Παρασκευάς Γιάννης: Το ανεπίλυτο πρόβλημα στέγασης του ΙΚΑ και εμείς

Οι λίγες γραμμές που θα ακο­λου­θή­σουν γρά­φο­νται με αφορμή μια εμπε­ρι­στα­τω­μένη και αντι­κει­με­νική περι­γραφή του δημο­σιο­γρά­φου Μιχάλη Μαστή, για το τι συνέβη και γιατί μέχρι σήμερα, δεν έγινε δυνατόν να υπάρξει μια λύση.

Το δημο­σί­ευμα αφορά το πρό­βλημα στέ­γα­σης ή μετα­στέ­γα­σης των Υπη­ρε­σιών του ΙΚΑ.

Περίπου τριάντα χρόνια κρατά αυτή η κολόνια, μετα την εκτί­μηση ότι το παλιό κτίριο που στέγαζε τις Υπη­ρε­σίες του ΙΚΑ κρίθηκε ακα­τάλ­ληλό, δεν κατα­φέ­ραμε, Κοι­νω­νία, τοπικοί φορείς, Κεντρική Διοί­κηση, να δώσουμε λύση στο πρό­βλημα.

Είναι βέβαιο ότι η Κεντρική Διοί­κηση δια­χρο­νικά φέρει την μεγα­λύ­τερη ευθύνη, δεν θα πρέπει όμως να θεω­ρούμε και να πιστεύ­ουμε, πως Κοι­νω­νία και όλοι εμείς που κατά καιρούς την εκπρο­σω­πού­σαμε και την εκπρο­σω­πούμε, είμαστε άμοιροι ευθυνών.

Από το 1992 ετίθετο στο τραπέζι των συζη­τή­σεων με τους εκπρο­σώ­πους των Υπουρ­γείων το πρό­βλημα.

Δυστυ­χώς πάντα ετίθετο, χωρίς ενιαία άποψη των τοπικών φορέων, άλλοι στή­ρι­ζαν την άποψη νέου κτιρίου, άλλοι την ενοι­κί­αση κτιρίων και την στέγαση των υπη­ρε­σιών και αυτοί που στή­ρι­ζαν την άποψη κατα­σκευής νέου κτιρίου, δια­φω­νού­σαν στο που.

Η αμαρτία έλλει­ψης ομο­φω­νίας στις απαι­τή­σεις, είναι η «λυδία μας λίθος», και απά­ντηση στο γιατί στην πορεία των χρόνων χάθηκαν προ­νό­μια και ευκαι­ρίες εξαι­τίας αυτού του λόγου.

Μια δεύτερη, όχι λιγό­τερο σοβαρή αιτία, ήταν και είναι, ότι πάρα πολλές το ατομικό, ιδιω­τικό συμ­φέ­ρον, μπαίνει πάνω από το όφελος του Κοι­νω­νι­κού συνόλου.

Ένας άλλος λόγος, είναι ότι όσοι ασχο­λη­θή­καμε με τα κοινά (βάζω μέσα και τον εαυτό μου για να μην υπάρ­χουν παρε­ξη­γή­σεις) μετρού­σαμε περισ­σό­τερο από όσο έπρεπε το λεγό­μενο πολι­τικό κόστος, όταν υπήρχε η ανα­γκαιό­τητα λήψης σοβαρών απο­φά­σεων.

Καμιά άποψη από όσες είχαν συζη­τη­θεί, δεν είναι ικανή να δώσει λύση στο πρό­βλημα.

Υπάρχει μια βασική αρχή όταν καλεί­σαι να χωρο­θε­τή­σεις μια δρα­στη­ριό­τητα.

Η γνώση των συν­θη­κών και η χωρη­τι­κό­τητα της συγκε­κρι­μέ­νης περιο­χής.

Γενικά η πόλη της Ρόδου για να μπο­ρέ­σει να ανα­πνεύ­σει έχει ανάγκη μιας νέας χωρο­θέ­τη­σης των παρα­γω­γι­κών της δρα­στη­ριο­τή­των, που μέσα σε αυτές εντάσ­σο­νται και όλων των μορφών υπη­ρε­σίες παροχής υπη­ρε­σιών.

