H Mαρία Tσουρούττη που βλέπει με τα μάτια της ψυχής παραδίδει μαθήματα δύναμης και πίστης…

Μαρία, ξεκι­νώ­ντας την συνέ­ντευξη θα ήθελα να μου πεις πότε παρου­σιά­στηκε το πρό­βλημα της υγείας σου.

Στα 25 μου, ενώ είχα ήδη τα δύο μου πρώτα παιδιά. Οδη­γούσα και αντι­λή­φθηκα πως δεν έβλεπα καλά από το αρι­στερό μου μάτι. Ετσι ξεκί­νησα να επι­σκέ­πτο­μαι οφθαλ­μιά­τρους. Δυστυ­χώς κανένας δεν μου έκανε βυθο­σκό­πηση, όλοι αρκέ­στη­καν σε απλές εξε­τά­σεις. Αν είχε γίνει, σήμερα θα ήταν πολύ δια­φο­ρε­τικά τα πράγ­ματα για μένα. Στα­διακά άρχισα να χάνω την όρασή μου από το αρι­στερό μάτι και κανείς δεν μπο­ρούσε να κατα­λά­βει τι συμ­βαί­νει, νοση­λεύ­τηκα μέχρι και στη νευ­ρο­λο­γική κλινική του νοσο­κο­μείου της Ρόδου. Εφυγα από το νοσο­κο­μείο με δική μου υπο­γραφή και τότε, μετά από πολλές συστά­σεις για διά­φο­ρους για­τρούς, φεύγω στην Αθήνα και απευ­θύ­νο­μαι σε μια εξει­δι­κευ­μένη ιδιω­τική κλινική. Ο καθη­γη­τής οφθαλ­μο­λο­γίας τότε, υπεύ­θυ­νος της κλι­νι­κής, υπο­ψιά­στηκε ότι ενδε­χο­μέ­νως να έχω μηνιγ­γιώ­ματα, όμως αντί για μανη­τική τομο­γρα­φία έκανα μόνο αξονική. Όταν βγήκαν τα απο­τε­λέ­σματα ο καθη­γη­τής μού είπε, “είσαι τυχερή που δεν βρέθηκε αυτό που φοβό­μουν”, ανα­φε­ρό­με­νος σε μηνιγ­γιώ­ματα. Βεβαίως είχα αυτό που φοβόταν, αλλά η εξέταση δεν το έδειξε επειδή δεν έκανε τη σωστή.

Λάθη επί λαθών δηλαδή Μαρία.

Ναι, ακριβώς. Επέ­στρεψα στη Ρόδο αλλά εξα­κο­λου­θούσα να χάνω στα­διακά την όρασή μου. Συνέ­χιζα να επι­σκέ­πτο­μαι οφθαλ­μιά­τρους και τότε μου πρό­τει­ναν να πάω στην Αμερική. Ξανα­φεύγω στην Αθήνα κι όπως καθό­μουν με τη μαμά μου στο Αιγι­νή­τειο με τις βαλί­τσες περι­μέ­νο­ντας να με εξε­τά­σει άλλος καθη­γη­τής, σκέ­φτηκα να πάω από μόνη μου σε ένα ακτι­νο­δια­γνω­στικό κέντρο και να πω ψέματα ότι δήθεν με παρα­πέ­μπει γιατρός, για να κάνω την μαγνη­τική εγκε­φά­λου.

