Κυρ. Μητσοτάκης: Ο πόλεμος δεν κερδήθηκε ακόμα-Έκτακτη οικονομική ενίσχυση 400 ευρώ σε 155.000 μακροχρόνια ανέργους

«Η παρα­μι­κρή επα­νά­παυση μπορεί να οδη­γή­σει σε οδυνηρό πισω­γύ­ρι­σμα» προει­δο­ποί­ησε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στο τηλε­ο­πτικό του μήνυμα προς τους πολίτες, επα­να­λαμ­βά­νο­ντας ότι η επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα θα γίνει στα­διακά και πάντα υπό τις συμ­βου­λές των ειδικών.

«Ο πόλεμος δεν κερ­δή­θηκε ακόμη. Τα κρού­σματα μειώ­νο­νται, όπως κι ο αριθμός των ασθενών στις Μονάδες Εντα­τι­κής Θερα­πείας. Η παρα­μι­κρή επα­νά­παυση, ωστόσο, μπορεί εύκολα να οδη­γή­σει σε οδυνηρό πισω­γύ­ρι­σμα. Στο διά­στημα που πέρασε, είχαμε, και θα έχουμε ακόμα, δυστυ­χώς, απώ­λειες. Πολύ λιγό­τε­ρες, όμως, απ’ όσες αν είχαμε ακο­λου­θή­σει άλλη πολι­τική. Γι’ αυτό και θα επι­μεί­νουμε στο δρόμο που χαρά­ξαμε: Θα συμ­βου­λευό­μα­στε πάντα τους ειδι­κούς. Η επι­στροφή στην κανο­νική ζωή θα γίνει στα­διακά και σε φάσεις. Kαι μόνο όταν αυτό θα τεκ­μη­ριώ­νε­ται από επι­στη­μο­νικά δεδο­μένα. Πάνω απ’ όλα, θα συνε­χί­ζουμε να προ­στα­τεύ­ουμε για καιρό τους ηλι­κιω­μέ­νους και όσους πάσχουν από βαριά, χρόνια νοσή­ματα», είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός που ανα­κοί­νωσε επίσης έκτακτη οικο­νο­μική ενί­σχυση 400 ευρώ στους μακρο­χρό­νια ανέρ­γους.

Ολό­κληρο το μήνυμα του Κυριά­κου Μητσο­τάκη έχει ως εξής:

«Συμπο­λί­τες μου,

Έχουν περάσει ήδη 33 μέρες από το πρώτο μήνυμά μου για την παν­δη­μία. Έθεσα, τότε, έναν σαφή στόχο: Να περιο­ρί­σουμε την εξά­πλωση του Κορω­νοϊού στη χώρα, υπο­μέ­νο­ντας και ατο­μι­κές θυσίες. Και αυτές τις θυσίες τις κάνατε, με υψηλό αίσθημα ευθύνης. Προ­στα­τεύ­τη­καν, έτσι, όλοι οι Έλληνες, κυρίως, όμως, οι πιο ευά­λω­τοι. Και κερ­δί­σαμε πολύ­τιμο χρόνο, ώστε να οργα­νώ­σουμε καλύ­τερα το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Σας αξίζει ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ. Για την εμπι­στο­σύνη, αλλά και την πει­θαρ­χη­μένη συμπε­ρι­φορά. Απο­δεί­ξαμε, ως λαός, ότι έχουμε μεγάλες εσω­τε­ρι­κές δυνά­μεις και αντοχές. Δείξαμε τον καλύ­τερό μας εαυτό. Κι αν αυτό μας προ­σφέ­ρει μια εύλογη ικα­νο­ποί­ηση, γιατί όχι και υπε­ρη­φά­νεια, μας εξο­πλί­ζει, ταυ­τό­χρονα, με πρό­σθετο κου­ρά­γιο να συνε­χί­σουμε τη μάχη.

