Pένα Παυλάκη: «Τέλος εποχής, οριστικά. Και ναι… για κάποιους, game over…»

«Σε αυτές τις αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές ητ­τή­θη­κε ολο­σχε­ρώς ένα ολό­κλη­ρο το­πι­κό πα­ρα­γο­ντι­κό σύ­στη­μα που για δε­κα­ε­τί­ες κρα­τού­σε δέ­σμια τη Ρόδο, δέ­σμιο το Νότιο Αι­γαίο. Και ξέ­ρε­τε, ένα σύ­στη­μα όταν ψυ­χορ­ρα­γεί, αντι­στέ­κε­ται άτσα­λα και σπα­σμω­δι­κά. Όμως και οι τε­λευ­ταί­ες αλυ­σί­δες, όπου αυτές υπήρ­χαν ακόμη, έσπα­σαν. Τέλος επο­χής, ορι­στι­κά. Και ναι… για κά­ποιους, game over…» δη­λώ­νει η υπεύ­θυ­νη του Γρα­φεί­ου Τύπου της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, δη­μο­σιο­γρά­φος Ρένα Παυ­λά­κη, η οποία σή­κω­σε το επι­κοι­νω­νια­κό βάρος της μα­κράς και ιδιαί­τε­ρα οξυ­μέ­νης προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου και πολ­λές φορές, έγινε στό­χος και η ίδια.

Η κα Παυ­λά­κη δη­λώ­νει ότι στο πρό­σω­πο του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου επι­βρα­βεύ­τη­κε και δι­καιώ­θη­κε όχι μόνο το τε­ρά­στιο έργο της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής, αλλά κυ­ρί­ως η δια­φο­ρε­τι­κή νο­ο­τρο­πία στην άσκη­ση πο­λι­τι­κής και δια­κυ­βέρ­νη­σης του τόπου.

Ση­μειώ­νει ότι ητ­τή­θη­κε πα­τα­γω­δώς και κα­τα­δι­κά­στη­κε από τους πο­λί­τες η πιο ρυ­πα­ρή προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία που γνώ­ρι­σε ο τόπος και που γύ­ρι­σε μπού­με­ρανγκ στους εμπνευ­στές της.

Για τον Μα­νώ­λη Γλυνό ση­μειώ­νει ότι, ως επι­κε­φα­λής της Συμ­μα­χί­ας, φέρει ακέ­ραια την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη για την εκ­στρα­τεία αυτή όπως και για την έξαλ­λη προ­ε­κλο­γι­κή προ­πα­γάν­δα του μί­σους, ενα­ντί­ον του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου και των συ­νερ­γα­τών του.

Η Συ­νέ­ντευ­ξη

• Επα­νε­κλο­γή του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου από τον πρώτο γύρω των εκλο­γών και με δια­φο­ρά 20 πο­σο­στιαί­ων μο­νά­δων από τον δεύ­τε­ρο. Το πε­ρι­μέ­να­τε;

Κύριε Αθα­να­σί­ου, ασφα­λώς το πε­ρί­με­να και δεν το λέω εκ των υστέ­ρων. Είχα πει δη­μο­σί­ως, λίγες μέρες πριν τις εκλο­γές της 26ης Μαΐου, ότι για μένα θα ήταν έκ­πλη­ξη να πάει ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος σε δεύ­τε­ρο γύρο. Ήμουν απο­λύ­τως σί­γου­ρη για το απο­τέ­λε­σμα. Το αξιο­πρό­σε­κτο είναι ότι η Πε­ρι­φε­ρεια­κή Αρχή του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, σε αντί­θε­ση με ό,τι συμ­βαί­νει στο τέλος μιας θη­τεί­ας, δεν είχε τη φθορά που εκ των πραγ­μά­των συ­νε­πά­γε­ται η δια­κυ­βέρ­νη­ση. Αυ­ξή­θη­καν πα­ντού τα πο­σο­στά της και μά­λι­στα σε εντυ­πω­σια­κό βαθμό. Αυτό δεν είναι σύ­νη­θες και από πο­λι­τι­κής σκο­πιάς, ση­μαί­νει πολλά. Κυ­ρί­ως όμως απο­δει­κνύ­ει την ευ­ρύ­τα­τη απο­δο­χή και την ανα­γνώ­ρι­ση του έργου και του τρό­που δια­κυ­βέρ­νη­σης της Πε­ρι­φέ­ρειας, στην πιο δύ­σκο­λη οι­κο­νο­μι­κά, πο­λι­τι­κά και διοι­κη­τι­κά, πε­ρί­ο­δο για τη χώρα. Η ανα­νέ­ω­ση και η ενί­σχυ­ση της εμπι­στο­σύ­νης στο πρό­σω­πο του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη και των συ­νερ­γα­τών του, ήταν φυ­σι­κό επα­κό­λου­θο.

