Απορρίφθηκε η αγωγή επιχειρηματία κατά της Ιεράς Μονής Παναγιάς Τσαμπίκας Αρχαγγέλου για αθέμιτο ανταγωνισμό

Με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε χθες το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή που άσκη­σε επι­χει­ρη­μα­τί­ας κατά της Ιεράς Μονής Πα­να­γιάς Τσα­μπί­κας Αρ­χαγ­γέ­λου, ζη­τώ­ντας να απα­γο­ρευ­θεί στο ναό η άσκη­ση εμπο­ρι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, ήτοι η υπαί­θρια έκ­θε­ση και πώ­λη­ση εκ­κλη­σια­στι­κών ειδών (εν­δει­κτι­κά: ει­κό­νες, κο­μπο­σκοί­νια και βρα­χιό­λια), άλλως να επι­τρα­πεί τούτο απο­κλει­στι­κά και μόνο σε στε­γα­σμέ­νο χώρο.

Με την ίδια αγωγή ζη­τή­θη­κε να υπο­χρε­ω­θεί η Ιερά Μονή στην πα­ρά­λει­ψη κάθε όμοιας πρά­ξης στο μέλ­λον, απει­λου­μέ­νης χρη­μα­τι­κής ποι­νής 200 ευρώ ημε­ρη­σί­ως σε πε­ρί­πτω­ση πα­ρά­βα­σης της εκ­δο­θη­σο­μέ­νης από­φα­σης.

Ο ενά­γων δρα­στη­ριο­ποιεί­ται κοντά στο μο­να­στή­ρι, που λει­τουρ­γεί από το έτος 1992.

Πα­ρα­πλεύ­ρως αυτού σε ξε­χω­ρι­στό – δια­κρι­τό μικρό στε­γα­σμέ­νο χώρο έχει δη­μιουρ­γή­σει από το έτος 1996 εκ­θε­τή­ριο πώ­λη­σης εκ­κλη­σια­στι­κών ει­κό­νων, κο­μπο­σχοι­νιών και βρα­χιο­λιών, το οποίο απευ­θύ­νε­ται σε προ­σκυ­νη­τές της εν λόγω μονής, οι οποί­οι, κυ­ρί­ως, κατά την κά­θο­δό τους επι­θυ­μούν να αγο­ρά­σουν ως ανα­μνη­στι­κό κά­ποιο από τα πα­ρα­πά­νω είδη.

Η Εκ­κλη­σια­στι­κή Επι­τρο­πή Αρ­χαγ­γέ­λου Ρόδου, στην επο­πτεία της οποί­ας υπά­γε­ται η λει­τουρ­γία της μονής, άρ­χι­σε, εντός του ιερού προ­αύ­λιου υπαί­θριου χώρου αυτής (μονής) την εμπο­ρία ομοει­δών αντι­κει­μέ­νων (εκ­κλη­σια­στι­κών ει­κό­νων, κο­μπο­σχοι­νιών και βρα­χιο­λιών), με σχε­δόν μο­νο­πω­λια­κή, αντα­γω­νι­στι­κή λει­τουρ­γία, κα­θό­σον το σύ­νο­λο των προ­σκυ­νη­τών κα­τευ­θύ­νε­ται προς αγορά των ειδών αυτών, για ευ­νό­η­τους λό­γους, από τους πά­γκους που έχουν στη­θεί από την Εκ­κλη­σια­στι­κή Επι­τρο­πή, με συ­νέ­πεια να έχει επέλ­θει κα­θί­ζη­ση στα έσοδα (πε­ρί­που κατά 70%) της ομοει­δούς επι­χεί­ρη­σής του και εντεύ­θεν η οι­κο­νο­μι­κή και όχι μόνο εξό­ντω­σή του.