Φεύγω, πάω στο ακτι­νο­δια­γνω­στικό κέντρο και στη ρεσε­ψιόν είπα ψέματα, ότι με έστειλε ως επείγον περι­στα­τικό από τη Ρόδο καθη­γη­τής οφθαλ­μο­λο­γίας, ενώ εκείνος δεν είχε ιδέα. Μου ζήτησαν παρα­πεμ­πτικό και τους λέω δεν έχω χαρτιά, ήρθα με τις βαλί­τσες κατευ­θείαν από τη Ρόδο. Γίνεται η εξέταση και απο­κα­λύ­πτε­ται ότι είχα ένα μηνιγ­γί­ωμα που πίεζε το οπτικό νεύρο, κι άλλα διά­σπαρτα. Η πάθησή μου λέγεται πολ­λα­πλή μηνιγ­γιω­μά­τωση εγκε­φά­λου και σπον­δυ­λι­κής στήλης. Τότε λοιπόν, ο γιατρός μού πρό­τεινε να πάω στη Σουηδία για χει­ρουρ­γείο. Στο μεσο­διά­στημα ξανα­πη­γαίνω στην Αθήνα, σε μεγάλο ιδιω­τικό κέντρο κι ένας γνωστός μας γιατρός, μας είπε ότι δεν χρειά­ζε­ται να πάμε στη Σουηδία, διότι είχε έρθει από την Αμερική ένας Ελληνας νευ­ρο­χει­ρουρ­γός που θα μπο­ρούσε να ανα­λά­βει την εγχεί­ρηση στον εγκέ­φαλο, όπως κι έγινε. Το πρώτο χει­ρουρ­γείο στο αρι­στερό μάτι, διήρ­κησε 23 ώρες!

Πόσα χει­ρουρ­γεία χρειά­στηκε να κάνεις;

Δύο, ένα το 1995 και ένα το 1999. Για τέσσερα χρόνια, έβλεπα μόνο με το δεξί μάτι.

Αρα η επέμ­βαση στο αρι­στερό μάτι, δεν είχε απο­τέ­λε­σμα.

Οχι, είχε περάσει πολύς χρόνος. Τα μηνιγ­γιώ­ματα αντι­με­τω­πί­σθη­καν αλλά η όραση είχε χαθεί.

Μέσα σε αυτά τέσσερα χρόνια άρχισες να χάνεις στα­διακά την όρασή σου και από το δεξί μάτι;

Οχι, στο δεξί μάτι έχασα την όρασή μου ξαφνικά. Οταν ο τέταρ­τος γιος μου γεν­νή­θηκε, είχα κάποιες ενο­χλή­σεις στο μάτι, πήγα στην Αθήνα κάνω μαγνη­τική και προ­κύ­πτει ότι το μηνιγ­γί­ωμα έσφιγγε την υπόφυση και έχανα το φως, δεν ήταν πάνω στο οπτικό νεύρο όπως στο αρι­στερό. Για να είμαι ειλι­κρι­νής, εγώ δεν ήθελα να ξανα­κάνω επέμ­βαση. Εμεινα τρεις μήνες μέσα στο νοσο­κο­μείο στην Αθήνα, μέχρι που υπέ­γραψε ο άντρας μου και η μητέρα μου για να κάνω την επέμ­βαση. Ο γιατρός είπε ότι δεν είναι δυνατόν να αφή­σουμε μια γυναίκα 29 ετών να τυφλω­θεί, πρέπει να το προ­σπα­θή­σουμε, παρά το ό,τι κάποιοι άλλοι γιατροί του συνέ­στη­σαν να μην αγγίξει την υπόφυση.

Ο γιατρός απο­φά­σισε να προ­χω­ρή­σει στην επέμ­βαση, εφαρ­μό­ζο­ντας όμως μια πει­ρα­μα­τική μέθοδο. Δυστυ­χώς τα πράγ­ματα δεν πήγαν καλά, η πει­ρα­μα­τική μέθοδος απέτυχε με απο­τέ­λε­σμα να χάσω την όρασή μου και από το δεξί μάτι, και επι­πλέον δεν έχω ούτε γεύση ούτε όσφρηση. Είδα μόνο για μερικές μέρες μετά το χει­ρουρ­γείο και μετά σκοτάδι… Οταν ο μικρό­τε­ρος γιος μου ήταν δύο μηνών έχασα εντελώς το φως μου, του­λά­χι­στον πρόλαβα να τον δω.

Είσαι μια μητέρα πλέον 29 ετών με τέσσερα παιδιά, που πρέπει να μάθει να ζει στο σκοτάδι.