• Ποιες ήταν οι πα­ρά­με­τροι που κατά τη γνώμη σας κα­θό­ρι­σαν το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου;

Πι­στεύω ότι κατ’ αρχήν ήταν ο δια­φο­ρε­τι­κός τρό­πος δια­κυ­βέρ­νη­σης της Πε­ρι­φέ­ρειας. Μια άλλη νο­ο­τρο­πία που δεν είχε καμία σχέση με την πα­γιω­μέ­νη για δε­κα­ε­τί­ες αντί­λη­ψη των πο­λι­τών για την πο­λι­τι­κή και τους πο­λι­τι­κούς. Η δια­φο­ρά από το πα­ρελ­θόν έγινε άμεσα ορατή στις νη­σιω­τι­κές κοι­νω­νί­ες. Ίσως στην αρχή να ξέ­νι­σε και πολ­λοί να σκέ­φτη­καν ότι είναι πολύ καλό για να είναι αλη­θι­νό ή ό,τι δεν θα διαρ­κέ­σει. Στην πο­ρεία φά­νη­κε ότι ήταν μια συ­νει­δη­τή επι­λο­γή και ότι οι προ­ε­κλο­γι­κές δε­σμεύ­σεις του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου το 2014, δεν ήταν απλώς προ­ε­κλο­γι­κή ρη­το­ρεία κενή πε­ριε­χο­μέ­νου. Στην διάρ­κεια αυτής της πε­ντα­ε­τί­ας, εκτι­μή­θη­κε δε­ό­ντως και η αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας – ίσως πε­ρισ­σό­τε­ρο και από το ίδιο το έργο που πα­ρή­χθη και που ήταν ούτως ή άλλως τε­ρά­στιο. Σε όλα τα νησιά, σε όλους του το­μείς. Ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος, ήταν ο κα­τάλ­λη­λος άν­θρω­πος, στην πιο κρί­σι­μη συ­γκυ­ρία και αυτό ανα­γνω­ρί­στη­κε από τους νη­σιώ­τες. Από εκεί και πέρα, τη μάχη των εκλο­γών της 26ης Μαΐου την έδωσε μια εκ­πλη­κτι­κή ομάδα υπο­ψη­φί­ων, σε όλα ανε­ξαι­ρέ­τως τα νησιά και αυτό φά­νη­κε και από τα πο­σο­στά, που σε πολλά εξ αυτών ήταν συ­ντρι­πτι­κά. Επι­πλέ­ον, πι­στεύω ότι με αυτό το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα, κα­τα­δι­κά­στη­κε από τους πο­λί­τες, με τρόπο εκ­κω­φα­ντι­κό, η πιο ρυ­πα­ρή προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία που γνώ­ρι­σε ο τόπος και που γύ­ρι­σε μπού­με­ρανγκ στους εμπνευ­στές της.

• Ποια ήταν η φι­λο­σο­φία που κα­θό­ρι­σε την επι­κοι­νω­νια­κή στρα­τη­γι­κή της πα­ρά­τα­ξης του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου;

Δεν υπήρ­ξε καμία πο­λύ­πλο­κη επι­κοι­νω­νια­κή στρα­τη­γι­κή. Μάλ­λον απλού­στα­τη θα την χα­ρα­κτή­ρι­ζα. Δύο ήταν οι άξο­νές της: λέμε πάντα και πα­ντού μόνο την αλή­θεια και δεν αφή­νου­με τί­πο­τα, μα τί­πο­τα ανα­πά­ντη­το. Κα­νέ­να κενό, καμία σκιά.

• Κι όμως, ως υπεύ­θυ­νη του Γρα­φεί­ου Τύπου κα­τη­γο­ρη­θή­κα­τε από τους αντι­πά­λους σας για τη χρήση πολύ υψη­λών τόνων.

