ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Στα «σκαριά» Σύλλογος «Πρώην μαθητών του Βενετοκλείου» -Οι απόφοιτοι του ’70 ενώνονται για καλό σκοπό!

Μαίρη Φώτη 10 λεπτά ανάγνωση
Στέλιος Κούτρης
  • Συνέντευξη στη Μαίρη Φώτη

 

Τι κι αν άσπρι­σαν τα μαλλιά τους… Όταν σμίγουν, ο χρόνος γυρνά πίσω στα χρόνια τα μαθη­τικά, πριν ακόμα ανοίξει ο κύκλος της ενή­λι­κης ζωής τους… Τότε που παιδιά ακόμα έκαναν όνειρα για το μέλλον, χτί­ζο­ντας μεταξύ τους σχέσεις ζωής στις σχο­λι­κές αίθου­σες του Βενε­το­κλείου…

46 χρόνια μετά, το 2016, οι παλιοί συμ­μα­θη­τές ξανα­συ­να­ντή­θη­καν, κι αν τα χρόνια πέρασαν, τα συναι­σθή­ματα εκείνα που σφυ­ρη­λα­τή­θη­καν στις σχο­λι­κές αίθου­σες, δεν έσβησαν ποτέ!

Κι έτσι, απο­φά­σι­σαν να ανοί­ξουν ένα νέο κύκλο, αυτόν του συλ­λό­γου «πρώην μαθητών του Βενε­το­κλείου», προ­κει­μέ­νου με την εμπει­ρία και τις γνώσεις τους, να προ­σφέ­ρουν ένα πολυ­διά­στατο έργο προς όφελος της τοπικής κοι­νω­νίας, με σκοπό την ενη­μέ­ρωση και επι­μόρ­φωση στον επι­στη­μο­νικό, πολι­τι­στικό και τη συνει­σφορά στον κοι­νω­νικό τομέα.

Σήμερα, μιλά στη «δημο­κρα­τική» ένας από τους πρω­τερ­γά­τες της ιδέας αυτής, ο κ. Στέλιος Κούτρης, ο οποίος στη συνέ­ντευξή του μας ταξι­δεύει στα χρόνια εκείνα, ανα­φέ­ρε­ται στον υπό σύσταση Σύλλογο, στις ενέρ­γειες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα αλλά και στην… πεντα­ή­μερη εκδρομή που έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί για το 2020!

Κύριε Κούτρη να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την σύσταση της Ατυπης Ομάδας Πρω­το­βου­λίας με σκοπό την ίδρυση συλ­λό­γου «πρώην μαθητών του Βενε­το­κλείου». Πώς προ­έ­κυψε αυτή η ιδέα;

Καταρ­χήν κ. Φώτη, αφού σας ευχα­ρι­στήσω για τη δυνα­τό­τητα που μας δίνετε να γνω­στο­ποι­ή­σουμε μέσω της έγκρι­της εφη­με­ρί­δας σας τη πρω­το­βου­λία μας, να σας συστήσω τα μέλη της Ατυπης Ομάδας Πρω­το­βου­λίας. Πρό­κει­ται για τους:

Από­στολο Κυρια­τσούλη, χημικό

Γιώργο Στε­φά­νου, ηλεκτρολόγο- Μηχα­νικό

Θέμη Καθο­πούλη, χημικό

Στέφανο Χρύσαλο, ξεναγό

Στάμο Παπα­στα­μα­τίου, αρχι­τέ­κτονα

Γιώργο Κρεμλή, δικη­γόρο και

Στέλιο Κούτρη, πολι­τικό μηχα­νικό.

Όλοι από­φοι­τοι του Βενε­το­κλείου του 1970.

