Νίκη του Δήμου Καλυμνίων έναντι της ΕΛ.ΣΤΑΤ. για την μην απογραφή της Χώρας ως αυτοτελούς οικισμού

Με την υπ’ αρίθμ. 2/2020 από­φα­ση του Δ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας που συ­νε­δρί­α­σε δη­μό­σια στο ακρο­α­τή­ριό του στις 13 Δε­κεμ­βρί­ου 2016 και εκ­δό­θη­κε πρό­σφα­τα έγινε δεκτή εν μέρει η από 24 Μαΐου 2013 αί­τη­ση του Δήμου Κα­λυ­μνί­ων κατά της Ελ­λη­νι­κής Στα­τι­στι­κής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.).

Με την αί­τη­ση αυτή ο Δήμος επε­δί­ω­ξε και πέ­τυ­χε να ακυ­ρω­θούν εν μέρει η υπ’ αριθμ. 11247/28.12.2012 από­φα­ση του Προ­έ­δρου της Ελ­λη­νι­κής Στα­τι­στι­κής Αρχής με την οποία δη­μο­σιεύ­θη­καν τα απο­τε­λέ­σμα­τα της Απο­γρα­φής Πλη­θυ­σμού – Κα­τοι­κιών 2011 που αφο­ρούν στο Μό­νι­μο Πλη­θυ­σμό της Χώρας (Β΄ 3465/28.12.2012) ως προς τη μη απο­γρα­φή των αυ­το­τε­λών οι­κι­σμών Χω­ρί­ου (Χώρας) και η σιω­πη­ρή απόρ­ρι­ψη της από 22.2.2013 αι­τή­σε­ως θε­ρα­πεί­ας του κατά της ως άνω από­φα­σης και κάθε άλλη σχε­τι­κή πράξη ή πα­ρά­λει­ψη της Διοι­κή­σε­ως.

Δυ­στυ­χώς δεν είχε την ίδια τύχη το αί­τη­μά του για τον οι­κι­σμό Λα­φα­σί­ου.

Δυ­νά­μει της με αριθ­μό 17/2013 από­φα­σης, το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Κα­λυ­μνί­ων δια­πί­στω­σε ότι η ΕΛ­ΣΤΑΤ αλ­λοί­ω­σε τη βού­λη­ση του Κα­λυ­μνια­κού λαού που εκ­φρά­ζε­ται στην υπ’ αριθ. 46/2011 από­φα­ση δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου που θέλει αυ­το­τε­λή οι­κι­σμό την Χώρα και το Λα­φά­σι, την οποία και επι­βε­βαιώ­νει.

Ο Δήμος Κα­λυ­μνί­ων ισχυ­ρί­στη­κε ότι από την πα­ρά­λει­ψη αυτή πλήτ­το­νται ιδιαι­τέ­ρως τα συμ­φέ­ρο­ντά του, αλλά και το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον, εφό­σον η απει­κό­νι­ση της απο­γρα­φής δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, αλλά και στην ιστο­ρία του νη­σιού, ενώ κατά το μέρος που αφορά το Χωρίο, πρό­βα­λε πε­ραι­τέ­ρω ότι η μη απο­γρα­φή του Χω­ρί­ου ως αυ­το­τε­λούς οι­κι­σμού θα έχει συ­νέ­πειες στη δυ­να­τό­τη­τα υπα­γω­γής του σε χρη­μα­το­δο­τού­με­να ευ­ρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα, στα οποία υπα­γό­ταν έως την έκ­δο­ση της προ­σβαλ­λό­με­νης.

Επι­προ­σθέ­τως, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η «συγ­χώ­νευ­ση» πε­ρισ­σο­τέ­ρων οι­κι­σμών στο πλαί­σιο της απο­γρα­φής δυ­σχε­ραί­νει την εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων του άρ­θρου 165 του Κώ­δι­κα Βα­σι­κής Πο­λε­ο­δο­μι­κής Νο­μο­θε­σί­ας ως προς τον υπο­λο­γι­σμό της απο­στά­σε­ως από τα όρια κάθε οι­κι­σμού για την ανέ­γερ­ση βιο­μη­χα­νι­κών εγκα­τα­στά­σε­ων, αλλά και των δια­τά­ξε­ων του άρ­θρου 1 του ν. 4435/1964 για την υπα­γω­γή των επαγ­γελ­μα­τιών και βιο­τε­χνών στην ασφά­λι­ση του ΟΓΑ.

Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι για τον κα­θο­ρι­σμό των αυ­το­τε­λών οι­κι­σμών, για τις ανά­γκες της απο­γρα­φής και σύμ­φω­να με τα κρι­τή­ρια που τί­θε­νται από την νο­μο­θε­σία που διέ­πει την δια­δι­κα­σία της απο­γρα­φής, απαι­τεί­ται η σύ­μπρα­ξη των κατά τόπο δη­μο­τι­κών συμ­βου­λί­ων με την έκ­δο­ση από­φα­σης για τον προσ­διο­ρι­σμό των αυ­το­τε­λών οι­κι­σμών της χω­ρι­κής αρ­μο­διό­τη­τας του δήμου και των ορ­γά­νων της ΕΛ.ΣΤΑΤ., τα οποία προ­βαί­νουν, τε­λι­κώς στον κα­θο­ρι­σμό των αυ­το­τε­λών οι­κι­σμών για τις ανά­γκες της απο­γρα­φής.

Από την ίδια δια­δι­κα­σία συ­νά­γε­ται ότι κρί­σι­μο στοι­χείο για τον κα­θο­ρι­σμό των αυ­το­τε­λών οι­κι­σμών κα­θί­στα­ται η προη­γού­με­νη απο­γρα­φή, υπό την έν­νοια ότι στα ΦΑΟ της διε­νερ­γού­με­νης απο­γρα­φής απο­τυ­πώ­νο­νται οι αυ­το­τε­λείς οι­κι­σμοί, όπως είχαν κα­θο­ρι­στεί κατά την προη­γού­με­νη απο­γρα­φή, τρο­πο­ποιού­με­νοι ή συ­μπλη­ρού­με­νοι ανα­λό­γως των με­τα­βο­λών που επήλ­θαν σε σχέση με την προη­γού­με­νη απο­γρα­φή.

Η με­τα­βο­λή ή τρο­πο­ποί­η­ση των αυ­το­τε­λών οι­κι­σμών απαι­τεί, κατά τις δια­τά­ξεις που διέ­πουν την απο­γρα­φι­κή δια­δι­κα­σία, ει­δι­κή προς τούτο αι­τιο­λό­γη­ση.

Εν προ­κει­μέ­νω, ως προς τον οι­κι­σμό Λα­φά­σι, ο οποί­ος δεν απο­τε­λού­σε αυ­το­τε­λή οι­κι­σμό στην απο­γρα­φή του έτους 2001, ο αιτών Δήμος δεν επι­κα­λεί­ται ούτε προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία του φα­κέ­λου ότι συ­ντρέ­χουν για τον οι­κι­σμό αυτόν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις του αριθ­μού των κα­τοι­κιών και της από­στα­σης με­τα­ξύ αυτών που τί­θε­νται με το π.δ. 168/2008 για τον κα­θο­ρι­σμό του ως αυ­το­τε­λή για τις ανά­γκες της απο­γρα­φής.

Εντού­τοις, όσον αφορά τον οι­κι­σμό Χω­ρί­ον, ο οποί­ος είχε θε­ω­ρη­θεί ως αυ­το­τε­λής οι­κι­σμός για τις ανά­γκες της απο­γρα­φής του έτους 2001, η εμπε­ριε­χο­μέ­νη στην προ­σβαλ­λό­με­νη από­φα­ση κρίση ότι δεν απο­τε­λεί αυ­το­τε­λή οι­κι­σμό κρί­θη­κε ότι δεν είναι νο­μί­μως αι­τιο­λο­γη­μέ­νη.

Και τούτο διότι, κατά τις δια­τά­ξεις που διέ­πουν την απο­γρα­φι­κή δια­δι­κα­σία και μνη­μο­νεύ­θη­καν ανω­τέ­ρω, οι με­τα­βο­λές στην απο­τύ­πω­ση των αυ­το­τε­λών οι­κι­σμών σε σχέση με την απο­γρα­φή του έτους 2001, ενό­ψει, μά­λι­στα, αντί­θε­της από­φα­σης του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου ως προς τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό ενός οι­κι­σμού ως αυ­το­τε­λούς, απαι­τεί ει­δι­κή προς τούτο αι­τιο­λό­γη­ση, η οποία εν προ­κει­μέ­νω δεν υπάρ­χει ούτε στην προ­σβαλ­λο­με­νη πράξη ούτε μπο­ρεί να συ­να­χθεί από τα στοι­χεία του φα­κέ­λου.

Ο Δήμος Κα­λυ­μνί­ων πα­ρέ­στη στην δίκη με τους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Αι­κα­τε­ρί­νη Λαΐνά και Δη­μή­τριο Καρ­δού­λια.