Το δια­τυ­πώ­νε­τε πολύ κομψά κύριε Αθα­να­σί­ου. Κα­τη­γο­ρή­θη­κα και μά­λι­στα προ­σω­πι­κά, για πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα από υψη­λούς τό­νους. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Προ­σω­πι­κά δεν με άγ­γι­ξαν, τολμώ να πω ότι είμαι συ­νη­θι­σμέ­νη. Όμως, το έχω ξα­να­πεί και είχα προει­δο­ποι­ή­σει ότι τί­πο­τα δεν θα έμενε ανα­πά­ντη­το, όλους εκεί­νους που κάθε πρωί ξυ­πνού­σαν έχο­ντας στο μυαλό τους πώς θα εξο­ντώ­σουν τον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, όχι με πο­λι­τι­κά επι­χει­ρή­μα­τα αλλά μόνο με αι­σχρά ψέ­μα­τα, συ­κο­φα­ντί­ες και με μια πρω­το­φα­νή σε έντα­ση λα­σπο­λο­γία. Και ότι η απά­ντη­ση θα ήταν τόσο σκλη­ρή, όσο και τα ψέ­μα­τα ενα­ντί­ον της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής αλλά και επί προ­σω­πι­κού. Άλ­λω­στε, εμείς δεν υπήρ­ξα­με ποτέ επι­τι­θέ­με­νοι. Αμυ­νό­με­νοι υπήρ­ξα­με για πολ­λούς μήνες, απέ­να­ντι σε μια πρω­τό­γνω­ρη σε μένος επί­θε­ση. Μήπως θα έπρε­πε να ζη­τή­σου­με την έγκρι­σή τους για το πώς θα αμυν­θού­με απέ­να­ντι στο ερ­γο­τά­ξιο της λά­σπης που έστη­σαν;

• Πώς σχο­λιά­ζε­τε την προ­ε­κλο­γι­κή τα­κτι­κή της πα­ρά­τα­ξης Γλυ­νού;

Για να σχο­λιά­σω την προ­ε­κλο­γι­κή τα­κτι­κή της, θα πρέ­πει να σχο­λιά­σω κατ’ αρχήν την ίδια τη Συμ­μα­χία. Δυ­σκο­λεύ­ο­μαι να την απο­κα­λέ­σω πα­ρά­τα­ξη, γιατί μόνο τέ­τοια δεν ήταν. Την έχω χα­ρα­κτη­ρί­σει στο πα­ρελ­θόν “συ­νον­θύ­λευ­μα ετε­ρό­κλη­των συμ­φε­ρό­ντων” και έτσι πα­ρέ­μει­νε μέχρι το τέλος. Κύριε Αθα­να­σί­ου, ένας θί­α­σος ήταν. Ένας θί­α­σος “ηθο­ποιών” με δια­φο­ρε­τι­κούς ρό­λους και προ­σω­πι­κό “ρε­περ­τό­ριο” ο κα­θέ­νας. Δεν τους ένωσε καμία κοινή πο­λι­τι­κή πρό­τα­ση, δεν ήρθαν να κα­λύ­ψουν κα­νέ­να πο­λι­τι­κό κενό, δεν προ­έ­κυ­ψαν από καμία πο­λι­τι­κή ή κοι­νω­νι­κή ανα­γκαιό­τη­τα ή διερ­γα­σία, δεν τους ένωσε κα­νέ­να όραμα αυ­το­διοι­κη­τι­κό. Το μόνο “όραμα”, η μόνη φα­ντα­σί­ω­ση που είχαν, ήταν να κα­τα­στρέ­ψουν τον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο. Όχι μόνο πο­λι­τι­κά. Με τις με­θό­δους που ακο­λου­θή­θη­καν, με σφο­δρές προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, εκτε­λού­σαν έναν σχέ­διο εξό­ντω­σης και της προ­σω­πι­κό­τη­τας του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη και αυτό επι­χει­ρή­θη­κε με κάθε τρόπο και μέσο. Μέσω με­ρί­δας το­πι­κών ΜΜΕ, μέσω των social media με troll λο­γα­ρια­σμούς και με όποιο άλλο μέσο μπο­ρού­σαν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν. Όλα φυ­σι­κά γύ­ρι­σαν ενα­ντί­ον τους. Τέ­τοιες συ­μπε­ρι­φο­ρές δεν ερ­μη­νεύ­ο­νται πο­λι­τι­κά. Τις μέρες μετά τη με­γά­λη νίκη, διά­βα­σα αστεί­ες από­πει­ρες πο­λι­τι­κής ανά­λυ­σης της πα­τα­γώ­δους ήττας της Συμ­μα­χί­ας. Ωστό­σο, δεν είναι δυ­να­τόν να ερ­μη­νεύ­σεις με πο­λι­τι­κούς όρους ένα εγ­χεί­ρη­μα που στε­ρεί­ται πο­λι­τι­κών χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών. Ξέ­ρε­τε, πολ­λές φορές προ­σπα­θού­με να δώ­σου­με πο­λι­τι­κή ερ­μη­νεία σε ένα φαι­νό­με­νο, ενώ τα αίτια θα πρέ­πει να ανα­ζη­τη­θούν στις αν­θρώ­πι­νες μι­κρό­τη­τες και αδυ­να­μί­ες.