Ο πόλεμος δεν κερ­δή­θηκε ακόμη. Τα κρού­σματα μειώ­νο­νται, όπως κι ο αριθμός των ασθενών στις Μονάδες Εντα­τι­κής Θερα­πείας. Η παρα­μι­κρή επα­νά­παυση, ωστόσο, μπορεί εύκολα να οδη­γή­σει σε οδυνηρό πισω­γύ­ρι­σμα. Στο διά­στημα που πέρασε, είχαμε, και θα έχουμε ακόμα, δυστυ­χώς, απώ­λειες. Πολύ λιγό­τε­ρες, όμως, απ’ όσες αν είχαμε ακο­λου­θή­σει άλλη πολι­τική. Γι’ αυτό και θα επι­μεί­νουμε στο δρόμο που χαρά­ξαμε: Θα συμ­βου­λευό­μα­στε πάντα τους ειδι­κούς. Η επι­στροφή στην κανο­νική ζωή θα γίνει στα­διακά και σε φάσεις. Kαι μόνο όταν αυτό θα τεκ­μη­ριώ­νε­ται από επι­στη­μο­νικά δεδο­μένα. Πάνω απ’ όλα, θα συνε­χί­ζουμε να προ­στα­τεύ­ουμε για καιρό τους ηλι­κιω­μέ­νους και όσους πάσχουν από βαριά, χρόνια νοσή­ματα.

Συμπο­λί­τες μου,

Μέσα στην πρω­το­φανή αυτή κρίση άλλαξαν πολλά με ιλιγ­γιώδη ταχύ­τητα. Αλλά­ξαμε και εμείς. Πιστεύω προς το καλύ­τερο. Ένα νέο Εθνικό Σύστημα Υγείας χτί­ζε­ται, ήδη, καθώς, σε μόλις πέντε εβδο­μά­δες, έγιναν όσα δεν γίνο­νταν επί δεκα­ε­τίες. Συνα­ντή­θηκα και μίλησα με τους ανθρώ­πους της πρώτης γραμμής στα νοσο­κο­μεία. Θαύμασα τις ικα­νό­τη­τες, την αφο­σί­ωση και τη θέλησή τους. Και δια­πί­στωσα από κοντά ότι μαζί με τα κτίρια και τα τεχνικά μέσα εκσυγ­χρο­νί­ζο­νται και οι αντι­λή­ψεις για το ρόλο και τον τρόπο λει­τουρ­γίας της δημό­σιας Υγείας. Η ανα­μόρ­φωση του ΕΣΥ δεν σταματά εδώ. Απο­τε­λεί προ­σω­πική μου δέσμευση να προ­σθέ­σουμε αμέσως εκα­το­ντά­δες κρε­βά­τια ΜΕΘ, ώστε να προ­σεγ­γί­σουμε γρήγορα τον Ευρω­παϊκό μέσο όρο.

Η παν­δη­μία υπο­χω­ρεί. Αλλά είναι πολύ πιθανό να επι­στρέ­ψει τον επόμενο χειμώνα. Και πρέπει να μας βρει έτοι­μους. Μαζί με το ΕΣΥ, ωστόσο, νέα μορφή παίρνει και το σύνολο του δημό­σιου τομέα: Οι υπη­ρε­σίες του ψηφιο­ποιού­νται και απλώ­νο­νται για να εξυ­πη­ρε­τούν πιο εύκολα και πιο σύντομα τον πολίτη. Συντα­γο­γρα­φή­σεις και πιστο­ποι­η­τικά εκδί­δο­νται, πλέον, ηλε­κτρο­νικά. Το Gov.gr έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και την κάνει πιο εύκολη. Οι υπάλ­λη­λοι εξοι­κειώ­νο­νται με την τεχνο­λο­γία. Ενώ, μέχρι σήμερα, σχεδόν 5 εκα­τομ­μύ­ρια είναι οι συμ­με­το­χές μαθητών αθροι­στικά σε ψηφια­κές τάξεις με τη βοήθεια δεκάδων χιλιά­δων φιλό­τι­μων εκπαι­δευ­τι­κών. Πολλές επι­χει­ρή­σεις μας, απο­δει­κνύ­ο­νται ανθε­κτι­κές και ευέ­λι­κτες: Άλλες στρέ­φουν την παρα­γωγή τους σε προ­ϊ­ό­ντα της συγκυ­ρίας, όπως τα αντι­ση­πτικά. Και άλλες, συνερ­γά­ζο­νται μεταξύ τους για να προ­σφέ­ρουν στα νοσο­κο­μεία υλικά υψηλής τεχνο­λο­γίας, όπως μάσκες τρισ­διά­στα­της εκτύ­πω­σης για τους για­τρούς.

