“Η χώρα χρειάζεται ένα ισχυρό κεντρώο κόμμα”

Του Γιώργου Νικη­τιάδη τ. Υφυ­πουρ­γού Πολιτισμού-Τουρισμού

Σε σημε­ρινό του άρθρο με πολ­λα­πλά πολι­τικά μηνύ­ματα και σχο­λια­σμό των

πρό­σφα­των Εθνικών Εκλογών, ο τ. Υφυ­πουρ­γός Πολι­τι­σμού – Του­ρι­σμού Γ.

Νικη­τιά­δης, αναλύει την ανα­γκαιό­τητα δημιουρ­γίας ενός γνήσιου εκφρα­στή του κεντρώου χώρου και της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας και τοπο­θε­τεί­ται με σαφή­νεια στην προ­ε­κλο­γική δέσμευσή του να ‘‘μιλήσει για τον απο­κλει­σμό του από το ψηφο­δέλ­τιο του ΚΙΝΑΛ’’ μετά τις πρό­σφα­τες Εθνικές εκλογές. Στο άρθρο του ο π. Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ υπο­γραμ­μί­ζει με έμφαση την υπο­χρέ­ωση των κομ­μά­των για εθνική συνεν­νό­ηση για τα μεγάλα προ­βλή­ματα της πατρί­δας μας και παρα­θέ­τει τους όρους με τους οποίους το Κίνημα Αλλαγής θα μπο­ρούσε αντί να συντρι­βεί ανάμεσα στις μυλό­πε­τρες του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ, να γίνει δύναμη καθο­ρι­σμού των εξε­λί­ξεων που θα ανα­τά­ξουν ξανά την πατρίδα και το έθνος. Ακο­λου­θεί το άρθρο του κ.

Νικη­τιάδη που έχει ως εξής :

« Τα απο­τε­λέ­σματα των εκλογών της 7ης Ιουλίου δια­μόρ­φω­σαν ένα νέο

πολι­τικό χάρτη για τη χώρα. Έναν χάρτη που να γεννά ελπίδες, αλλά εγκυ­μο­νεί και κιν­δύ­νους επι­στρο­φής στο παρελ­θόν, αν δεν υπάρξει εθνική συνεν­νό­ηση και αν δεν ενδυ­να­μω­θεί ο κεντρώος χώρος. Η απώλεια της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φίας που είχε δια­μορ­φω­θεί μέχρι προ­σφά­τως από συγκολ­λή­σεις ακρο­δε­ξιών και υπο­τί­θε­ται αρι­στε­ρών στοι­χείων, έχει δώσει την θέση της σε μία καθαρή αυτο­δυ­να­μία της Ν.Δ. Ήδη, κατά τη διάρ­κεια της συζή­τη­σης για τις προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις της κυβέρ­νη­σης, δια­φά­νηκε η ανα­βάθ­μιση του πολι­τι­κού λόγου. Οι δια­φω­νίες, ήταν σεβα­στές από όλους και οι προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, έδωσαν τη θέση τους σε πολι­τικά επι­χει­ρή­ματα. Ας ευχη­θούμε ότι αυτό θα συνε­χι­στεί και στο μέλλον.

Το Κίνημα Αλλαγής, κατά­φερε μεν να επι­βιώ­σει κοι­νο­βου­λευ­τικά με μία ικανή

εκπρο­σώ­πηση, αλλά δεν κατά­φερε να επα­να­πα­τρί­σει ένα, έστω και μικρό, τμήμα από τους πολίτες του, που προ­τί­μη­σαν τον ΣΥΡΙΖΑ που άγγιξε το 32 %. Πολίτες που στη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία τους απο­τε­λού­νται από κεντρώ­ους δημο­κρά­τες.