Μέλη της Ομάδας Πρω­το­βου­λίας. Από αρι­στερά: Στάμος Παπα­στα­μα­τίου, Θέμης Καθο­πού­λης, Στέλιος Κούτρης, Γιώργος Στε­φά­νου και Στέ­φα­νος Χρύ­σα­λος. (Απου­σιά­ζουν στο εξω­τε­ρικό: Από­στο­λος Κυρια­τσού­λης και Γιώργος Κρεμλής)

Αρχές του 2015, και σε πρώτη φάση βασι­ζό­με­νος σε μια «χει­ρό­γραφη» λίστα «Απο­φοί­των του 1970 και γενικώς όσων φοί­τη­σαν στην ίδια τάξη από το 1964 έως το 1970» από τα αρχεία του Βενε­το­κλείου, ένας επα­να­πα­τρι­σθείς συμ­μα­θη­τής και μέλος της ΑΟΠ, που έζησε στο εξω­τε­ρικό, νοσταλ­γώ­ντας τα μαθη­τικά χρόνια στη Ρόδο, ξεκί­νησε μια μεθο­δική έρευνα εντο­πι­σμού συμ­μα­θη­τών.

Η έρευνα επε­κτά­θηκε με τη βοήθεια και άλλων συμ­μα­θη­τών, και έτσι η λίστα εμπλου­τί­στηκε και με άλλα πρόσωπα με τα οποία υπήρ­ξαμε κάποτε συμ­μα­θη­τές, αλλά για πολλούς και διά­φο­ρους λόγους δεν απο­φοι­τή­σαμε μαζί.

Παλιές γνω­ρι­μίες, παρα­με­λη­μέ­νες ίσως λόγω της καθη­με­ρι­νό­τη­τας αλλά σε καμιά περί­πτωση ξεχα­σμέ­νες ανα­νε­ώ­θη­καν, ανα­μνή­σεις ζωντά­νε­ψαν και φιλίες ανα­ζω­πυ­ρώ­θη­καν.

Τον Ιούνιο του 2016, 46 χρόνια μετά την απο­φοί­τησή μας, πραγ­μα­το­ποι­ή­σαμε μια μεγάλη και επιτυχή «επα­νέ­νωση» στο Βενε­τό­κλειο αρχικά και συνε­στί­αση στο ξενο­δο­χείο “ApolloBlue”. Περισ­σό­τε­ροι από 200 συμ­μα­θη­τές με τις οικο­γέ­νειές τους από τη Ρόδο, άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξω­τε­ρι­κού κατά­φε­ραν να προ­σέλ­θουν και συνε­τέ­λε­σαν στο να έχουμε μια αξέ­χα­στη, συγκι­νη­τική και ανα­ζω­ο­γο­νη­τική βραδιά. Η φλόγα άναψε…

Ακο­λού­θη­σαν και άλλες μικρό­τε­ρες συνα­ντή­σεις, συνε­στιά­σεις και εκδη­λώ­σεις, όπου μια συγκε­κρι­μένη ομάδα συμ­μα­θη­τών, χωρίς σχε­δια­σμό ή ιδιαί­τερη προ­σπά­θεια, αυθόρ­μητα, και εντελώς φυσιο­λο­γικά, ανα­δεί­χθηκε στον ρόλο της «οργα­νώ­τριας» ομάδας. Αυτή την ομάδα ονο­μά­σαμε «Ατυπη Ομάδα Πρω­το­βου­λίας – ΑΟΠ»

Μέσα από τις συζη­τή­σεις, συνει­δη­το­ποι­ή­σαμε ότι μεταξύ των φοι­τη­σά­ντων στο Βενε­τό­κλειο, υπάρ­χουν αξιό­λογα, έμπειρα άτομα, με ευρύ φάσμα γνώσεων και ειδι­κο­τή­των, που αν συστρα­τευ­θούμε σε ένα σύλλογο «πρώην μαθητών του Βενε­το­κλείου», θα είμαστε σε θέση να προ­σφέ­ρουμε ένα πολυ­διά­στατο έργο προς όφελος της τοπικής κοι­νω­νίας.

Πείτε μας λίγα λόγια για το Βενε­τό­κλειο και τους ιδρυτές του.