Οι προ­τά­σεις για ανα­καί­νιση του παλαιού κτιρίου, η ενοι­κί­αση άλλων κτιρίων, είναι βέβαιο ότι θα δημιουρ­γή­σουν μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα από αυτά που θα λύσουν.

Είναι τραγική η άποψη μετα­φο­ράς του ΙΚΑ στο παλιό Νοσο­κο­μείο, όπως τραγική και κατα­στρο­φική ήταν και είναι η εγκα­τά­σταση δια­φό­ρων υπη­ρε­σιών και άλλων, στα εν λόγω κτίρια.

Τα κτίρια του παλιού Νοσο­κο­μείου (ανα­φέ­ρο­μαι στα Ιταλικά κτίρια) απο­τε­λούν ένα ανε­κτί­μητο πλούτο, ο οποίος πρέπει να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για την απο­συμ­φό­ρηση του Μαντρα­κιού και την ενο­ποί­ηση των χώρων πρα­σί­νου του κέντρου της πόλης.

Επιμένω και θα επιμένω όσο ζω και υπάρχω, εκεί θα πρέπει να μετα­φερ­θούν τα Δικα­στή­ρια και ας αντι­δρούν όσοι έχουν συμ­φέ­ρο­ντα να αντι­δρούν, με την ταυ­τό­χρονη ενο­ποί­ηση του πάρκου του παλιού Νοσο­κο­μείου, με το πάρκο της Έπαυλης, με την κατάρ­γηση του δρόμου της Ερυθρού Σταυρού.

Πρέπει να κατα­σκευα­σθεί νέο κτίριο για το ΙΚΑ, το κόστος ανα­καί­νι­σης του παλιού κτιρίου, ίσως είναι μεγα­λύ­τερο από το κόστος κατα­σκευής του νέου κτιρίου.

Το που, είναι απλό στη λύση του, το νέο ΙΚΑ πρέπει να κτιστεί στο ακίνητο που βρί­σκε­ται δίπλα στο νέο Νοσο­κο­μείο.

Δύο είναι οι βασικοί λόγοι, ο πρώτος, οι νέοι οδικοί άξονες και αυτοί οι οποίοι είναι ή ήταν σχε­δια­σμέ­νοι και δεν υλο­ποι­ή­θη­καν (για λίγους είναι γνωστό το ποιοι ευθύ­νο­νται), δίνουν εύκολη πρό­σβαση για όλους τους κατοί­κους του νησιού, πόλη, ανα­το­λι­κός και Δυτικός άξονας.

Ο δεύ­τε­ρος, θα βρί­σκε­ται κοντά στο Νοσο­κο­μείο, το νέο κτίριο του ΙΚΑ θα στε­γά­ζει όλους τους για­τρούς όλων των Ταμείων και εάν ανα­βαθ­μι­στούν και στε­λε­χω­θούν τα εργα­στή­ρια του Νοσο­κο­μείου, οι ασθε­νείς θα μπορούν να εξυ­πη­ρε­τού­νται από αυτά.

Την προ­σπά­θεια για αυτή την λύση την ξεκί­νησα αν δεν με απατά η μνήμη το 96 ή 97 μετα τη θεμε­λί­ωση του νέου Νοσο­κο­μείου, κόλλησε τότε η προ­σπά­θεια γιατί το ακίνητο ανήκε στο Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών και έπρεπε να δοθεί στο Υπουρ­γείο Κοι­νω­νι­κών Ασφα­λί­σεων.

Έληξε ο χρόνος της θητείας μου και ομολογώ πώς «δεν πρόκαμα όπως έλεγε ο αεί­μνη­στος Φλω­ρά­κης».

Ο τόπος έχει ανάγκη από σοβαρές παρεμ­βά­σεις, σίγουρα χρειά­ζο­νται πόροι, αλλά πιο πολύ από όλα χρειά­ζε­ται μκρό­χρο­νος σχε­δια­σμός, συνα­ντί­ληψη και ενερ­γο­ποί­ηση της Κοι­νω­νίας.

Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, φταίμε και εμείς και για όσα γίνο­νται και για αυτά που δεν γίνο­νται.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος 20/1/2020