα­κίδα που να ανα­γρά­φει ευκρι­νώς (με λεπτο­με­ρές σχέδιο και φωτο­γρα­φία) ποιο τμήμα παρα­λίας έχει μισθώ­σει η κάθε επι­χεί­ρηση θα πρέπει υπο­χρε­ω­τικά να υπάρχει δίπλα σε κάθε χώρο που έχει δια­τε­θεί για ξαπλώ­στρες και ομπρέ­λες – για πρώτη φορά από φέτος. Ετσι οι πολίτες θα μπορούν –και θα πρέπει– να ελέγ­χουν τυχόν… επε­κτα­τι­κές δια­θέ­σεις. Δυστυ­χώς, η διάταξη που διεύ­ρυνε τον ελεύ­θερο χώρο από 50% μιας παρα­λίας σε 60% δεν πρόλαβε να εφαρ­μο­στεί και καταρ­γή­θηκε πριν από λίγες ημέρες, ενώ καταρ­γή­θηκε και η αρμο­διό­τητα του Λιμε­νι­κού στις παρα­λίες. Το βασικό ερώτημα φέτος μετά τις τελευ­ταίες αλλαγές της νομο­θε­σίας είναι πώς θα εξα­σφα­λι­στεί η κοι­νο­χρη­σία των παρα­λιών μπροστά από ξενο­δο­χεία (που ούτως ή άλλως σε πολλές περι­πτώ­σεις με διά­φο­ρους έμμε­σους τρόπους εμπο­δί­ζουν την ελεύ­θερη πρό­σβαση των πολιτών), καθώς τους δόθηκε η δυνα­τό­τητα να εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται το σύνολο της ακτής με την οποία γειτ­νιά­ζουν.

Φέτος η δια­χεί­ριση των παρα­λιών μετα­τρέ­πε­ται σε πιο δύσκολο σταυ­ρό­λεξο: στα μέσα Μαρτίου, ένας νόμος για τις θαλάσ­σιες μετα­φο­ρές (4676/20) έφερε «σημεια­κές» αλλά σημα­ντι­κές αλλαγές στη νομο­θε­σία, που πέρασαν απα­ρα­τή­ρη­τες. Η κοινή υπουρ­γική απόφαση για τον τρόπο μίσθω­σης παρα­λιών εκδό­θηκε στα μέσα Μαΐου, ταυ­τό­χρονα με μια απόφαση για τους περιο­ρι­σμούς στη «λει­τουρ­γία» οργα­νω­μέ­νων και μη ακτών λόγω κορω­νοϊού. Δέκα ημέρες αργό­τερα ήρθε ο νόμος 4688/20 να επι­φέ­ρει σημα­ντικό πλήγμα στην κοι­νο­χρη­σία των αιγια­λών και παρα­λιών. Ας δούμε λοιπόν συνο­πτικά τι ισχύει φέτος:

Με ποιους όρους θα τοπο­θε­τού­νται ομπρέ­λες και ξαπλώ­στρες;

Η παρα­χώ­ρηση δεν μπορεί να ξεπερνά το 50% μιας παρα­λίας και σε έκταση τα 500 τ.μ. Η ρύθμιση που αύξανε το ελεύ­θερο ποσοστό σε 60% και μείωνε την παρα­χω­ρού­μενη έκταση σε 300 τ.μ. θα εφαρ­μο­ζό­ταν από φέτος, αλλά καταρ­γή­θηκε προ ημερών. Προσοχή: ο χώρος που παρα­χω­ρεί­ται σε έναν ιδιώτη μπορεί να καλύ­πτε­ται κατά 60% (30% στις ακτές που βρί­σκο­νται σε περιο­χές Natura), «με τρόπο ώστε να εξα­σφα­λί­ζε­ται η ελεύ­θερη πρό­σβαση του κοινού κάθετα και παράλ­ληλα προς τη θάλασσα και να δια­τη­ρεί­ται ελεύ­θερη ζώνη από την ακτο­γραμμή πλάτους του­λά­χι­στον 5 μέτρων» (ο τελευ­ταίος αυτός κανόνας, βέβαια, κατα­στρα­τη­γεί­ται κατά κόρον κάθε χρονιά, με τις ξαπλώ­στρες να φθάνουν πάνω στο κύμα). Αν υπάρ­χουν δια­δο­χι­κές μισθώ­σεις, πρέπει να υπάρχει από­σταση ανάμεσά τους 100 μέτρων. Στις περιο­χές Natura επι­τρέ­πε­ται να μισθω­θεί μια παραλία μόνο αν ο δρόμος που την προ­σεγ­γί­ζει έχει δια­νοι­χθεί νόμιμα.