Οι ιδρυτές του, Βενε­το­κλείου, οι μεγάλοι ευερ­γέ­τες, Μίνως και Δημή­τριος Βενε­το­κλής γεν­νή­θη­καν στη Ρόδο, σπού­δα­σαν στην Αθήνα και στα­διο­δρό­μη­σαν επαγ­γελ­μα­τικά στην Αλε­ξάν­δρεια, όπου δημιούρ­γη­σαν μεγάλη περιου­σία. Η μεγάλη τους αγάπη για την πατρίδα και την παιδεία, τους οδήγησε στην απόφαση να δια­θέ­σουν τη περιου­σία τους για την ίδρυση του Βενε­το­κλείου Γυμνα­σίου με την ανέ­γερση του νεο­κλα­σι­κού κτηρίου που βρί­σκε­ται στην οδό Βενε­το­κλέων.

Δημιούρ­γη­σαν έτσι ένα εκπαι­δευ­τικό ίδρυμα, αλλά κυρίως θεμε­λί­ω­σαν την πνευ­μα­τική ανα­γέν­νηση της Ρόδου, η οποία είχε ατο­νή­σει μετά από τόσους αιώνες σκλα­βιάς.

Έτσι το κτήριο θεμε­λιώ­θηκε το 1909 και το σχολικό έτος 1911-1912 λει­τούρ­γησε για πρώτη φορά. Ιδρύ­ο­ντας το Γυμνά­σιο οι δωρητές του δεν το θεώ­ρη­σαν ευερ­γε­σία αλλά αντα­πό­δοση προς την πατρίδα όσων της όφειλαν.

«Εκπληρώ απλού­στατα το ιερό μου καθήκον όπερ πας πολίτης έχει προς την γενέ­τει­ραν αυτού, έγραφε ο Μίνως Βενε­το­κλής, αποτίω ελά­χι­στον φόρον ευγνω­μο­σύ­νης ή μάλλον κατα­βάλλω μέρος των τρο­φείων και διδά­κτρων εις την πόλιν εν η ανε­τρά­φην και εν η ήντλησα τα πρώτα νοήματα της παι­δείας…».

Αυτές οι παρα­κα­τα­θή­κες, η αίσθηση του χρέους και της προ­σφο­ράς είναι τα κίνητρα για τη δημιουρ­γία του συλ­λό­γου «πρώην μαθητών Βενε­το­κλείου».

Σε ποια φάση βρί­σκε­ται μέχρι στιγμής η δια­δι­κα­σία σύστα­σης του Συλ­λό­γου;

Θεω­ρώ­ντας ότι η επι­τυ­χία ενός συλ­λό­γου εξαρ­τά­ται σε μεγάλο βαθμό από το ενδια­φέ­ρον και την ενεργό συμ­με­τοχή των μελών του, η ΑΟΠ ανέλαβε να οργα­νώ­σει μια σειρά από επι­στη­μο­νι­κές δια­λέ­ξεις «γνω­ρι­μίας», οι οποίες απευ­θύ­νο­νται σε όλους τους φοι­τή­σα­ντες στο Βενε­τό­κλειο, ανε­ξάρ­τητα από τη χρο­νο­λο­γία φοί­τη­σης, προ­κει­μέ­νου να γίνει κατα­γραφή του ενδια­φέ­ρο­ντος για συμ­με­τοχή στο σύλλογο με στόχο τον μεγα­λύ­τερο δυνατόν αριθμό εν δυνάμει μελών. Μέχρι τώρα έχουμε στο ενερ­γη­τικό μας τρεις πετυ­χη­μέ­νες, πιστεύ­ουμε, παρου­σιά­σεις. Η πρώτη εκδή­λωση έγινε με τον αγαπητό σε όλους μας φιλό­λογο καθη­γητή Πανα­γιώτη Χαμουζά, που μας ταξί­δεψε στα «μονο­πά­τια του φιλο­λο­γι­κού του έργου». Η δεύτερη από το συμ­μα­θητή μας και μέλος της ΑΟΠ Στάμο Παπα­στα­μα­τίου, αρχι­τέ­κτονα με θέμα: «Πώς είδαν τη Ρόδο χαρ­το­γρά­φοι και περι­η­γη­τές έως τα μέσα του Η τρίτη με τη συμ­μα­θή­τριά μας στο πρα­κτικό τμήμα Τώνια Μορο­πού­λου, καθη­γή­τρια στη Σχολή Χημικών Μηχα­νι­κών του Μετσό­βιου Πολυ­τε­χνείου με θέμα: «Απο­κα­τά­σταση Ιερού Κου­βου­κλίου Πανα­γίου Τάφου».