Ναι, όσο και να το περι­μέ­νεις αυτό, δεν συνη­θί­ζε­ται, είναι πολύ σκληρό να χάνεις το φως σου. Βασί­στηκα στον Θεό, Εκείνος με στήριξε και με στη­ρί­ζει ακόμα. Και ο άντρας μου που στέ­κε­ται δίπλα μου βράχος, ο Θεός τον έστειλε στο δρόμο μου. Εκλαψα πάρα πολύ, όπως και όλη μου η οικο­γέ­νεια. Ποτέ όμως δεν είπα “Γιατί σε εμένα Θεέ μου”. Ποτέ δεν οργί­στηκα, ποτέ δεν είδα τον Θεό με οργή. Του ζητάω όμως να με συγ­χω­ρή­σει για τα λάθη μου. Τώρα πλέον κλαίω μόνο όταν ζητάω συγ­χώ­ρεση από τον Θεό. Το ότι έμεινα τυφλή, θεωρώ ότι με έσωσε από πολλά πράγ­ματα, γιατί πλέον επι­κε­ντρώ­νο­μαι στην ουσία των πραγ­μά­των.

Ειναι συγκλο­νι­στικό αυτό που λες…

Τα μάτια είναι τα παρά­θυρα της ψυχής. Από εκεί μπαί­νουν τα καλά και τα κακά, εγώ δέχομαι πλέον μόνο τα καλά, εστιάζω στην ουσία των πραγ­μά­των. Εκλαψα πάρα πολύ, αλλά όχι για εμένα. Εκλαψα γιατί στην αρχή δεν μπο­ρούσα να σταθώ στα παιδιά μου, ειδικά στον μικρό­τερό μου γιο που ήταν μόλις δύο μηνών και με είχε ανάγκη. Αλλά έπιασα κατευ­θείαν το μπα­στούνι, ήθελα να μάθω να λει­τουργώ με αυτό, για να μπορέσω να σταθώ στην οικο­γέ­νειά μου. Οταν τυφλώ­θηκα και από το δεύτερο μάτι, πήγα στην Παναγία Κρε­μα­στή και την παρα­κά­λεσα να μην μείνω στο απόλυτο σκοτάδι. Και η Παναγία έκανε το θαύμα Της. Δεν είμαι στο απόλυτο σκοτάδι, βλέπω ένα λευκό σύννεφο, μια ομίχλη ας την πούμε. Αυτό μου φτάνει, που δεν είμαι στο απόλυτο σκοτάδι.

Ποια συνή­θεια σου έχει λείψει πιο πολύ από την καθη­με­ρι­νό­τητά σου;

Να οδηγώ! Αλλά και σήμερα κάνω τις βόλτες μου με το μπα­στούνι. Οταν έπιασα το μπα­στούνι, είπα στον εαυτό μου “Μαρία μου, τώρα οι τροχοί σου είναι τα πόδια σου”.

Πόσο χρόνο χρειά­στη­κες για να προ­σαρ­μο­στείς με το μπα­στούνι;

Σχεδόν αμέσως. Ξέρεις γιατί; Οταν ήμουν έγκυος στον μικρό­τερο γιο μου, έτυχε να δω στην τηλε­ό­ραση ένα ντο­κι­μα­ντέρ για ένα τυφλό παιδί, που μαγεί­ρευε, κυκλο­φο­ρούσε, αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τού­νταν… Κι εγώ, έκλεινα τα μάτια μου κρυφά απ΄ό­λους και εκπαι­δευό­μουν να κυκλο­φορώ χωρίς να βλέπω. Είχα ένα ένστι­κτο ότι κάποια στιγμή θα τυφλωθώ.

Όταν έχασες το φως σου, τα παιδιά ποιος τα φρό­ντιζε;

Ο Ανάρ­γυ­ρος, ήταν το πιο μικρό παιδί μου κι εγώ τότε δεν μπο­ρούσα να καλύψω τις ανάγκες του. Χωρίς όσφρηση, δεν μπο­ρούσα να ξέρω καν πότε έπρεπε να του αλλάξω την πάνα. Το ότι δεν μπο­ρούσα να σταθώ στο παιδί μου, επειδή απο­φά­σισε ο γιατρός να πει­ρα­μα­τι­στεί χωρίς να με ρωτήσει, με τσάκισε. Έπρεπε να είναι δίπλα μου συνεχώς ο άντρας μου, η μητέρα μου, οι αδελφές μου, ο πατέρας μου που μας έστελνε χρήματα από τη Χάλκη όπου έμενε. Εκεί πόνεσα πραγ­μα­τικά, ένιωθα ότι ως μαμά δεν μπο­ρούσα να καλύψω τις ανάγκες των παιδιών μου, και ειδικά του μικρού που με είχε μεγα­λύ­τερη ανάγκη. Επιανα το μπα­στούνι και έβγαινα έξω και η μαμά μου με ακο­λου­θούσε για να δει αν πηγαίνω σωστά στο δρόμο. Στην αρχή και σκό­ντα­φτα, και κου­του­λούσα… έβαζα σημάδια. Μέχρι που προ­σαρ­μό­στηκα.