Η ενέρ­γεια αυτή, όπως υπο­στη­ρί­ζει, είναι εμπο­τι­σμέ­νη με στοι­χεία «αχα­ρι­στί­ας», κα­θό­σον, με την ιδί­οις εξό­δοις και εθε­λο­ντι­κή του συμ­βο­λή, προ­σέ­φε­ρε, πρω­τί­στως λόγω ιερού κα­θή­κο­ντος, τα μέ­γι­στα στη λει­τουρ­γία της μονής, αφού η ηλε­κτρο­δό­τη­ση και η υδρο­δό­τη­σή της, καθώς και η δη­μιουρ­γία χώρου στάθ­μευ­σης των οχη­μά­των των επι­σκε­πτών είναι δικό του έργο.

Όλα αυτά τα έθεσε, όπως επι­ση­μαί­νει, προ­φο­ρι­κά σε μέλη της Εκ­κλη­σια­στι­κής Επι­τρο­πής, αλλά και εγ­γρά­φως στον Σε­βα­σμιώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη Ρόδου, στον οποίο και υπεν­θύ­μι­σε πε­ραι­τέ­ρω ότι κατά το πα­ρελ­θόν με δική του πα­ρέμ­βα­ση είχε δια­κο­πεί ανά­λο­γη εμπο­ρι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα από την απελ­θού­σα Εκ­κλη­σια­στι­κή Επι­τρο­πή.

Σε απά­ντη­ση του σχε­τι­κού του εγ­γρά­φου η Ιερά Μη­τρό­πο­λις Ρόδου, του διε­μή­νυ­σε ότι η Ιερά Μονή Πα­να­γί­ας Τσα­μπί­κας (Κυράς) λει­τουρ­γεί νο­μί­μως υπο­κα­τά­στη­μα του βι­βλιο­πω­λεί­ου της για το οποί­ον έχουν χο­ρη­γη­θεί όλες οι απα­ραί­τη­τες άδειες λει­τουρ­γί­ας και κυ­ρί­ως εκ της Δη­μό­σιας Οι­κο­νο­μι­κής πη­ρε­σί­ας (ΔΟΥ) Ρόδου.

Ο ενά­γων δια­τεί­νε­ται ότι η εμπο­ρι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα την οποία ασκεί το ενα­γό­με­νο απο­τε­λεί σύμ­φω­να με τους ορι­σμούς του νόμου υπαί­θριο στά­σι­μο εμπό­ριο, γε­γο­νός το οποίο κα­θι­στά αυτήν (εμπο­ρι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα) πα­ρά­νο­μη (επι­σύ­ρου­σα ποι­νι­κές και διοι­κη­τι­κές κυ­ρώ­σεις), κα­θό­σον ασκεί­ται άνευ ει­δι­κής αδεί­ας και σε χώρο μη επι­τρε­πό­με­νο.

Το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε την αγωγή κρί­νο­ντας ότι για την κα­τά­φα­ση της αθέ­μι­της αντα­γω­νι­στι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς μίας επι­χεί­ρη­σης, δεν αρκεί η πα­ρα­βί­α­ση των «εξω­α­ντα­γω­νι­στι­κών» δια­τά­ξε­ων τυ­πι­κών ή ου­σια­στι­κών νόμων που ρυθ­μί­ζουν την επαγ­γελ­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα της επι­χεί­ρη­σης και εξαρ­τούν τη νο­μι­μό­τη­τα της δρα­στη­ριό­τη­τάς της από την πα­ρο­χή άδειας λει­τουρ­γί­ας ή από προη­γού­με­νη άδεια διοι­κη­τι­κής αρχής, αλλά επι­πλέ­ον απαι­τού­νται πρό­σθε­τα πε­ρι­στα­τι­κά που εμ­φα­νί­ζουν την πα­ρά­νο­μη συ­μπε­ρι­φο­ρά που γί­νε­ται με σκοπό τον αντα­γω­νι­σμό και σε αντί­θε­ση στα χρη­στά ήθη.

Η άσκη­ση της εν λόγω δρα­στη­ριό­τη­τας της ενα­γο­μέ­νης σε επω­φε­λείς επι­χει­ρη­μα­τι­κά πε­ριό­δους, δεν είναι από μόνη της αντι­κει­με­νι­κά πρό­σφο­ρη και ικανή να θε­με­λιώ­σει αθέ­μι­τη αντα­γω­νι­στι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά της τε­λευ­ταί­ας.