Τι δια­φο­ρε­τικό ισχύει λόγω κορω­νοϊού;

Η μία ομπρέλα από την άλλη πρέπει να απέχουν κατ’ ελά­χι­στον 4 μέτρα, με δύο ξαπλώ­στρες ανά ομπρέλα (εξαί­ρεση αν υπάρ­χουν οικο­γέ­νειες με ανήλικα τέκνα). Η ελά­χι­στη από­σταση για τις ξαπλώ­στρες που βρί­σκο­νται κάτω από δια­φο­ρε­τι­κές ομπρέ­λες ορί­ζε­ται το 1,5 μέτρο. Επίσης δεν επι­τρέ­πο­νται τα αθλή­ματα που προ­ϋ­πο­θέ­τουν σωμα­τική επαφή, ενώ οι ξαπλώ­στρες πρέπει να καθα­ρί­ζο­νται με αντι­ση­πτικό. Να σημειω­θεί ότι υπάρχει μια σύγχυση στις δια­τυ­πώ­σεις, καθώς το άρθρο της υπουρ­γι­κής από­φα­σης (ΦΕΚ 1861Β) που θέτει αυτούς τους περιο­ρι­σμούς λόγω κορω­νοϊού ανα­φέ­ρε­ται σε «κανόνες λει­τουρ­γίας πάσης φύσεως επι­χει­ρή­σεων που εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται παρα­λίες», η αντι­στοί­χιση όμως με τις υπη­ρε­σίες μίσθω­σης καθι­σμά­των και ομπρε­λών ανα­φέ­ρε­ται σε «πλαζ», κάτι που θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει σε παρερ­μη­νείες.

Τι ισχύει για τις παρα­λίες μπροστά σε ξενο­δο­χεία και κάμπινγκ;

Οι ακτές που γειτ­νιά­ζουν με ξενο­δο­χεία και κάμπινγκ επι­τρέ­πε­ται να μισθώ­νο­νται απευ­θείας σε αυτές, χωρίς δημο­πρα­σία. Εφόσον σε μια περιοχή υπάρ­χουν δια­δο­χι­κές επι­χει­ρή­σεις, τότε αυτές πρέπει να δια­τη­ρούν κενό δύο μέτρων (ή ένα μέτρο, αν το «μέτωπο» της επι­χεί­ρι­σης είναι μικρό­τερο των 6 μέτρων). Ομως υπήρχε περιο­ρι­σμός της ανώ­τα­της έκτασης εκμε­τάλ­λευ­σης (έως 500 τ.μ.), ο οποίος φέτος καταρ­γή­θηκε. Επο­μέ­νως οι επι­χει­ρή­σεις αυτές μπορούν νόμιμα να καλύ­ψουν το σύνολο των ακτών που βρί­σκο­νται μπροστά τους. Σε τι κατα­στά­σεις μπορεί να οδη­γή­σει αυτή η ρύθμιση θα δοκι­μα­στεί για πρώτη φορά φέτος.

Πώς μπορεί ο πολίτης να ελέγξει αν ένας μισθω­τής παρα­λίας είναι νόμιμος;