Αυτό πολύ απλά σημαί­νει ότι ο κεντρώος χώρος, ο χώρος της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας και του δημο­κρα­τι­κού κέντρου, αφενός δεν εκφρά­ζε­ται παρά μόνο κατά ένα μικρό τμήμα του από τον ιστο­ρικό εκπρό­σωπο και αυθε­ντικό εκφρα­στή του, αφε­τέ­ρου μοιάζει να είναι παγι­δευ­μέ­νος ανάμεσα στη δημα­γω­γία του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ που τον πολιορ­κεί με θέσεις όπως η επά­νο­δος στην κανο­νι­κό­τητα και μεταρ­ρυθ­μι­στικά μέτρα που πρώτα το ΠΑΣΟΚ υπο­στή­ριξε. Το μεγάλο ζητού­μενο ωστόσο για την χώρα προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σει μπροστά δεν είναι το ποιος θα υφαρ­πά­σει περισ­σό­τε­ρους ψηφο­φό­ρους από την μεσαία τάξη που τσα­κί­στηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πως η τάξη αυτή θα ανα­κτή­σει όσα απώλεσε το τελευ­ταίο διά­στημα και θα εκφρα­στεί πολι­τικά με ένα αφήγημα και ένα πολι­τικό σχέδιο που όπως προ­κύ­πτει, το ΚΙΝΑΛ μέχρι σήμερα δεν κατά­φερε να δια­μορ­φώ­σει. Δεν θα ασχο­ληθώ βεβαίως και δεν αξίζει τον κόπο να ανα­φερθώ σε παι­δα­ριώ­δεις ανα­λύ­σεις με βάση τις οποίες ο χώρος του κέντρου και η μεσαία

τάξη θα εκφρα­στούν με μία νέα συγκόλ­ληση, του ΚΙΝΑΛ με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτή

την φορά, όπου το 32 % του ενός κόμ­μα­τος και το 8% του άλλου μας κάνουν 40% !!!

Το πολι­τικό πρό­βλημα της χώρας σήμερα σχε­τί­ζε­ται με το πώς η μεσαία τάξη, το μεγάλο δημο­κρα­τικό κέντρο θα εκφρα­στεί ιδε­ο­λο­γικά. Η Ν.Δ., παρά τις τερά­στιες προ­σπά­θειες του κ. Μητσο­τάκη να ταυ­τι­στεί με τον κεντρώο χώρο, παρα­μέ­νει σταθερά στην καλύ­τερη περί­πτωση ένα κεντρο­δε­ξιό κόμμα. Ένα κόμμα σταθερά προ­σα­να­το­λι­σμένο στην δύναμη και τον ρόλο των αγορών. Το κράτος, είτε το βαφτί­σει κάποιος επι­τε­λικό ή όχι, δεν απο­τε­λεί για την Ν.Δ. θεσμό παρεμ­βα­τι­σμού ώστε να δια­σφα­λί­ζο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα της μεγάλης πλειο­ψη­φίας του Λαού μας. Το γεγονός για παρά­δειγμα ότι ο Του­ρι­σμός της χώρας ευρί­σκε­ται σε σημείο καμπής και απαι­τού­νται μεγάλες διαρ­θρω­τι­κές αλλαγές για να μην αρχίσει η κατιούσα, δεν θα το λύσουν ποτέ μόνες τους οι αγορές, αν το κράτος δεν πάρει την κατά­σταση στα χέρια του. Το δεκα­ε­τές του­ρι­στικό σχέδιο για τον του­ρι­σμό που εξαγ­γέλ­θηκε από τη Ν.Δ., οφείλει να είναι υπόθεση του κράτους. Του παρεμ­βα­τι­κού κράτους. Του κράτους που θα δια­βου­λευ­τεί βεβαίως και πρω­τί­στως με τους ξενο­δό­χους, αλλά ταυ­το­χρό­νως θα πρέπει να ενδια­φερ­θεί και για τα εκα­το­ντά­δες άλλα επαγ­γέλ­ματα και εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες επι­χει­ρή­σεις που ζούνε από τον του­ρι­σμό. Τα μικρά ξενο­δο­χεία, τα επι­πλω­μένα δια­με­ρί­σματα, τα κατα­στή­ματα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος, τα κατα­στή­ματα του­ρι­στι­κών ειδών, την σύνδεση της αγρο­τι­κής παρα­γω­γής με τον του­ρι­σμό και τόσα άλλα, από την

πραγ­μα­τική προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος μέχρι την δια­σφά­λιση και θωρά­κιση της αει­φό­ρου ανά­πτυ­ξης. Για όλα αυτά φοβάμαι, ότι το σχέδιο της Ν.Δ. δεν θα ανα­φέ­ρει απο­λύ­τως τίποτα, αφού για όλα αυτά απαι­τεί­ται ένα παρεμ­βα­τικό κράτος και όχι μόνο οι ισχυρές δυνά­μεις της αγοράς.