Την ίδια ώρα, Έλληνες επι­στή­μο­νες είναι παρό­ντες σε όλα τα διεθνή ερευ­νη­τικά προ­γράμ­ματα που διε­ξά­γο­νται ενα­ντίον του ιού. Ενώ η κινη­το­ποί­ηση της κοι­νω­νίας εκφρά­ζε­ται πολυ­διά­στατα: Με τις μεγάλες δωρεές ιδιωτών. Με τον εθε­λο­ντι­σμό χιλιά­δων πολιτών. Αλλά και με την πει­θαρ­χία όλων. Γιατί ο στόχος είναι κοινός.

Συμπο­λί­τες μου,

Με την υπεύ­θυνη στάση σας, δαμά­σατε το πρώτο κύμα του Κορω­νοϊού. Γιατροί και νοση­λευ­τές, ένστο­λοι και Πολι­τική Προ­στα­σία στά­θη­καν στην πρώτη γραμμή. Και στο πλευρό τους, πολλοί άλλοι μαχητές αυτής της «νέας καθη­με­ρι­νό­τη­τας»: Οι υπάλ­λη­λοι των κατα­στη­μά­των τρο­φί­μων. Τα παιδιά που μετα­φέ­ρουν έτοιμο φαγητό. Αλλά και οι εργα­ζό­με­νοι που κρατούν νύχτα-μέρα τις πόλεις μας καθαρές. Όλοι αυτοί «δίνουν ζωή στη ζωή μας». Είναι σίγουρο πως, όταν περάσει η κρίση, θα βλέ­πουμε αλλιώς τους ανθρώ­πους που γεμί­ζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Θα ανη­συ­χούμε αν το παλι­κάρι στο μηχα­νάκι δεν φοράει το κράνος του. Και θα λέμε καλη­μέρα στις γυναί­κες και στους άντρες που θα αδειά­ζουν τους κάδους της γει­το­νιάς μας. Δεν θα είναι πια αόρατοι όπως ήταν, ίσως, για κάποιους. Πολλοί έπρεπε να βάλουν την προ­στα­τευ­τική μάσκα για να λάμψει από πίσω της το φωτεινό τους πρόσωπο. Είναι το πρόσωπο της προ­κο­πής και της αλλη­λεγ­γύης. Της αυρια­νής Ελλάδας. Και θέλω να τους ευχα­ρι­στήσω, για μία ακόμη φορά, εκ μέρους όλων των πολιτών.Το μεγα­λύ­τερο κέρδος μας, ωστόσο, από αυτή την πρω­τό­γνωρη κρίση έχει όνομα. Και λέγεται Εμπι­στο­σύνη. Εμπι­στο­σύνη προς το Κράτος. Προς την Κυβέρ­νηση. Προς τον συμπο­λίτη! Γιατί, μέσα σε 50 ημέρες, δια­λύ­θη­καν μύθοι δεκα­ε­τιών. Και βγήκαν συμπε­ρά­σματα, που θα μας συνο­δεύ­ουν για καιρό. Απο­δεί­χθηκε, για παρά­δειγμα, πως το κράτος πρέπει πρω­τί­στως να αξιο­λο­γεί­ται με βάση την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητά του. Και πως, όταν το κράτος δεν γίνεται λάφυρο της εξου­σίας, τότε μετα­τρέ­πε­ται σε αληθινή «Πολι­τεία». Όχι σε έναν κομ­μα­τικό προ­ο­ρι­σμό. Αλλά σε μία ομπρέλα φρο­ντί­δας για όλους. Που ανα­θέ­τει την ευθύνη των κρί­σι­μων τομέων στους πιο άξιους. Αυτή η παρα­κα­τα­θήκη εμπι­στο­σύ­νης και αξιο­κρα­τίας δεν πρέπει να φύγει μαζί με την παν­δη­μία. Γιατί θα την χρεια­στούμε για την επόμενη μεγάλη πρό­σκληση: Την ανάταξη της οικο­νο­μίας μας.