Από φέτος για πρώτη φορά, όσοι μισθώ­νουν παρα­λίες για ομπρε­λο­κα­θί­σματα θα πρέπει υπο­χρε­ω­τικά να τοπο­θε­τούν σε εμφανές σημείο πινα­κίδα στην οποία να ανα­γρά­φε­ται καθαρά η έκταση που έχει μισθω­θεί, σχε­διά­γραμμα και φωτο­γρα­φία (ν. 4607/19, άρθρο 31, παρά­γρα­φος 9) «ώστε να γίνεται εύκολα αντι­λη­πτή η ενδε­χό­μενη παρα­βί­αση των ορίων της παρα­χώ­ρη­σης και οι αρμό­διες υπη­ρε­σίες στις οποίες ο χρήστης του αιγια­λού μπορεί να καταγ­γεί­λει τις παρα­βά­σεις». Επι­πλέον ο δήμος θα πρέπει υπο­χρε­ω­τικά να έχει σε κάθε παραλία μια πινα­κίδα «με το σχέδιο του αιγια­λού επί του οποίου θα επι­ση­μαί­νο­νται όλες οι παρα­χω­ρή­σεις στον συγκε­κρι­μένο αιγιαλό». Ολα αυτά τα στοι­χεία πρέπει να υπάρ­χουν αναρ­τη­μένα στην ιστο­σε­λίδα του δήμου.

Σε ποιον γίνο­νται οι καταγ­γε­λίες;

Το Λιμε­νικό παύει να είναι υπεύ­θυνο. Με μια ρύθμιση τον Μάρτιο καταρ­γή­θηκε η απο­κλει­στική αρμο­διό­τητα του Λιμε­νι­κού, που είχε θεσπι­στεί μόλις ένα έτος νωρί­τερα. Το Λιμε­νικό παρα­μέ­νει υπεύ­θυνο για τη θάλασσα και τις ζώνες λιμένα, ενώ η αστυ­νο­μία για τα υπό­λοιπα. Καταγ­γε­λίες για υπέρ­βαση μισθώ­σεων πρέπει να γίνο­νται στην αστυ­νο­μία, στον δήμο και στην Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία (θεω­ρη­τικά οι δύο πρώτοι πρέπει να ενη­με­ρώ­νουν την τελευ­ταία).

Ανε­μπό­δι­στη πρό­σβαση

Τι μπορεί να κάνει ο πολίτης όταν ένα ξενο­δο­χείο ή ένα κάμπινγκ παρε­μπο­δί­ζουν την πρό­σβασή του στην παραλία;

Εφόσον δεν υπάρχει άλλη ελεύ­θερη πρό­σβαση (ο ν. 1337/83, που εξα­κο­λου­θεί να ισχύει, ορίζει ότι απα­γο­ρεύ­ο­νται οι περι­φρά­ξεις σε από­σταση 500 μέτρων από την ακτή, που παρε­μπο­δί­ζουν την πρό­σβαση σε αυτή), η επι­χεί­ρηση είναι υπο­χρε­ω­μένη είτε να δημιουρ­γή­σει μία ή να επι­τρέ­πει τη διέ­λευση πολιτών προς την παραλία για μπάνιο. Ωστόσο, η επι­χεί­ρηση μπορεί να μην επι­τρέ­ψει τη στάθ­μευση μέσα στους χώρους της. Επειδή επί δεκα­ε­τίες παρα­τη­ρεί­ται μεγάλες ή μικρές ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις (και μεμο­νω­μέ­νοι ιδιώτες με τις κατοι­κίες τους) να «οικειο­ποιού­νται» παρα­λίες, απο­θαρ­ρύ­νο­ντας την ελεύ­θερη πρό­σβαση σε αυτές, οι πολίτες πρέπει, αν εμπο­δι­στούν, να καλέ­σουν την αστυ­νο­μία. Αυτό ισχύει και για κάθε ιδιώτη που υπο­στη­ρί­ζει ότι η παραλία είναι «ιδιω­τική», αφού από το Σύνταγμα δεν επι­τρέ­πε­ται κάτι τέτοιο. Τέλος, καλό είναι τέτοιες πρα­κτι­κές να καταγ­γέλ­λο­νται εγγρά­φως και στον δήμο (και η αντα­πό­κρισή του να παρα­κο­λου­θεί­ται) αλλά και στον σύν­δε­σμο των του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων της περιο­χής. Γενικώς, η εμπει­ρία δείχνει ότι οι πρα­κτι­κές αυτές περιο­ρί­ζο­νται μόνο δυνα­μικά, μέσω συνεχών καταγ­γε­λιών και πίεσης.

Πηγή: kathimerini.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