Την ίδια στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ που προ­σπα­θεί να μετα­μορ­φω­θεί σε κεντρώα δύναμη οδηγεί τους συνειρ­μούς μας στον Οβίδιο με τις μετα­μορ­φώ­σεις του. Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε είναι κεντρώος χώρος, ούτε μπορεί να μετα­μορ­φω­θεί σε ένα

σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικό κόμμα. Επαί­ρε­ται ότι απο­τε­λεί αρι­στερό κόμμα, αλλά η δίψα για την επάνοδο στην εξουσία και οι ιδε­ο­λη­ψίες που απο­τε­λούν κορμό της συγκρό­τη­σής του, σε καμία περί­πτωση δεν μπορούν να τον οδη­γή­σουν σε ένα γνήσιο εκφρα­στή του κέντρου και της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως του­λά­χι­στο πολι­τευό­ταν ως κυβέρ­νηση, το κράτος και ο ρόλος του, σχε­τί­στηκε μόνο με προ­σλή­ψεις ημε­τέ­ρων και κομ­μα­τι­κο­ποί­ηση του, με ταυ­τό­χρονη την πλήρη απα­ξί­ωση και αλλοί­ωση των βασικών θεσμών λει­τουρ­γίας μιας ευνο­μού­με­νης πολι­τείας. Δεν συζη­τάμε καν, με αυτά τα δεδο­μένα για τις θέσεις του σε ότι αφορά τον του­ρι­σμό που απα­σχο­λεί τα νησιά μας και τον ρόλο του κράτους σε αυτά. Ο ρόλος του κράτους για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδο­μέ­νος. Πως θα εξυ­πη­ρε­τεί τα κομ­μα­τικά του συμ­φέ­ρο­ντα. Ο παρεμ­βα­τι­κός ρόλος του κράτους, ο τόσο ανα­γκαίος, εξα­ντλεί­ται εκεί για τον ΣΥΡΙΖΑ. Καθί­στα­ται προ­φα­νής συνε­πώςη ανάγκη ενός ισχυρού κεντρώου πόλου στη χώρα και στα νησιά μας.

Στη Δωδε­κά­νησο, για πρώτη φορά μετα από 42 χρόνια, ο πολι­τι­κός χώρος του

κέντρου, δεν εκπρο­σω­πεί­ται στο εθνικό κοι­νο­βού­λιο. Τα αίτια, λίγο πολύ είναι

γνωστά. Το αδύνατο ψηφο­δέλ­τιο που δια­μορ­φώ­θηκε στα μέτρα και στις απαι­τή­σεις

του π.Βου­λευτή , και η αδυ­να­μία της ηγεσίας να μην υπο­κύ­ψει στις απαι­τή­σεις του

απο­κλει­σμού, έδωσαν την αίσθηση στον κόσμο του κέντρου ότι η δημο­κρα­τία που

απο­τε­λούσε και θα απο­τε­λεί πάντα την πρώτη επιταγή του χώρου μας , κάποιες

φορές μπορεί να λει­τουρ­γεί κατά παραγ­γε­λία. Παρά τις θέσεις των νεω­τέ­ρων

στε­λε­χών για τον τρόπο κατάρ­τι­σης του ψηφο­δελ­τίου, το «Πασο­κικό

κατε­στη­μένο» ιδιαι­τέ­ρως της Ρόδου, ήθελε τις Νομαρ­χια­κές Επι­τρο­πές μόνο για τη

λάντζα. Με τον τρόπο αυτό, απο­γο­ή­τευσε δυστυ­χώς τα νεώτερα στελέχη, που

πρόθυμα δέχτη­καν να υπη­ρε­τή­σουν τις αρχές του Κινή­μα­τος Αλλαγής και που

αμέσως μετά τις εκλογές , ή παραι­τή­θη­καν όπως ο Γραμ­μα­τέας και άλλα μέλη της

Νομαρ­χια­κής του Ν. Συγκρο­τή­μα­τος Δωδε­κα­νή­σου, ή μοιά­ζουν να είναι εντελώς

αδιά­φορα για οποια­δή­ποτε περαι­τέρω ενα­σχό­ληση τους με τα κοινά και τον δικό

τους χώρο ανα­μέ­νο­ντας ενδε­χο­μέ­νως την εκ βάθρων ανα­γέν­νηση του.

