Συμπληρωματική κυρία ανάκριση για πρώην αιρετούς της ΔΕΥΑ Ρόδου

Στην τακτική Ανα­κρί­τρια Ρόδου επε­στράφη από την Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου η δικο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στηκε εις βάρος του πρώην δημάρ­χου Ρόδου και προ­έ­δρου της ΔΕΥΑ Ρόδου κ. Στάθη Κου­σουρνά, του πρώην αντι­δη­μάρ­χου και προ­έ­δρου της ίδιας επι­χεί­ρη­σης κ. Μανώλη Καμπου­ρό­που­λου, ενός υπαλ­λή­λου της ίδιας επι­χεί­ρη­σης (λογιστή) κι ακόμη ενός υπαλ­λή­λου, που έχει συντα­ξιο­δο­τη­θεί, για τη διε­νέρ­γεια συμπλη­ρω­μα­τι­κής κυρίας ανά­κρι­σης.

Οι ανωτέρω βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με τα αδι­κή­ματα της κακουρ­γη­μα­τι­κής απι­στίας και της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος.

Ελέγ­χο­νται, ειδι­κό­τερα για τις δια­δι­κα­σίες που ακο­λού­θη­σαν προ­κει­μέ­νου να γίνει η κατα­βολή της μισθο­δο­σίας σε 47 συμ­βα­σιού­χους της επι­χεί­ρη­σης. Για την υπόθεση η Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου είχε ειση­γη­θεί τον Ιανουά­ριο του 2015 την αρχειο­θέ­τησή της, με το σκε­πτικό ότι οι ελεγ­χό­με­νοι δεν επι­χεί­ρη­σαν να ωφε­λή­σουν ή να βλάψουν συγκε­κρι­μένο πρόσωπο και ούτε είχαν πρόθεση να ζημιώ­σουν τη δημόσια περιου­σία.

Είχε κριθεί συγκε­κρι­μένα ότι υφί­στατο δυσκο­λία στην εφαρ­μογή δικα­στι­κών απο­φά­σεων που φέρο­νται να είναι αντι­φα­τι­κές μάλιστα μεταξύ τους.

Με την διάταξη αρχειο­θέ­τη­σης, δια­φώ­νησε ο Εισαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, που έκρινε ότι οι δικα­στι­κές απο­φά­σεις εκτε­λού­νται υπο­χρε­ω­τικά και περαι­τέρω ότι όταν ο Επί­τρο­πος του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου επέ­στρεψε αθε­ώ­ρητο το ένταλμα για την μισθο­δο­σία των συμ­βα­σιού­χων, δεν θα έπρεπε να πλη­ρω­θεί, ως είχε.

Κατόπιν τούτου ασκή­θηκε δίωξη σε βάρος μελών της διοί­κη­σης και υπαλ­λή­λων.

Η έρευνα ξεκί­νησε κατόπιν εξώ­δι­κης επι­στο­λής της πρώην ταμία προς τον διευ­θυ­ντή του Κεντρι­κού Κατα­στή­μα­τος Ρόδου της “Εθνικής Τρά­πε­ζας”, κ. Ηλία Ηλιάδη.

Η εξώ­δι­κος εστάλη, αφού ενη­με­ρώ­θηκε ότι ενώ ακόμη βρι­σκό­ταν στη δια­δι­κα­σία ελέγχου – περαί­ω­σης και παρά­δο­σης του ταμείου της επι­χεί­ρη­σης εστάλη στην τράπεζα από το γραφείο του ανα­πλη­ρωτή γενικού διευ­θυ­ντή της ΔΕΥΑΡ μία κατά­σταση μισθο­δο­σίας χωρίς την αντί­στοιχη εντολή προς την τράπεζα ανυ­πό­γραφη, αφορώσα το ανυ­πό­γραφο και αθε­ώ­ρητο υπ’ αριθ. 1.103/20-11-2013 ένταλμα – εντολή κατα­βο­λής πλη­ρω­μής, επί του οποίου εξέ­φρασε ρητά της αντιρ­ρή­σεις της, με τους λοιπούς ως άνω μάρ­τυ­ρες.

Η πρώην ταμίας επε­σή­μανε μάλιστα ότι η τυχόν κατα­βολή του ποσού που αφο­ρούσε η εν λόγω κατά­σταση θα επέφερε σοβαρές συνέ­πειες σε βάρος του διευ­θυ­ντή της τρά­πε­ζας, της ΔΕΥΑΡ, καθώς και της ίδιας προ­σω­πικά αφού ακόμη δεν είχε παρα­δώ­σει ταμείο.