Η επόμενη εκδή­λωση θα γίνει τη προσεχή Παρα­σκευή 22 Φεβρουα­ρίου στην αίθουσα του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου με ομιλία του επίσης συμ­μα­θητή μας και μέλους της ΑΟΠ Γιώργου Κρεμλή, δικη­γό­ρου, διευ­θυ­ντή της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής και εντε­ταλ­μέ­νου συμ­βού­λου της Γενικής Διεύ­θυν­σης Περι­βάλ­λο­ντος ΕΕ με θέμα: «Κυκλική οικο­νο­μία και νησιω­τι­κό­τητα».

Προ­γραμ­μα­τί­ζουμε άλλες τρεις Μάρτιο, Απρίλιο, Μάιο.

Αν κρί­νουμε ότι το εγχεί­ρημα θα είναι «βιώσιμο» τον Ιούνιο θα προ­χω­ρή­σουμε στις τυπικές δια­δι­κα­σίες.

Ποιους σκοπούς θα υπη­ρε­τεί ο Σύλ­λο­γος;

Ο σύλ­λο­γος αρχικά θα δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί σε τρείς άξονες με σκοπό την ενη­μέ­ρωση και επι­μόρ­φωση στον Επι­στη­μο­νικό, Πολι­τι­στικό και τη συνει­σφορά στον Κοι­νω­νικό τομέα. Στην πορεία και ανάλογα με την οικο­νο­μι­κές δυνα­τό­τη­τες, που ευελ­πι­στούμε να απο­κτή­σουμε, θα επε­κτα­θούμε και σε άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες, όπως υπο­τρο­φίες, δια­γω­νι­σμούς, συνέ­δρια, κλπ.

Στις συνα­ντή­σεις των μελών, διη­γεί­στε ιστο­ρίες από τα μαθη­τικά σας χρόνια;

Με 65 και πλέον χρόνια ζωής, συντα­ξιού­χοι οι περισ­σό­τε­ροι με άσπρα μαλλιά, με συσ­σω­ρευ­μέ­νες εμπει­ρίες σαν μαθητές, φοι­τη­τές επαγ­γελ­μα­τίες, επι­στή­μο­νες, εκπαι­δευ­τι­κοί, ερευ­νη­τές ή επι­χει­ρη­μα­τίες, στην Ρόδο στην υπό­λοιπη Ελλάδα ή άλλες χώρες του πλανήτη, είναι λογικό και επόμενο ότι η ποι­κι­λία και πολυ­μορ­φία στις συζη­τή­σεις των μελών μας όταν συνα­ντιό­μα­στε, να είναι κάπως ανά­λο­γες. Κυρίως όμως οι συζη­τή­σεις που ανα­φέ­ρο­νται στα μαθη­τικά μας χρόνια στο Βενε­τό­κλειο είναι εκείνες που κυριαρ­χούν, όπως στιγ­μιό­τυπα από την ώρα του μαθή­μα­τος με «πρω­τα­γω­νι­στές» τους καθη­γη­τές μας, μικρές ιστο­ρίες από εκδρο­μές, πολι­τι­στι­κές εκδη­λώ­σεις, «σκα­σιαρ­χεία», παρε­λά­σεις, γυμνα­στι­κές επι­δεί­ξεις και προ­κα­λούν γλυκά συναι­σθή­ματα, ευφραί­νουν τις καρδιές μας, δημιουρ­γούν καλή διάθεση και σε γενικές γραμμές πάντα ομορ­φαί­νουν την ατμό­σφαιρα.