Δεν το έβαλες κάτω.

Οχι, ποτέ. Το μόνο που με κατέ­βαλε είναι ότι δεν μπο­ρούσα να φρο­ντίσω το βρέφος το οποίο ουσια­στικά μεγά­λωσε μέχρι τριών ετών η μαμά μου. Δύο χρόνια περίπου μετά που τυφλώ­θηκα, είπα ότι πρέπει να πάρω την κατά­σταση στα χέρια μου, να πάρω την οικο­γέ­νειά μου να και ζήσουμε μόνοι μας, διότι μέχρι τότε μέναμε μαζί με την μητέρα μου και την μικρή μου αδελφή για να με βοηθάνε.

Τα μεγα­λύ­τερα παιδιά πώς το δια­χει­ρί­στη­καν αυτό;

Η αλήθεια είναι ότι έπαθαν σοκ. Οταν έχασα το φως μου η μεγάλη μου κόρη ήταν 12 ετών, 9 ο δεύ­τε­ρος γιος, 2 ετών η τρίτη κόρη μου και τριών μηνών ο τέταρ­τος γιος μου. Πάντα, και πριν αντι­με­τω­πίσω την τύφλωση, ήθελα να τους δείχνω ότι μέσα στη ζωή υπάρ­χουν προ­βλή­ματα όπως οι ανα­πη­ρίες αλλά αυτά δεν πρέπει να μας πτοούν. Κι εγώ και ο μπαμπάς τους, είμαστε υπε­ρή­φα­νοι για τα παιδιά μας. Ποτέ δεν κοί­τα­ξαν ή χλεύ­α­σαν ανθρώ­πους με οποιασ­δή­ποτε μορφής ανα­πη­ρία, από μικρά. Γι αυτό τους στε­νο­χω­ρούσε πολύ όταν κυκλο­φο­ρού­σαμε μαζί και με κοί­τα­ζαν περί­εργα άλλοι άνθρω­ποι. Τα μεγα­λύ­τερα παιδιά μου, γνώ­ρι­σαν μια δρα­στή­ρια μαμά και δεν ήθελα να τους το στερήσω αυτό. Ηθελα να τους δείξω ότι μπορείς να βρεις τη χαρά και μέσα από την ανα­πη­ρία.

Ρατσι­σμό βίωσες;

Οταν ψάχναμε να ενοι­κιά­σουμε σπίτι, βίωσα ρατσι­σμό. Δίναμε ραντε­βού με τον ιδιο­κτήτη και μόλις με έβλεπαν δίπλα στη μητέρα μου με το μπα­στούνι, μου έλεγαν ότι το σπίτι ενοι­κιά­στηκε. Τότε βρέθηκε ένας άνθρω­πος ο Παρά­σχος Κλα­δά­κης ο οποίος είχε ενοι­κια­ζό­μενα δωμάτια και μας φιλο­ξέ­νησε με τον άντρα μου δωρεάν, τα παιδιά μου ήταν στη Χάλκη με τους γονείς μου. Βρήκαμε τελικά σπίτι και όλα πήραν το δρόμο τους.