Η κυβέρ­νηση βρέθηκε απέ­να­ντι σε μία πρω­το­φανή κρίση. Και αντέ­δρασε γρήγορα: Δια­θέ­τει περισ­σό­τερα από 14 δις για να στη­ρι­χθούν εργα­ζό­με­νοι και επι­χει­ρή­σεις. Και εξα­σφα­λί­ζει ακόμη 10 δις ευρώ ρευ­στό­τη­τας και πρό­σθετα ευρω­παϊκά κον­δύ­λια. Ήδη, 750.000 εργα­ζό­με­νοι εισπράτ­τουν την ενί­σχυση των 800 ευρώ. Σχεδόν 200.000 άνεργοι πήραν παρά­ταση στο επίδομα τους. Σε παρα­πάνω από 500.000 επι­χει­ρή­σεις έχουν ανα­στα­λεί όλες οι φορο­λο­γι­κές και ασφα­λι­στι­κές υπο­χρε­ώ­σεις. Και 85.000 επι­στή­μο­νες δήλωσαν συμ­με­τοχή σε προ­γράμ­ματα αμει­βό­με­νης τηλε­κα­τάρ­τι­σης.

Σήμερα, ανα­κοι­νώνω μία ακόμη πρω­το­βου­λία προς μία ειδική ομάδα του πλη­θυ­σμού: Οι 155.000 μακρο­χρό­νια άνεργοι της πατρί­δας μας θα λάβουν έκτακτη οικο­νο­μική ενί­σχυση 400 ευρώ. Προσοχή, όμως: Μέχρι σήμερα, θυσιά­ζουμε συνει­δητά ένα μέρος της ευη­με­ρίας μας για να προ­στα­τεύ­σουμε την υγεία και την κοι­νω­νική συνοχή. Γιατί η ύφεση το 2020 θα είναι μεγάλη. Ακόμα μεγα­λύ­τερη, όμως, μπορεί να είναι η ανά­καμψη το 2021. Και, σε αντί­θεση με το παρελ­θόν, σήμερα δια­θέ­τουμε ένα μεγάλο πλε­ο­νέ­κτημα: Ένα τερά­στιο απόθεμα αξιο­πι­στίας και σοβα­ρό­τη­τας. Αυτό το εθνικό κεφά­λαιο, λοιπόν, δεν επι­τρέ­πε­ται να σπα­τα­λη­θεί σε αλό­γι­στα αιτή­ματα και πρό­χει­ρες παροχές. Γιατί ένας πόλεμος σε εξέλιξη απαιτεί εφε­δρείες. Θα μοι­ρα­στούμε τα βάρη της κρίσης με τρόπο δίκαιο, όπως το κάνουμε μέχρι σήμερα. Για να έχουν όλοι μετά, μέρισμα από την ανα­πτυ­ξιακή έκρηξη που θα ακο­λου­θή­σει.

Στην αρχή αυτής της περι­πέ­τειας, ζήτησα την ισχύ της εμπι­στο­σύ­νης σας. Και μου την προ­σφέ­ρατε απλό­χερα. Πιστεύω ότι, με σκληρή δουλειά, σας την αντα­πο­δίδω καθη­με­ρινά. Δεν ξεχνώ, όμως, ότι αυτή η κατά­σταση δεν θα συνε­χι­στεί επ’ αόρι­στον. Μετά την κρίση, η κάθε εξουσία οφείλει να εγκα­τα­λεί­πει το απυ­ρό­βλητο της ανάγκης, δυνα­μώ­νο­ντας την λογο­δο­σία. Γιατί καμία έκτακτη συνθήκη δεν μπορεί να αμφι­σβη­τεί τη δημο­κρα­τική ευαι­σθη­σία.

Η Βουλή και οι θεσμοί, λοιπόν, λει­τουρ­γούν παρά τους περιο­ρι­σμούς. Όμως, θα το ξαναπώ: Η Ελλάδα μετά την παν­δη­μία πρέπει να είναι μία ανα­νε­ω­μένη Ελλάδα! Η κρίση ίσως μας πλη­γώ­σει. Θα μας έχει οπλίσει, ωστόσο, με πολύ­τι­μες εμπει­ρίες για να οικο­δο­μή­σουμε ένα πιο ισχυρό και σύγ­χρονο κράτος. Γιατί, ακριβώς, τα μεγάλα βήματα που γίνο­νται τώρα είναι όπλα που μπορούν να κάνουν αυτή την πρό­σκαιρη δοκι­μα­σία μοχλό στα­θε­ρής προόδου. Να εντά­ξουν τις σκο­πι­μό­τη­τες της στιγμής στο στρα­τη­γικό σκοπό του μέλ­λο­ντος. Και έτσι τα μέτρα της επι­και­ρό­τη­τας, να γίνουν πυρο­δό­τες διαρκών μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Πρό­κει­ται για κατα­κτή­σεις που θα μας βοη­θή­σουν, ώστε μετά την καται­γίδα να κάνουμε μία νέα αρχή. Με άλλα λόγια, μετά την εμπει­ρία του Κορω­νοϊού, είναι στο χέρι μας η «ανάγκη του σήμερα» να θεμε­λιώ­σει την «ανα­γέν­νηση του αύριο». Και το σκληρό παρόν να γίνει πρό­λο­γος πιο αισιό­δο­ξων καιρών.