• Τι ακρι­βώς εν­νο­εί­τε;

Εννοώ ότι εί­μα­στε μικρή κοι­νω­νία και όλοι γνω­ρί­ζουν όλους. Τα κί­νη­τρα εκεί­νων που συ­γκρό­τη­σαν τη Συμ­μα­χία, είναι γνω­στά, αμι­γώς προ­σω­πι­κά και μήνες τώρα συ­ζη­τώ­νται στα καφέ της πόλης. Ποιος είχε την αφέ­λεια να πι­στεύ­ει ότι τα κί­νη­τρα αυτά θα ήταν δυ­να­τόν να τα κα­λύ­ψει μια φλύ­α­ρη έκ­θε­ση ιδεών, τάχα ως εκλο­γι­κή “δια­κή­ρυ­ξη”.

• Πώς πε­ρι­γρά­φε­τε την επι­κοι­νω­νια­κή τα­κτι­κή της πα­ρά­τα­ξης Γλυ­νού, εσείς που κλη­θή­κα­τε να την αντι­κρού­σε­τε;

Είχε τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά για τα οποία ήδη σας μί­λη­σα. Ψεύδη, λάσπη, συ­κο­φα­ντί­ες, επι­θέ­σεις επί προ­σω­πι­κού με απί­στευ­τους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς, όχι μόνο ενα­ντί­ον του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, αλλά και ενα­ντί­ον εμού προ­σω­πι­κά και στε­λε­χών και συ­νερ­γα­τών του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου. Ήταν η πιο ρυ­πα­ρή, η πιο δυ­σώ­δης προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία που έχω δει, του­λά­χι­στον στα 28 χρό­νια που είμαι στη δη­μο­σιο­γρα­φία. Δεν υπήρ­χαν πο­λι­τι­κά επι­χει­ρή­μα­τα να αντι­κρού­σω. Υπήρ­χε μόνο μίσος και συ­μπλεγ­μα­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές. Είναι άλλο πράγ­μα να συ­γκρού­ε­σαι με σφο­δρό­τη­τα μεν αλλά με πο­λι­τι­κά επι­χει­ρή­μα­τα και άλλο αυτό που συ­νέ­βη σ’ αυτές τις εκλο­γές. Άν­θρω­ποι που κάθε πρωί “ξερ­νού­σαν” πο­τα­μούς μί­σους μέσα από ανα­κοι­νώ­σεις, ρα­διο­φω­νι­κές και τη­λε­ο­πτι­κές εκ­πο­μπές, τρο­λα­ρί­σμα­τα στα social media. Είναι φα­νε­ρό ότι το σύ­στη­μα πό­νε­σε πολύ για να αντι­δρά­σει με τόσο μίσος. Δεν είναι πο­λι­τι­κή αυτό κύριε Αθα­να­σί­ου. Βόρ­βο­ρος είναι. Ο κό­σμος δεν είναι ανό­η­τος. Το είδε, το άκου­σε, το κα­τά­λα­βε και με την ψήφο του απάλ­λα­ξε τον τόπο από την δυ­σο­σμία με την οποία κά­λυ­ψαν για μήνες την πο­λι­τι­κή ζωή του τόπου.

• Κι όμως, ο επι­κε­φα­λής της Συμ­μα­χί­ας, ο Μα­νώ­λης Γλυ­νός, έχει ένα εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κό προ­φίλ από αυτό που πε­ρι­γρά­φε­τε.