Θυμί­ζουμε εξάλλου ότι την 22 Οκτω­βρίου 2013 κοι­νο­ποι­ή­θηκε στην ΔΕΥΑΡ η υπ’ αριθ. 1.766/2013 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Αθηνών, δυνάμει της οποίας εκρίθη η μη ανα­γνώ­ριση της εργα­σια­κής σχέσης 45 απα­σχο­λού­με­νων πρώην υπαλ­λή­λων της ΔΕΥΑΙ, αφού κρίθηκε ότι η υπ’ αριθ. 50/2006 απόφαση του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΙ, δυνάμει της οποίας ανα­γνω­ρί­σθηκε η σχέση εργα­σίας τους με την ως άνω επι­χεί­ρηση ως αορί­στου χρόνου ελήφθη παρά το νόμο και δεν παράγει σε καμία περί­πτωση έννομα γι’ αυτούς απο­τε­λέ­σματα. Παρά ταύτα απο­φα­σί­σθηκε από το Δ.Σ. της ΔΕΥΑΡ να πλη­ρω­θούν και οι 45 υπάλ­λη­λοι για το μήνα Οκτώ­βριο του 2013, χωρίς να έχει κοι­νο­ποι­η­θεί μέχρι τότε στο λογι­στή­ριο η παρα­πάνω απόφαση κι ενώ τόσο η κεντρική ταμίας τόσο και ο προϊ­στά­με­νος των Οικο­νο­μι­κών Υπη­ρε­σιών τελού­σαν σε άδεια!

Η απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Αθηνών κοι­νο­ποι­ή­θηκε τελικά στο λογι­στή­ριο το Νοέμ­βριο του 2013 και τότε απο­φα­σί­στηκε να μην συνη­γο­ρή­σουν στην κατα­βολή της μισθο­δο­σίας.

Ενώπιον της κ. Πται­σμα­το­δίκη κατα­τέ­θηκε εξάλλου ότι παρό­ντες κατά την ως άνω συνε­δρί­αση ήταν και οι νομικοί σύμ­βου­λοι της επι­χεί­ρη­σης, αλλά και ο πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος των 45 υπαλ­λή­λων της ΔΕΥΑΙ, οι οποίοι επέ­με­ναν ότι η απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Αθηνών δεν είναι εκτε­λε­στή, ότι δεν παράγει έννομα απο­τε­λέ­σματα, προ­σπα­θώ­ντας να πείσουν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι τους κοι­νο­ποι­ή­θηκε απλά και μόνο προς ενη­μέ­ρωση.

Προ­σκό­μι­σαν εξάλλου και τα απο­μα­γνη­το­φω­νη­μένα πρα­κτικά της θυελ­λώ­δους συνε­δρί­α­σης αλλά και την απόφαση του κ. Στάγκα να καταγ­γεί­λει την ταμία για υπε­ξαί­ρεση ποσού 58.089,39 €, που φέρεται να έχει εξο­φλη­θεί στις 5 Νοεμ­βρίου 2013, το οποίο κατε­βλήθη σε 92 εργα­ζο­μέ­νους της ΔΕΥΑΡ με βάση απόφαση ασφα­λι­στι­κών μέτρων του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου. Αξίζει δε να επι­ση­μαν­θεί ότι το ως άνω ένταλμα εστάλη στην υπη­ρε­σία Επι­τρό­που του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου ήδη στις 4 Νομε­βρίου 2013 και ουδόλως φέρει την υπο­γραφή της ταμία, ενώ φέρει νομίμως τις υπο­γρα­φές του προ­έ­δρου του Δ.Σ., καθώς και του γενικού διευ­θυ­ντή της Δ.Ε.Υ.Α.Ρ., οι οποίοι είναι ομοίως ελεγ­χό­με­νοι.

Μέχρι τις 21 Νοεμ­βρίου 2013 το ως άνω ένταλμα δεν είχε επι­στρα­φεί στην ΔΕΥΑΡ από την υπη­ρε­σία Επι­τρό­που του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου του Νομού Δωδε­κα­νή­σου.

Ο πρώην Δήμαρ­χος Ρόδου, απο­λο­γού­με­νος αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα του απο­δί­δο­νται.

Κατέ­στησε σαφές ότι όταν η ΔΕΥΑΡ απέ­στειλε προς έλεγχο το χρη­μα­τικό ένταλμα πλη­ρω­μής με αριθμό 126/2013, το οποίο αφο­ρούσε στην πληρωμή της μισθο­δο­σίας όλου του προ­σω­πι­κού της επι­χεί­ρη­σης για την κατα­βολή της μισθο­δο­σίας του μηνός Νοεμ­βρίου 2013 και μετά την έκδοση από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Αθηνών η Υπη­ρε­σία Επι­τρό­που έκρινε ότι αυτό δεν υπό­κει­ται στον προ­λη­πτικό έλεγχο του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου.

Τόνισε έτσι ότι τηρή­θηκε απαρ­ρέκ­κλιτα η κείμενη νομο­θε­σία και δια­δι­κα­σία για την κατα­βολή των μισθών στους συμ­βα­σιού­χους.