Τι είναι αυτό που εσείς θυμάστε πιο έντονα από εκείνη την περίοδο;

Είναι πολλά τα βιώματα, της μαθη­τι­κής μας ζωής, που όλα μαζί δημιούρ­γη­σαν ένα δεσμό μεταξύ μας, που ακόμα και ο ισχυ­ρό­τα­τος χρόνος δεν στάθηκε ικανός να ξηλώσει. Αυτό που θυμό­μα­στε περισ­σό­τερο, είναι τα έντονα συναι­σθη­μα­τικά ανε­βο­κα­τε­βά­σματα και η ένταση εκείνης της περιό­δου, που τότε φάνταζε ότι δεν θα τελεί­ωνε ποτέ. Το εντυ­πω­σιακό είναι ότι χρόνο με το χρόνο όλη αυτή η ένταση μετα­ταλ­λά­χτηκε σε μια γλυκιά ανά­μνηση, που όλοι μας λαχτα­ρούμε να ξανα­ζή­σουμε.

Αν μπο­ρού­σατε να ξανα­ζή­σετε μια μέρα από τη σχολική σας περίοδο ποια θα επι­λέ­γατε και με ποιους συμ­μα­θη­τές σας;

Δεν είναι μια μέρα. Είναι οι πέντε μέρες και τέσ­σε­ρεις βραδιές της πεν­θή­με­ρης εκδρο­μής των τελειο­φοί­των, την άνοιξη του 1970.

Το πρώτο ταξίδι μου, και για πολλούς συμ­μα­θη­τές μου, εκτός Ρόδου. Ανε­ξί­τη­λες μνήμες και έντονες ανα­μνή­σεις.

Ρόδος-Πειραιάς με πλοίο. Με πούλμαν Πει­ραιάς – Ισθμός Κορίνθου- Αρχαία Κόριν­θος – Μυκήνες- Ναύπλιο – Άστρος Κυνουρίας-Βυτίνα-Τρίπολη (δια­νυ­κτέ­ρευση). Τρίπολη – Υδροη­λε­κτρικό φράγμα Λάδωνα – Μυκήνες – Πύργος – Πάτρα (δια­νυ­κτέ­ρευση).

Εκείνο το βράδυ στη Πάτρα αρκετοί από μας, μεταξύ των οποίων και τα κορί­τσια του Πρα­κτι­κού, απο­φα­σί­σαμε να πάμε σε νυχτε­ρινό κέντρο. Έπρεπε όμως να πάρουμε την άδεια από τους δύο θεο­λό­γους καθη­γη­τές που μας συνό­δευαν, οι οποίοι μας την έδωσαν με την προ­ϋ­πό­θεση ότι θα ερχό­ντου­σαν και εκείνοι μαζί.

Όλα πήγαι­ναν μια χαρά, μέχρι που σε κάποια στιγμή εμφα­νί­ζε­ται ένα μπαλέτο με «απο­κα­λυ­πτική περι­βολή». Οι δύο συνοδοί καθη­γη­τές, μας ανά­γκα­σαν άρον – άρον να εγκα­τα­λεί­ψουμε το «άντρο της ακο­λα­σίας», όπως τοα απε­κά­λε­σαν. Όπως κατα­λα­βαί­νετε ακο­λού­θησε παν­δαι­μό­νιο που κράτησε όλη τη νύχτα και την άλλη μέρα το πρωί. Η εκδρομή κιν­δύ­νευσε να τινα­χτεί στον αέρα. Ευτυχώς με την παρέμ­βαση των ψυχραι­μό­τε­ρων τα πνεύ­ματα ηρέ­μη­σαν και έτσι η εκδρομή συνε­χί­στηκε ομαλά. Πάτρα – Ρίο –Αντίρ­ριο – Ναύ­πα­κτος – Άμφισσα – Ιτέα – Δελφοί – Λει­βα­διά – Αθήνα (δύο δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις). Επι­στροφή στη Ρόδο με αερο­πλάνο.