Ο φίλος Μα­νώ­λης Γλυ­νός, πι­στεύω ότι ήταν το πο­λι­τι­κό θύμα αυτών των εκλο­γών. Κα­τέ­στρε­ψε το προ­φίλ του «καλού παι­διού» που προ­φα­νώς εν­νο­εί­τε. Πι­θα­νο­λο­γώ ότι πα­ρα­σύρ­θη­κε από όλους εκεί­νους που τον έπει­σαν να μπει μπρο­στά, ο κα­θέ­νας για τους δι­κούς του λό­γους και για τις δικές του σκο­πι­μό­τη­τες. Πι­θα­νο­λο­γώ ότι η «αυλή» του και το κα­ταρ­ρέ­ον το­πι­κό κα­τε­στη­μέ­νο τον έπει­σαν ότι μέσω αυτού θα επι­τύγ­χα­ναν την «πα­λι­νόρ­θω­σή» τους. Δεν ξέρω αν πί­στε­ψε και ο ίδιος ότι θα μπο­ρού­σε να κερ­δί­σει τις εκλο­γές. Εκεί­νο όμως που μετά βε­βαιό­τη­τας ξέρω είναι ότι ο Μα­νώ­λης Γλυ­νός έχασε τις εκλο­γές από την ώρα που επέ­τρε­ψε σε συ­γκε­κρι­μέ­να πρό­σω­πα να βγουν μπρο­στά και να γί­νουν η φωνή του ιδίου και της Συμ­μα­χί­ας. Δύο πα­ρα­τη­ρή­σεις επ’ αυτού: είτε δεν είχε τη δύ­να­μη να τους στα­μα­τή­σει όταν δια­πί­στω­σε ότι τον οδη­γού­σαν στην πο­λι­τι­κή αυ­το­χει­ρία, είτε συμ­φω­νού­σε και ο ίδιος με την έξαλ­λη προ­ε­κλο­γι­κή προ­πα­γάν­δα του μί­σους. Είτε στη μια είτε στην άλλη πε­ρί­πτω­ση, ως επι­κε­φα­λής, φέρει ακέ­ραια την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη για αυτό που έχω ήδη χα­ρα­κτη­ρί­σει ως την πιο δυ­σώ­δη και ρυ­πα­ρή προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία που γνώ­ρι­σε ο τόπος.

• Κι εσείς όμως κα­τη­γο­ρη­θή­κα­τε ότι χτυ­πή­σα­τε τον Μα­νώ­λη Γλυνό και τη Συμ­μα­χία, ταυ­τί­ζο­ντάς τους με επι­χει­ρη­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα.

Κύριε Αθα­να­σί­ου, δεν τους ταυ­τί­σα­με εμείς. Μόνοι τους ταυ­τί­στη­καν. Τα ίδια τα γε­γο­νό­τα τους ταύ­τι­σαν. Είναι αλή­θεια ότι συ­γκε­κρι­μέ­νη κοι­νο­πρα­ξία στρά­φη­κε κατά της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής για δια­γω­νι­σμούς έργων που δεν πήρε, όπως το Φράγ­μα Γα­δου­ρά και τα LED; Αλή­θεια είναι. Είναι αλή­θεια ότι συ­γκε­κρι­μέ­νοι πε­ρι­φε­ρεια­κοί σύμ­βου­λοι υιο­θέ­τη­σαν την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία των ερ­γο­λά­βων και την υπε­ρα­σπί­στη­καν ως πο­λι­τι­κή θέση μέσα στο Νο­μαρ­χια­κό Συμ­βού­λιο και την Οι­κο­νο­μι­κή Επι­τρο­πή; Αλή­θεια είναι. Είναι αλή­θεια ότι ο υπο­ψή­φιος Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης είναι συγ­γε­νής δευ­τέ­ρου βαθ­μού με έναν εκ των ερ­γο­λά­βων της κοι­νο­πρα­ξί­ας; Αλή­θεια είναι. Είναι αλή­θεια ότι όλοι εκεί­νοι που υπε­ρα­σπί­στη­καν τη γραμ­μή των ερ­γο­λά­βων ήταν οι πρώ­τοι που συ­νέ­στη­σαν τη Συμ­μα­χία; Αλή­θεια είναι. Είναι αλή­θεια ότι την τε­λευ­ταία εβδο­μά­δα πριν από τις εκλο­γές, η κοι­νο­πρα­ξία έριξε και το τε­λευ­ταίο φύλο συκής και «καρ­φώ­θη­κε» μόνη της κα­τη­γο­ρώ­ντας την Πε­ρι­φε­ρεια­κή Αρχή για το «Ήχος και Φως»; Αλή­θεια είναι. Μόνοι τους ταυ­τί­στη­καν κύριε Αθα­να­σί­ου. Δεν ξέρω αν υπάρ­χει στα ελ­λη­νι­κά πο­λι­τι­κά χρο­νι­κά πα­ρό­μοια, τόσο εξό­φθαλ­μη πε­ρί­πτω­ση. Κα­τη­γό­ρη­σαν εμάς. Δεν με ξε­νί­ζει. Ίσως πε­ρί­με­ναν να συμ­βεί ό,τι συμ­βαί­νει συ­νή­θως σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις. Σιωπή. Αυτή η Πε­ρι­φε­ρεια­κή Αρχή του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου απέ­δει­ξε ότι δεν σω­παί­νει, δεν κα­λύ­πτει, δεν δι­στά­ζει να μα­τώ­σει ακόμα κι αν χρεια­στεί να κόψει κομ­μά­τι από τη σάρκα της. Και το έχει κάνει όπως πολύ καλά γνω­ρί­ζε­τε. Στην Αλή­θεια δεν χω­ρά­νε εκ­πτώ­σεις.

