Μιχάλης Κωσταράκος: Οδικός Χάρτης ή τουρκική παγίδα;…

Θριαμ­βο­λό­γη­σαν τις τελευ­ταίες ημέρες τα φιλικά στην κυβέρ­νηση έντυπα και ηλε­κτρο­νικά ΜΜΕ μαζί με συγκε­κρι­μέ­νους ιστό­το­πους «αμυ­ντι­κού», κατά δήλωσή τους, περιε­χο­μέ­νου και με φιλι­κούς στην κυβέρ­νηση πρω­ι­νούς σχο­λια­στές, για τον «Οδικό Χάρτη» που ανέ­λα­βαν να συντά­ξουν οι Υπουρ­γοί Άμυνας Ελλάδας και Τουρ­κίας ως απο­τέ­λε­σμα της επί­σκε­ψης του κ. Τσίπρα στην Τουρκία.

Θεωρώ ότι εάν πρό­κει­ται για έντονη επι­κοι­νω­νιακή προβολή μιας νεφε­λώ­δους προ­σπά­θειας συμ­φω­νίας κάποιων επι­πλέον Μέτρων Οικο­δό­μη­σης Εμπι­στο­σύ­νης(ΜΟΕ), σε συν­δυα­σμό με τη συνέ­χιση των αέναων (αισίως ήδη μετράμε 60 γύρους) διε­ρευ­νη­τι­κών συζη­τή­σεων σε επίπεδο εμπει­ρο­γνω­μό­νων και τεχνο­κρα­τών/στρα­τιω­τι­κών των Υπουρ­γείων Εξω­τε­ρι­κών και Άμυνας, τότε δεν πρό­κει­ται για κάτι το και­νούρ­γιο και, υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, δεν θα μας βλάψει. Και τονίζω το «υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις» διότι, πρώτον, εξαρ­τά­ται από το περιε­χό­μενο των επι­πλέον ΜΟΕ τα οποία θα συμ­φω­νη­θούν και δεύ­τε­ρον, έχει δια­πι­στω­θεί ότι μόνο η δική μας πλευρά αυτο­δε­σμεύ­ε­ται στην εφαρ­μογή τους, ενώ η έτερη τα σέβεται κατά το δοκούν (βλέπε μορα­τό­ριουμ διε­ξα­γω­γής ασκή­σεων κατά τους θερι­νούς μήνες και των εθνικών/θρη­σκευ­τι­κών εορτών). Εάν όμως πρό­κει­ται για κατάρ­τιση «οδικού χάρτη» στον οποίο θα συμπε­ρι­λη­φθούν και θα εξε­τα­στούν όλα τα θέματα που κατά καιρούς έχει θέσει η Τουρκία, τότε απλά πέσαμε σε μια καλο­στη­μένη τουρ­κική παγίδα που θα βλάψει σημα­ντικά την χώρα μας. Εξηγώ τους λόγους:

1. Κατ αρχάς, ένας «οδικός χάρτης» εξ ορισμού περι­γρά­φει τις ενέρ­γειες ή τα βήματα που θα μας οδη­γή­σουν σε κάποιο επι­θυ­μητό απο­τέ­λε­σμα, συνήθως σε κάποια συμ­φω­νία ή συνθήκη. Θα ήταν χρήσιμο να μας εξη­γή­σει η Κυβέρ­νηση και ο ΥΕΘΑ ποιο είναι αυτό το προσ­δο­κώ­μενο απο­τέ­λε­σμα για την Ελλάδα σε αυτήν την περί­πτωση. Ελπίζω όχι σε μια νέα Συμ­φω­νία των Πρεσπών!!!

2. Σύμφωνα με την πάγια επίσημη θέση της ελλη­νι­κής πλευράς, η μονα­δική διμερής ελληνο-τουρκική διαφορά είναι η οριο­θέ­τηση της υφα­λο­κρη­πί­δος, μία διαφορά η οποία έρχεται από το παρελ­θόν και που η φύση της ενδε­χο­μέ­νως να έχει ήδη ξεπε­ρα­στεί καθώς πλέον μιλάμε για ΑΟΖ. Όλα τα υπό­λοιπα θέματα (Αιγαίο, Κυπριακό, Θράκη, γκριζες ζώνες, καθε­στώς νήσων, κλπ) είναι διεθνή θέματα ή μονο­με­ρείς, αυθαί­ρε­τες και αβά­σι­μες τουρ­κι­κές αξιώ­σεις και διεκ­δι­κή­σεις σε βάρος μας, τις οποίες και απορ­ρί­πτουμε.