Ήταν τόσες πολλές και έντονες οι στιγμές που ζήσαμε, που ήδη εδώ και πολύ καιρό «έπεσε» η ιδέα να την επα­να­λά­βουμε. Έτσι η ΑΟΠ πρό­τεινε και προ­γραμ­μά­τισε επα­νά­ληψη της εκδρο­μής εκείνης, βέβαια αυτή τη φορά με τη συνο­δεία συζύγων ή συντρό­φων, τον Απρίλιο του 2020, 50 χρόνια μετά. Ελπί­ζουμε χωρίς απρό­ο­πτα και … παρα­τρά­γουδα.

Εξω από το γυμνά­σιο Άμφισ­σας μαζί με τον Μονο­λι­θιάτη καθη­γητή Θωμά Δια­κο­μα­νώλη, ο οποίος στη συνέ­χεια ξενά­γησε τους μαθητές στους Δελφούς

Πώς ήταν τότε οι σχέσεις μεταξύ των μαθητών αλλά και μεταξύ των μαθητών και των καθη­γη­τών;

Μιλάμε για μια εποχή που η κοι­νω­νία (γονείς και καθη­γη­τές) στη πλειο­νό­τητά τους πίστευαν πως «Το ξύλο βγήκε από το Παρά­δεισο» και ήταν απο­δε­κτό σαν παι­δα­γω­γικό μέσον σωφρο­νι­σμού. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο οι σχέσεις μαθητών – καθη­γη­τών είχαν πολλές πτυχές. Σεβα­σμός μα και φόβος, πει­θαρ­χία μα και τιμωρία, ενδια­φέ­ρον μα και αυστη­ρό­τητα και κυρίως ρόλοι δια­κρι­τοί και ανα­γκαίες απο­στά­σεις. Είμαστε καθη­γη­τές, είσαστε μαθητές.

Ο αγα­πη­μέ­νος σας καθη­γη­τής ποιος ήταν;

Δεν θα σας αναφέρω όνομα. Θα τον σκια­γρα­φήσω όμως και είμαι σίγου­ρος ότι όσοι είχαν τη τύχη να τον έχουν καθη­γητή θα τον ανα­γνω­ρί­σουν αμέσως. Ήταν νέος, πρω­το­διό­ρι­στος, με έμφυτη ευγέ­νεια, απλός, ήρεμος, με άριστες επι­στη­μο­νι­κές γνώσεις, με καθα­ρό­τητα σκέψης, μεθο­δι­κός και με αίσθηση του χιούμορ. Όλα αυτά προ­σπά­θησε και κατά­φερε να μας τα μετα­δώ­σει, συμ­βάλ­λο­ντας έτσι καθο­ρι­στικά στην επι­τυ­χία μας στις Πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις, σε μια εποχή που τα φρο­ντι­στή­ρια ήταν ακόμα άγνωστα. Δεν ήταν αυστη­ρός, ήταν δίκαιος και επι­βαλ­λό­ταν με τις γνώσεις του και την επι­στη­μο­νική του κατάρ­τιση.

Ήταν κοντά μας αλλά δια­τη­ρούσε και την απα­ραί­τητη από­σταση που χρεια­ζό­ταν ανάμεσα στο δάσκαλο και το μαθητή. Ενέπνεε σεβασμό και κέρδισε το θαυ­μα­σμό και την αγάπη μας. Φεύ­γο­ντας από το Βενε­τό­κλειο δίδαξε για κάποια χρόνια στην ονο­μα­στή Βαρ­βά­κειο Σχολή της Αθήνας, αλλά δυστυ­χώς έφυγε από τη ζωή πολύ νωρίς.