Επε­σή­μανε επι­πλέον ότι η ΔΕΥΑΡ λαμ­βά­νο­ντας υπόψη της τις δια­πι­στω­τι­κές πράξεις των τέως διοι­κη­τι­κών συμ­βου­λίων των συνε­νού­με­νων ΔΕΥΑ, απο­δέ­χτηκε το σύνολο του προ­σω­πι­κού αυτών, σύμφωνα με την ονο­μα­στική κατά­σταση και την εργα­σιακή σχέση ενός εκάστου των εργα­ζο­μέ­νων και τους ενέταξε στη επι­χεί­ρηση.

Η απο­φα­σι­σθείσα προ­σω­ρινή κατά­ταξη τελούσε εξάλλου υπό τον όρο της τελε­σι­δι­κίας ή κατ’ άλλο τρόπο τακτο­ποί­η­σης των εκκρε­μου­σών δια­φο­ρών ενώπιον δικα­στη­ρίων.

Εξήγησε ακόμη ότι το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑΡ δεν γνώριζε και ούτε όφειλε να γνω­ρί­ζει τον τρόπο πρό­σλη­ψης του προ­σω­πι­κού των συγ­χω­νευό­με­νων επι­χει­ρή­σεων, ούτε ήταν υπο­χρε­ω­μένο στον έλεγχο του τρόπου πρό­σλη­ψης των υπαλ­λή­λων των πρώην ΔΕΥΑ.

Η μετα­φορά του προ­σω­πι­κού συντε­λού­νταν σύμφωνα με τα στοι­χεία που οι συγ­χω­νευό­με­νες ΔΕΥΑ παρέ­δι­δαν στην υπό σύσταση νέα ενιαία επι­χεί­ρηση, χωρίς να ανα­φέ­ρε­ται οπου­δή­ποτε, ότι έπρεπε η τελευ­ταία να ελέγξει τους φακέ­λους του προ­σω­πι­κού που ενέ­τασσε στο δυνα­μικό της.

Εξάλλου, το ίδιο το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑΡ με την με αριθμό 484/18-11-2013 απόφασή του απο­δε­χό­μενο γνω­μο­δό­τηση της Νομικής Υπη­ρε­σίας της ΔΕΥΑΡ έλαβε απόφαση σύμφωνα με την οποία, ως την δια­τύ­πωση της κρίσης του ΑΣΕΠ η νέα ΔΕΥΑΡ δεν δύναται να αλλάξει το καθε­στώς της εργα­σια­κής σχέσης των εργα­ζο­μέ­νων στην πρώην ΔΕΥΑ Ιαλυσού.

Επι­πλέον επί προ­ε­δρίας του κ. Κου­σουρνά με νέα εγκρί­θηκε κατά πλειο­ψη­φία η λύση της εργα­σια­κής σχέσης των εργα­ζο­μέ­νων που ανα­φέ­ρο­ντο σε έκθεση του ΑΣΕΠ, που έκρινε παρά­νομη την απα­σχό­ληση τους. Ο πρώην δήμαρ­χος Ρόδου, επε­σή­μανε επι­πλέον ότι σύμφωνα με το άρθρο 39 του Ν. 4325/2015: «Αίρεται το αξιό­ποινο των πράξεων, που έλαβαν χώρα μέχρι τη δημο­σί­ευση του παρό­ντος νόμου και παύουν ορι­στικά οι ποι­νι­κές, πει­θαρ­χι­κές διώξεις και παύει κάθε δια­δι­κα­σία κατα­λο­γι­σμού σε βάρος αιρετών εκπρο­σώ­πων των οργα­νι­σμών τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, καθώς και υπαλ­λή­λων των Ο.Τ.Α. και των υπαλ­λή­λων των Υπη­ρε­σιών Δημο­σιο­νο­μι­κού Ελέγχου, επί υπο­θέ­σεων σχε­τι­κών: α. με μη άσκηση ένδικων μέσων επί υπο­θέ­σεων εργα­τι­κών δια­φο­ρών του προ­σω­πι­κού των Ο.Τ.Α. και του προ­σω­πι­κού δημο­τι­κών νομικών προ­σώ­πων (Ν.Π.Δ.Δ. και Ν.Π.Ι.Δ.) και β. με την παρά­ταση ισχύος συμ­βά­σεων εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου και συμ­βά­σεων μίσθω­σης έργου του εν λόγω προ­σω­πι­κού».

Με την εν λόγω διάταξη, άσχετα με την έλλειψη αντι­κει­με­νι­κής ευθύνης στο πρόσωπό του, ήρθη και το αξιό­ποινο όσων συμ­με­τεί­χαν σε απο­φά­σεις παρά­τα­σης ισχύος συμ­βά­σεων εργα­σίας.