Σήμερα, ποιο είναι Μαρία το πρό­βλημα που πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί;

Το 2009, το 2011 και το 2013 έχω κάνει ακτι­νο­χει­ρουρ­γική με γ-knife που είναι μια εναλ­λα­κτική μορφή θερα­πείας, έναντι του «ανοι­χτού» χει­ρουρ­γείου όγκων. Είναι μια μη επεμ­βα­τική μέθοδος, εφαρ­μό­ζε­ται με τοπική αναι­σθη­σία ως θερα­πεία μίας ημέρας και είναι πάρα πολύ καλά ανεκτή, διότι το κεφάλι μου δεν σηκώνει άλλες επεμ­βά­σεις μετά τις δύο κρα­νιο­το­μές. Σήμερα έχω πέντε μηνιγ­γιώ­ματα στον εγκέ­φαλο και έχω επίσης μηνιγ­γιώ­ματα σε όλο το κεφάλι μέχρι και την θωρα­κική μοίρα. Κάποια στιγμή, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι δεν υπα­κούει το ένα μου χέρι και έτσι αντι­λή­φθηκα ότι τα μηνιγ­γιώ­ματα είχαν εξα­πλω­θεί. Αν δεν έκανα τις επεμ­βά­σεις το 2013, μια γ knife στον εγκέ­φαλο και μια ακτι­νο­θε­ρα­πεία στην θωρα­κική μοίρα, σήμερα θα ήμουν τετρα­πλη­γική.

Τα έξοδα των επεμ­βά­σεων, τα καλύ­πτει το κράτος;

Κανο­νικά έπρεπε να τα καλύ­πτει το κράτος αλλά όλα τα χει­ρουρ­γεία τα έχω κάνει με εράνους. Αυτή τη φορά, πέντε φορές έστειλα τα χαρτιά μου στο Ανώτατο Υγειο­νο­μικό Συμ­βού­λιο να μου καλύψει τα 8.100 ευρώ που απαι­τού­νται για μια γ knife στον εγκέ­φαλο και μου απέρ­ρι­ψαν το αίτημα, λέγο­ντάς μου ότι τα χαρτιά ήταν ελλιπή και τα στοι­χεία ανε­παρκή αλλά έστειλα και τις πέντε φορές, ό,τι μου ζήτησαν. Επείγει να κάνω το χει­ρουρ­γείο, αμέσως μόλις περάσει η περί­ο­δος περιο­ρι­σμού λόγω του κορω­νοϊού.

* Η Μαρία Τσου­ρούττη και ο σύζυγός της Γιάννης Μπιλ­λιάς θέλουν να ευχα­ρι­στή­σουν ιδιαι­τέ­ρως για την στήριξή τους, ηθική και οικο­νο­μική την Εκκλη­σία Κρε­μα­στής, τον Σύλλογο Πρόοδος της Κρε­μα­στής, τον Σύλλογο Γυναι­κών Κρε­μα­στής, τον Σύλλογο Παναγία Ελε­η­μο­νή­τρια Κρε­μα­στής, τον περι­φε­ρειακό σύμ­βουλο κ. Κάλ­λι­στο Δια­κο­γε­ωρ­γίου, τον Σύλλογο Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών Δωδε­κα­νή­σου και ιδιαι­τέ­ρως την πρόεδρο κ. Μαρία Κρη­τι­κού, την θεα­τρική ομάδα «Ότι Νάναι» και τον σκη­νο­θέτη κ. Νικήτα Μου­στάκη, τον Σύλλογο Χαλ­κι­τών Ρόδου, την Ιερά Μονή Πανορ­μίτη Σύμης και την κ. Φαίδρα Σπανού. Τέλος, ευχα­ρι­στούν ιδιαι­τέ­ρως την κ. Μαρία Ανα­στάση και τις αδελφές της από τα «Ψάρια Αιγαίου» όπου εργά­ζε­ται ο Γιάννη Μπιλ­λιάς, για την αμέ­ρι­στη κατα­νό­ηση και την συμπα­ρά­σταση, στις ανάγκες της οικο­γέ­νειας και την ιδιαι­τε­ρό­τητα της κατά­στα­σης της Μαρίας.

Οποιος επι­θυ­μεί να βοη­θή­σει στην συγκέ­ντρωση των χρη­μά­των για την νέα επέμ­βαση της Μαρίας Τσου­ρούττη, μπορεί να κάνει κατά­θεση στην Eurobank, στον λογα­ρια­σμό του νοσο­κο­μείου Υγεία, 0402600250000410200447050 με την αιτιο­λο­γία «Μαρία Τσου­ρούττη για γ knife».