Τελικά αισθά­νο­μαι την ανάγκη να αναφέρω το όνομά του, έτσι σαν μνη­μό­συνο αλλά και σαν έκφραση ευγνω­μο­σύ­νης και αγάπης στο δάσκαλο που ήταν ένα από τα πλέον αξέ­χα­στα πρότυπα των μαθη­τι­κών μου χρόνων. Ήταν ο καθη­γη­τής της Φυσικής, Νίκος Λεκάτης.

Εχετε κρα­τή­σει επαφές με συμ­μα­θη­τές σας που τελικά απο­δεί­χθη­καν φίλοι ζωής;

Με το Γιάννη συνα­ντη­θή­καμε στη Β΄ τάξη. Μοι­ρα­στή­καμε μαζί το ίδιο θρανίο μέχρι την Στ. Παιδί της πόλης εκείνος, παιδί του χωριού εγώ. Γρήγορα ανα­πτύ­χθηκε μεταξύ μας μία σχέση αλλη­λο­ε­κτί­μη­σης και σεβα­σμού. Υπήρχε μεταξύ μας μία ευγενής άμιλλα για τη κατά­κτηση της γνώσης και της αρι­στείας.

Πολλές φορές ανταλ­λά­ξαμε το δικό μου «δεκα­τιανό σάντουιτς», που απο­τε­λείτο από δύο φέτες χωριά­τικο σιτα­ρέ­νιο ψωμί του ξυλό­φουρ­νου, λιωμένη φέτα, λάδι και ρόκα, με το δικό του «πανίνο» του κυλι­κείου με τυρί και αλλα­ντικά. Περά­σαμε μαζί στη Σχολή Πολι­τι­κών Μηχα­νι­κών του Μετσό­βιου Πολυ­τε­χνείου.

Συγκα­τοι­κή­σαμε πέντε χρόνια σε αγαστή συνερ­γα­σία.

Η φιλία μας σφυ­ρη­λα­τή­θηκε και παγιώ­θηκε με τα πέρασμα του χρόνου. Και παρόλο που πέρασε και αρκετές δύσκο­λες στιγμές, άντεξε στο χρόνο και κρατά μέχρι σήμερα.

Είναι μια φιλία ζωής.

Πώς μπορεί κάποιος να γίνει μέλος του Συλ­λό­γου είτε από την Ελλάδα είτε από το εξω­τε­ρικό;

Όποιος έχει φοι­τή­σει στο Βενε­τό­κλειο, έστω και λίγες μέρες και αισθά­νε­ται το χρέος να ακο­λου­θή­σει το «δρόμο της προ­σφο­ράς», που χάραξαν με το παρά­δειγμα τους οι ιδρυτές του Βενε­το­κλείου και έχει τη διάθεση και τη θέληση να βοη­θή­σει στην εκπλή­ρωση των σκοπών του συλ­λό­γου, μπορεί να γίνει μέλος του υπό ίδρυση συλ­λό­γου σε όποιο μέρος της γης και αν κατοι­κεί.

Κλεί­νο­ντας θα ήθελα να πω ότι η ΑΟΠ είναι ανοιχτή σε όποιον επι­θυ­μεί να μετέχει στις συνα­ντή­σεις μας και να βοη­θή­σει έτσι με τις ιδέες και τις προ­τά­σεις του.

Γιατί παρα­φρά­ζο­ντας τους στίχους του ποιητή,

Εμείς ανα­λά­βαμε πρω­το­βου­λία

όχι για να ξεχω­ρί­σουμε από τους άλλους.

Εμείς ανα­λά­βαμε πρω­το­βου­λία

Για να ξανα­σμί­ξουμε όλοι μαζί

σε ένα κοινό σκοπό.1800».

Οι καθη­γη­τές του Βενε­το­κλείου τη σχολική περίοδο 1964-1970
Θεα­τρική παρά­σταση (1969-1970)
Γλέντι και χορός στο reunion (2016)
Ξανά στα θρανία μετά από 46 χρόνια!
Ξενά­γηση στο Καστέλλο στην έκθεση του Ικαρου
Ξενά­γηση στην Κυμι­σάλα

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.