Η μοναξιά του… πουμαρό

Πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ, βλέπεις τα καλάθια στο ταμείο με προμήθειες της χρονιάς και νιώθεις απέραντη μοναξιά, κάτι σαν ενοχές, κάτι σαν ντροπή που στέκεσαι με ένα πουμαρό στο χέρι που ξαφνικά ανακάλυψες πως σου λείπει για να τελειώσεις τα μακαρόνια με κιμά. Δεν είναι η πρώτη φορά που σε περιστατικά κρίσεων ή έκτακτης ανάγκης,  ο πρώτος σταθμός μας είναι τα σούπερ μάρκετ, κάνοντας εφόδους σε ράφια με όσπρια, αλεύρι, μακαρόνια και ότι κυκλοφορεί σε ξηρά τροφή. Πόσο αλεύρι πια θα πάρεις, πόσο ρύζι, πόσα μακαρόνια, πόσες κονσέρβες; Λίγη ψυχραιμία. Η υστερία και ο πανικός δεν βοηθά. Το πολύ – πολύ να γλυτώσουμε από τον κοροναϊό και να πάθουμε σκορβούτο. Υ.Γ. Τουλάχιστον πάρτε και μαγιά να φτιάχνετε το αλεύρι που μεταφέρετε από τα ράφια στα ντουλάπια του σπιτιού, μη σας μείνει να το κοιτάτε…