Στα νησιά μας στο χώρο της αυτο­διοί­κη­σης, φαί­νε­ται μεν το ΚΙΝΑΛ να δια­τη­ρεί

μεγάλο ποσοστό των δυνά­μεων του στον α’ βαθμό, αλλά τα απο­τε­λέ­σματα του β’

βαθμού έδειξαν ξανά την απόλυτη αδυ­να­μία έκφρα­σης ενός στοι­χειώ­δους

πολι­τι­κού λόγου, ικανού να συγκι­νή­σει ακόμη και τον ίδιο τον κόσμο του κέντρου.

Τι μέλλει γενέ­σθαι; Κατ’ αρχήν θα πρέπει να είναι ξεκά­θαρο ότι ο κεντρώος χώρος

και ο αυθε­ντι­κός εκφρα­στής του θα πρέπει να επα­να­συν­δε­θούν ξανά και κυρίως με

την μεσαία τάξη.

Αυτό δεν μπορεί να γίνει, αν το Κίνημα Αλλαγής δεν αλλάξει. Το παλαιό­τερο

σύνθημα του Γ. Παπαν­δρέου για την χώρα, ισχύει σήμερα πολύ περισ­σό­τερο για

το κόμμα. « Ή αλλά­ζουμε ή βου­λιά­ζουμε». Αλλαγή όμως του χώρου σημαί­νει

πολλά. Σημαί­νει κατ’ αρχήν ξεκά­θα­ρες πολι­τι­κές θέσεις. Γκρίζες θέσεις δεν

συγκι­νού­σαν ποτέ το Λαό. Το άσυλο στα πανε­πι­στή­μια για παρά­δειγμα. Το άσυλο

είναι ένα. Δεν υπάρχει με την κατά­σταση που έχει δια­μορ­φω­θεί σήμερα εντός του

χώρου του πανε­πι­στη­μίου καλό και κακό άσυλο. Εκτός αν πιστεύ­ουμε ότι η μεσαία

τάξη δεν επι­θυ­μεί σήμερα την πλήρη κατάρ­γηση του. Ο διο­ρι­σμός των Γενικών

Γραμ­μα­τέων απο­τε­λεί ένα ακόμη παρά­δειγμα. Ορθώς θέτουμε το ζήτημα ότι εμείς

πρώτοι με το Open Gov θέσαμε δια­δι­κα­σίες για την επιλογή των Γενικών

Γραμ­μα­τέων στα υπουρ­γεία. Τις τηρή­σαμε όμως εμείς αυτές τις δια­δι­κα­σίες, όπως

τις θέσαμε ; Δεν γινό­ντου­σαν παρεμ­βά­σεις από κάθε υπουργό μας ; Μπο­ρούμε να

παρα­δε­χτούμε επι­τέ­λους και τα δικά μας λάθη και να προ­τεί­νουμε βελ­τιώ­σεις για

το Open Gov που πράγ­ματι ήταν μια επα­να­στα­τική πρω­το­βου­λία στο χώρο της

δημό­σιας διοί­κη­σης ; Μπο­ρούμε να ασκή­σουμε κριτική με εποι­κο­δο­μη­τικό τρόπο

συμ­βάλ­λο­ντας σε μία παρα­γω­γι­κό­τερη δημόσια διοί­κηση; Τι θέλαμε δηλαδή; Να

αφήσει ο Μητσο­τά­κης τους Γενι­κούς Γραμ­μα­τείς του ΣΥΡΙΖΑ στα υπουρ­γεία

μέχρι να ξεκι­νή­σει δια­δι­κα­σίες επι­λο­γής Γενικών Γραμ­μα­τέων που θα εμπό­δι­ζαν το

έργο της κυβέρ­νη­σης και τη λει­τουρ­γία της δημό­σιας διοί­κη­σης για ένα εξάμηνο

του­λά­χι­στον ; Τα παρα­δείγ­ματα, από πολύ νωρίς είναι αρκετά και δεί­χνουν

δυστυ­χώς την έλλειψη ενός σαφούς πολι­τι­κού αφη­γή­μα­τος και την πρε­μούρα να

φανούμε εμείς πιο δυνα­μική και ικανή αντι­πο­λί­τευση από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Χρεια­ζό­μα­στε έναν σαφή προ­γραμ­μα­τικό λόγο και ένα ουσια­στικό σχέδιο που θα