• Θα ήθελα ένα σχό­λιο από σας και για την κομ­μα­τι­κή στή­ρι­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στον Μα­νώ­λη Γλυνό.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έκανε τη δου­λειά του. Μπο­ρεί προ­σω­πι­κά να προ­τι­μού­σα ως κυ­βερ­νών κόμμα να κα­τε­βά­σει ένα δικό του υπο­ψή­φιο, αλλά η από­φα­ση του κόμ­μα­τος είναι σε­βα­στή. Από εκεί και πέρα βέ­βαια, άρ­χι­σαν τα ευ­τρά­πε­λα από τη Συμ­μα­χία. Να προ­σπα­θεί να κρα­τή­σει κρυφή τη στή­ρι­ξη, από τη μια να ισχυ­ρί­ζε­ται ότι είναι ανε­ξάρ­τη­τη και από την άλλη να μην τολ­μά­ει να αρ­θρώ­σει κρι­τι­κή γα τις πα­ρα­λεί­ψεις της κυ­βέρ­νη­σης στα νησιά, μην τυχόν και την δυ­σα­ρε­στή­σει. Αντι­θέ­τως, για όλες τις κυ­βερ­νη­τι­κές ευ­θύ­νες, κα­τη­γο­ρού­σαν τον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο! Πλεί­στα όσα τα πα­ρα­δείγ­μα­τα. Το λι­μά­νι της Κω, το ΕΚΑΒ και πολλά άλλα. Το επι­στέ­γα­σμα της φαι­δρό­τη­τας ήταν η επι­στο­λή προς τη Singular Logic, για να μη χρη­σι­μο­ποι­η­θεί το χρώμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δίπλα στο όνομα της πα­ρά­τα­ξης κατά την με­τά­δο­ση των απο­τε­λε­σμά­των. Όλο αυτό το θέ­α­τρο του πα­ρα­λό­γου δεν ήταν μόνο προ­σβο­λή στη νοη­μο­σύ­νη των πο­λι­τών, αλλά και προς τον ίδιο τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που φρό­ντι­σε να ενι­σχύ­σει τον Γλυνό με πρω­το­κλα­σά­τα κομ­μα­τι­κά στε­λέ­χη του, όπως οι δύο συ­ντο­νι­στές σε Δω­δε­κά­νη­σα και Κυ­κλά­δες και άλλοι. Αντι­θέ­τως, ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος, για τον οποί­ον, εν είδει κα­τη­γο­ρί­ας του κα­τα­λό­γι­ζαν την απο­δο­χή της στή­ρι­ξής του από τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, δεν είχε κα­νέ­να ενερ­γό κομ­μα­τι­κό στέ­λε­χος στην πα­ρά­τα­ξή του. Ήταν όμως ει­λι­κρι­νής. Αλλά όταν έχουν κάνει προ­ε­κλο­γι­κή ση­μαία το ψέμα και την πο­λι­τι­κή εξα­πά­τη­ση, είναι ανα­με­νό­με­νο να εμ­φα­νί­ζουν αλ­λερ­γι­κές αντι­δρά­σεις στην Αλή­θεια και την Δια­φά­νεια.