3. Ο πάγιος στόχος της Τουρ­κίας είναι να δημιουρ­γή­σει ένα «πακέτο θεμάτων» (δηλαδή στη πραγ­μα­τι­κό­τητα τουρ­κι­κών διεκ­δι­κή­σεων) με την Ελλάδα, όπως το Αιγαίο, ο ενα­έ­ριος χώρος, τα χωρικά ύδατα, το καθε­στώς των νησιών, η Θράκη, οι μου­φτή­δες, κλπ τα οποία η Ελλάδα θα κληθεί (ή συρθεί) να συζη­τή­σει στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Αυτή η «συνο­λική δια­πραγ­μά­τευση» είναι η μέγιστη επι­δί­ωξη της Τουρ­κίας. Αυτό επι­διώ­κει με τις κρίσεις χαμηλής έντασης , αυτό επε­δί­ωκε στα Ίμια το 1996. Ο εξα­να­γκα­σμός της Ελλάδας σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις εφ’ όλης της ύλης συνιστά την πραγ­μα­τική κεφα­λαιο­ποί­ηση των «κρίσεων και εντά­σεων» που δημιουρ­γεί ή κλι­μα­κώ­νει στο Αιγαίο και την ΝΑ Μεσό­γειο. Η πραγ­μα­τικά επι­δέ­ξια ελλη­νική διπλω­μα­τία έχει κατορ­θώ­σει από το 1922 μέχρι τώρα να εμπο­δί­ζει με επι­τυ­χία αυτή τη κεφα­λαιο­ποί­ηση των κρίσεων και τη δια­πραγ­μά­τευση των «θεμάτων» (σχεδόν πάντα καθαρά ελλη­νι­κών) που θέτουν κάθε φορά οι Τούρκοι. «Αφελείς» ή «καλό­πι­στοι» σχο­λια­στές, δημο­σιο­γρά­φοι ή «πολι­τι­κοί» αντι­δρούν και απα­ξιώ­νουν αυτή την σταθερή αποφυγή δια­πραγ­μα­τεύ­σεων που κατορ­θώ­νει η ελλη­νική εξω­τε­ρική πολι­τική. Θα πρέπει όλοι να αντι­λη­φθούν ότι εφόσον δεν υπάρ­χουν ελληνο-τουρκικές δια­φο­ρές για διμερή δια­πραγ­μά­τευση, τότε αυτό που υπάρχει είναι μόνο τουρ­κι­κές διεκ­δι­κή­σεις σε βάρος της Ελλάδος, κι όταν δια­πραγ­μα­τεύ­ε­σαι τις διεκ­δι­κή­σεις των αντι­πά­λων σου κάτι τελικά θα απο­δε­χτείς και θα «αφήσεις» στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων». Δεν υπάρχει δια­πραγ­μά­τευση με σκοπό την άρνηση, ούτε την «φώτιση» της άλλης πλευράς.

4. Η επα­να­λει­τουρ­γία της Θεο­λο­γι­κής Σχολής της Χάλκης δεν απο­τε­λεί ελληνο-τουρκική διαφορά. Είναι ένα διεθνές θέμα κατα­πά­τη­σης θρη­σκευ­τι­κών ελευ­θε­ριών για το οποίο η Τουρκία είναι κατη­γο­ρού­μενη από ΗΠΑ και ΕΕ. Με λογική παζα­ριού μας σπρώ­χνουν σε μια καλο­στη­μένη παγίδα όπου η Χάλκη συν­δέ­ε­ται με το θέμα των μου­φτή­δων στη Θράκη, ένα καθαρό ελλη­νικό εσω­τε­ρικό θέμα που αφορά τους Έλληνες μου­σουλ­μά­νους. Αυτός ο ελιγμός για τους Τούρ­κους έχει μόνο κέρδη.