οδηγεί στην πρόοδο και την ανά­πτυξη της χώρας μέσα από συμ­μα­χίες που δεν θα

είναι αγκυ­λω­μέ­νες από τα παρα­δο­σιακά στε­ρε­ό­τυπα. Ταυ­το­χρό­νως, χρεια­ζό­μα­στε

ένα νέο κόμμα με εκλεγ­μένα από τη βάση όργανα σε ολό­κληρη τη χώρα. Όργανα

όμως που θα έχουν λόγο και ρόλο. Όργανα με νέους κυρίως ανθρώ­πους που θα

κληθούν να συν­δια­μορ­φώ­σουν το νέο ΚΙΝΑΛ αν θέλουμε πραγ­μα­τικά να

εκφρά­σουμε την σύγ­χρονη σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία και την μεσαία τάξη της χώρας και

όχι ένα κόμμα βολε­μέ­νων βου­λευ­τών και ολίγων κομ­μα­τι­κών γρα­φειο­κρα­τών γύρω

από την εκά­στοτε ηγεσία.

Στην Δωδε­κά­νησο, οι νέοι άνθρω­ποι που ταυ­τί­ζο­νται με τις ιδέες αυτές είναι

εκα­το­ντά­δες. Το στε­λε­χιακό δυνα­μικό του χώρου, παρα­μέ­νει το αξιο­λο­γό­τερο.

Προ­σω­πι­κώς, παρά τις όποιες πικρίες, θα ταχθώ σε αυτήν την προ­σπά­θεια

ανα­γέν­νη­σης του πολι­τι­κού μας χώρου χωρίς στεγανά. Η χώρα χρειά­ζε­ται εθνική

συνεν­νό­ηση. Για τα κόμματα απο­τε­λεί πλέον στοι­χειώ­δες Εθνικό καθήκον να

προ­χω­ρή­σουν σε συνεν­νό­ηση και να συμ­φω­νή­σουν σε ορι­σμένα βασικά και

κυρί­αρχα θέματα που ταλα­νί­ζουν χρόνια την πατρίδα μας και το Έθνος. Ένας

ανα­γεν­νη­μέ­νος κεντρι­κός φορέας μόνο με αυτό τον γνώμονα θα έχει νόημα

ύπαρξης.

Η εξω­τε­ρική πολι­τική, η άμυνα, η παιδεία, η υγεία, το ασφα­λι­στικό σύστημα, το

δημο­γρα­φικό , το σταθερό φορο­λο­γικό σύστημα και αρκετά άλλα, ΑΠΑΙΤΟΥΝ

κοινή αντι­με­τώ­πιση. Αρκετές ταπει­νώ­σεις υφί­στα­ται ο Ελλη­νι­σμός τα τελευ­ταία

χρόνια από την γείτονα χώρα και όχι μόνο. Αρκετά υπέφερε ο Λαός μας. Ένα

σύγ­χρονο κόμμα της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας και του δημο­κρα­τι­κού κέντρου, μπορεί

να βοη­θή­σει κυρί­αρχα, σε όλα αυτά. Αν δεν το κάνουμε, η μεσαία τάξη, ο χώρος

του κέντρου θα γίνουν βορρά τόσο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και της Ν.Δ. και αυτό δεν

βοηθάει σε ένα ισορ­ρο­πη­μένο πολι­τικό τοπίο. Από εμάς εξαρ­τά­ται. Επα­να­λαμ­βάνω

ωστόσο ότι ο προ­γραμ­μα­τι­κός μας λόγος οφείλει να θέσει προ­τά­σεις και να

προ­τεί­νει τρόπους για να επι­στρέ­ψει ξανά η χώρα στην ανά­πτυξη και την πρόοδο.

Χωρίς αυτά, τίποτα δεν είναι βέβαιο για την χώρα. Πολύ γρήγορα, μπορεί να

ξανα­γυ­ρί­σαμε στα μνη­μό­νια με τον λαϊ­κι­σμό να κυριαρ­χεί ξανά παντού.