• Πολύς λόγος έγινε και για τις δη­μο­σκο­πή­σεις. Και εδώ δε­χθή­κα­τε πυρά.

Άλλο ένα από τα φαι­δρά και δια­σκε­δα­στι­κά της προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου. Κατ’ αρχήν επα­να­λαμ­βά­νω ότι καμία δη­μο­σκό­πη­ση δεν έγινε από την Πε­ρι­φέ­ρεια. Έγι­ναν από αθη­ναϊ­κά ΜΜΕ και τη δική σας εφη­με­ρί­δα. Πα­νη­γυ­ρι­κή επι­βε­βαί­ω­ση! Κάθε φορά που μια δη­μο­σκό­πη­ση έδει­χνε προ­βά­δι­σμα περί τις 20 πο­σο­στιαί­ες μο­νά­δες στον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, άνοι­γαν οι κρου­νοί της λά­σπης και της χολής περί στη­μέ­νων δη­μο­σκο­πή­σε­ων. Λες και όλο το σύ­μπαν συ­νω­μό­τη­σε ενα­ντί­ον τους! Φυ­σι­κά, τη μόνη δη­μο­σκό­πη­ση που η Συμ­μα­χία και τα φε­ρέ­φω­νά της δέ­χτη­καν ως … σωστή ήταν αυτή της Ρο­δια­κής που τους έδει­ξε 0,7% μπρο­στά! Όταν έκανα μια δη­μο­σιο­γρα­φι­κή ανά­λυ­ση για να ανα­δεί­ξω τα τρωτά της μέ­τρη­σης, άκου­σα και τότε τα μύρια όσα. Η ίδια η εφη­με­ρί­δα και οι συ­ντά­κτες της με άρθρο τους με κα­τη­γό­ρη­σαν ότι «ξε­πέ­ρα­σα τον εαυτό μου» σε… χυ­δαιό­τη­τα!!! Φυ­σι­κά, λέξη δεν είπαν όταν η μέ­τρη­σή τους δια­ψεύ­σθη­κε πα­νη­γυ­ρι­κά στη κάλπη. Στην πε­ρί­πτω­σή τους, δεν μπο­ρεί παρά να θαυ­μά­σει κα­νείς τη δη­μο­σιο­γρα­φι­κή «εγκυ­ρό­τη­τα» και την πο­λι­τι­κή «οξυ­δέρ­κεια ορι­σμέ­νων»! Αυτά συμ­βαί­νουν όταν την κρίση θο­λώ­νει η προ­σω­πι­κή εμπά­θεια.

• Σχο­λιά­ζο­ντας το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα, κά­ποιοι είπαν ότι δεν υπάρ­χουν νι­κη­τές και ητ­τη­μέ­νοι.

Με συγ­χω­ρεί­τε, αλλά δεν είμαι οπα­δός των κλισέ που πα­ρη­γο­ρούν τους ητ­τη­μέ­νους. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν με αυτά επι­χει­ρούν να δεί­ξουν εκ των υστέ­ρων ένα δήθεν με­γα­λό­ψυ­χο προ­φίλ, μετά τον προ­ε­κλο­γι­κό οχετό και τον πα­ρο­ξυ­σμό των ύβρε­ων που προη­γή­θη­κε. Σαφώς υπάρ­χουν νι­κη­τές. Σαφώς υπάρ­χουν ητ­τη­μέ­νοι. Σε αυτές τις αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές ητ­τή­θη­κε ολο­σχε­ρώς ένα ολό­κλη­ρο σύ­στη­μα που για δε­κα­ε­τί­ες κρα­τού­σε δέ­σμια τη Ρόδο, δέ­σμιο το Νότιο Αι­γαίο. Και ξέ­ρε­τε, ένα σύ­στη­μα όταν ψυ­χορ­ρα­γεί, αντι­στέ­κε­ται άτσα­λα και σπα­σμω­δι­κά. Όμως και οι τε­λευ­ταί­ες αλυ­σί­δες, όπου αυτές υπήρ­χαν ακόμη, έσπα­σαν. Τέλος επο­χής, ορι­στι­κά. Και ναι… για κά­ποιους, game over… Η πα­ρά­στα­ση έλαβε τέλος.