Εάν εσύ ζήσεις…

Έζησε σχεδόν ένα αιώνα ως συλ­λο­γικό πρόσωπο για να πεθάνει, εν μέσω καρα­ντί­νας. Αυτό όμως είναι άλλη μια πικρή ειρω­νεία της Ιστο­ρίας. «Εφυγε», ο Μανώλης Γλέζος, αλλά σημασία έχει ότι πέρασε και άφησε τα πατή­ματα του στην ιστορία της χώρας. Η Αρι­στερά και η πατρίδα έχασαν έναν αυθε­ντικό  άνθρωπο, που ήξερε πολύ σπου­δαία γράμ­ματα, διέθετε πίστη στις ιδέες του και ήταν ανε­κτι­κός και διαλ­λα­κτι­κός στην αντί­θετη άποψη. Είμαι σίγουρη ότι δεν θεω­ρούσε τον εαυτό του ήρωα. Πέρασε την ζωή του νιώ­θο­ντας ότι ήταν προ­σω­πική του ευθύνη και υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι στην ανθρω­πό­τητα όλες αυτές οι πράξεις του που εμείς τις χαρα­κτη­ρί­ζουμε ηρωικές. Κι εμείς; Εμείς δεν μπο­ρούμε να τον απο­χαι­ρε­τί­σουμε με τις τιμές που του έπρεπαν. Μπο­ρούμε όμως να θυμό­μα­στε τα λόγια του: «… στις παρα­μο­νές των εκτε­λέ­σεων, στις παρα­μο­νές από κάθε μάχη, μαζευό­μα­στε και κου­βε­ντιά­ζαμε και λέγαμε: εάν εσύ ζήσεις, μη με ξεχά­σεις. Εάν εσένα δεν σε βρει το βόλι, όταν συνα­ντάς τους ανθρώ­πους στο δρόμο θα λες καλη­μέρα κι από έμενα. Κι όταν πίνεις κρασί, θα πίνεις και για μένα. Κι όταν ακούς τον παφλα­σμό των κυμάτων θα τον ακούς και για μένα. Κι όταν ακούς τον άνεμο να περνάει μέσα από τα φύλλα, κι ακούς το θρόισμα του ανέμου, θα το ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύ­εις, θα χορεύ­εις και για μένα.»

Υ. Γ. Οι Δωδε­κα­νή­σιοι μπορούν ακόμη να θυμού­νται πως ως μαθητής ακόμη πρω­το­στά­τησε στη δημιουρ­γία αντι­φα­σι­στι­κής ομάδας για την απε­λευ­θέ­ρωση της Δωδε­κα­νή­σου από τους Ιταλούς.