Κλείνω με τις εξής σκέψεις,

Στην προη­γού­μενη επι­κοι­νω­νία μας, είχα τονίσει ότι στη μάχη κατά του Cοvid-19, ο Απρί­λιος είναι ο πιο κρί­σι­μος μήνας. Σήμερα σας λέω ότι αυτή είναι η πιο κρίσιμη εβδο­μάδα! Μία πραγ­μα­τικά Μεγάλη Εβδο­μάδα. Στην οποία απο­τυ­πώ­νο­νται, εφέτος, τα Πάθη και οι θυσίες μας για να ξεπε­ρα­στεί ο Γολ­γο­θάς της παν­δη­μίας και να φτά­σουμε στην Ανά­σταση. Αυτό το Πάσχα θα το θυμό­μα­στε ως το Πάσχα της Αγάπης. Αλλά και της Ευθύνης. Θα το περά­σουμε χωριστά από δικά μας πρόσωπα. Και μακριά, ίσως, από τους τόπους μας. Και, δίχως προ­σκύ­νημα στις εκκλη­σίες. Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο. Δεν κιν­δυ­νεύει η πίστη μας, αλλά η υγεία των πιστών. Έτσι, όμως, θα δικαιώ­σουμε και το αληθινό μήνυμα της μεγάλης γιορτής. Που είναι η νίκη της ζωής απέ­να­ντι στον θάνατο.

Με τον τρόπο της αυτή η Μεγάλη Εβδο­μάδα αποκτά μια ξεχω­ρι­στή πνευ­μα­τι­κό­τητα. Μας φέρνει αντι­μέ­τω­πους με τους φόβους μας, αλλά και τις προσ­δο­κίες μας. Μας ωθεί να μεί­νουμε ταπει­νοί και να ανα­λο­γι­στούμε τι είναι πραγ­μα­τικά σημα­ντικό στη ζωή μας. Ας μεί­νουμε, λοιπόν, στο σπίτι. Για να αντα­μώ­σουμε πάλι, υγιείς και δυνατοί, όταν περάσει η τρι­κυ­μία. Μένουμε σπίτι, βγαί­νουμε νικητές. Γιατί μια κλωστή χωρίζει τη νίκη απ’ την κατα­στροφή: Αν δεν τηρή­σουμε μέχρι τέλους τις συμ­βου­λές των ειδικών, μπορεί να δια­λύ­σουμε όσα πετύ­χαμε.

Στον ορί­ζο­ντα φαί­νε­ται η στιγμή που τα κατα­στή­ματα και τα σχολεία θα αρχί­σουν να ανοί­γουν με προ­σε­κτικά βήματα. Οι μηχανές της οικο­νο­μίας να ξανα­ζε­σταί­νο­νται. Και οι άνθρω­ποι να συνα­ντώ­νται και πάλι στους δρόμους, στις δου­λειές, στους χώρους άθλησης. Όλα αυτά, ωστόσο, θα πρέπει να γίνουν με σύνεση. Με σχέδιο. Με τους για­τρούς πάντα να μας συμ­βου­λεύ­ουν. Με νέες συνή­θειες. Με την ατομική υγιεινή να έχει γίνει τρόπος ζωής. Με ξεχω­ρι­στή φρο­ντίδα για τους ηλι­κιω­μέ­νους μας. Και με τα τυχόν κρού­σματα να εντο­πί­ζο­νται και απο­μο­νώ­νο­νται αμέσως, πριν γίνουν απει­λη­τικά.

Το πιστεύω: Είναι στο χέρι μας να φέρουμε πιο κοντά μας το μέλλον που επι­θυ­μούμε. Και προ­σέ­χο­ντας σήμερα, να κάνουμε το αύριο ακόμη πιο φωτεινό και αισιό­δοξο. To μπο­ρούμε και θα το κατα­φέ­ρουμε!»