5. Η απο­κλι­μά­κωση της έντασης δεν είναι δύσκολη γιατί η κλι­μά­κωση και η ένταση με την Τουρκία είναι δημιούρ­γημα του κ. Καμ­μέ­νου από το 2016 για καθαρά ψηφο­θη­ρι­κούς λόγους. Ο πρώην ΥΕΘΑ έκανε κάθε προ­σπά­θεια για την δημιουρ­γία έντασης με στολές, τζάκετ, πτήσεις και επι­θε­τι­κές δηλώ­σεις και ενέρ­γειες πιστεύ­ο­ντας ότι αυτό τον ευνοεί δημο­σκο­πικά. Αυτό ήταν εμφανές σε όλους και έγινε με την παρό­τρυνση ή με την ανοχή του κ. Τσίπρα, ο οποίος τον άφηνε να παίζει «στρα­τιω­τά­κια» προς όφελος, όπως τελικά απο­δεί­χθηκε του ΣΥΡΙΖΑ. Γρήγορα οι κ.κ. Κοτζιάς και Παυ­λό­που­λος, επίσης με την ανοχή του κ. Τσίπρα, δημιούρ­γη­σαν μια ένταση που κατά τη γνώμη τους θα βελ­τί­ωνε την «πατριω­τική» εικόνα τους στα μάτια του λαού μας (η εποχή των δηλώ­σεων για «κότες» και «Μολών Λαβέ» από το Κολω­νάκι), στην οποία όμως οι Τούρκοι προ­θύ­μως αντα­πο­κρί­θη­καν και πλειο­δό­τη­σαν, και αυτοί για λόγους εικόνας, αξιο­πι­στίας και κύρους κυρίως προς το εσω­τε­ρικό τους. Οι οκτώ Τούρκοι στρα­τιω­τι­κοί και οι δυο Έλληνες όμηροι ήταν απλά επει­σό­δια της κρίσεως η οποία ξεπέ­ρασε τους Έλληνες πρω­τα­γω­νι­στές της, που γρήγορα «λού­φα­ξαν» και προ­σέ­φυ­γαν σε δικα­στή­ρια, διε­θνείς οργα­νι­σμούς και συμ­μά­χους. Η ανα­χώ­ρηση του κ. Καμ­μέ­νου από το ΥΠΕΘΑ προ­σφέ­ρει από μόνη της μια ευκαι­ρία απο­κλι­μά­κω­σης. Οι σχέσεις των δυο Υπουρ­γείων Άμυνας μπορούν να απο­κτή­σουν την χαμένη αξιο­πι­στία τους, αν και η στενή συνερ­γα­σία Καμμένου-Αποστολάκη τα τρία τελευ­ταία χρόνια έχει βλάψει σημα­ντικά την αξιο­πι­στία του νέου ΥΕΘΑ στο εσω­τε­ρικό και κυρίως στο εξω­τε­ρικό. Τα λοιπά, περί σχέσεων των δυο Υπουρ­γών, κοινών αμε­ρι­κα­νι­κών κατα­βο­λών, γνω­ρι­μιών και συνυ­πη­ρε­τή­σεων καθώς και γραμμών επι­κοι­νω­νίας που θα απο­κα­τα­στα­θούν (ενώ πάντα υπήρχαν) είναι χαρι­τω­μέ­νες προ­σεγ­γί­σεις και ανά­λα­φρες ανα­λύ­σεις καφε­νεια­κού επι­πέ­δου, προ­ο­ρι­ζό­με­νες για την δημιουρ­γία εντυ­πώ­σεων σε αδαείς και για ψηφο­θη­ρική κατα­νά­λωση.

Τέλος δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ελλη­νι­κός λαός έχει απο­φα­σί­σει να δια­τη­ρεί ισχυρές Ένοπλες Δυνά­μεις, για να υλο­ποιεί­ται εκτός των άλλων και η απο­τροπή των δυνη­τι­κών αντι­πά­λων της χώρας και για να μη μας ρυμουλ­κούν οι όποιοι «γεί­το­νες» σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις σε βάρος των εθνικών συμ­φε­ρό­ντων μας. Δυστυ­χώς στη φάση αυτή αισθά­νο­μαι ότι για πρώτη φορά μας οι Τούρκοι μας «σέρνουν», εθε­λο­ντικά αυτή τη φορά, σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Δεν είμαι ιδιαί­τερα αισιό­δο­ξος και πεπει­σμέ­νος ότι οι κινή­σεις του κ. Τσίπρα είναι προς την κατεύ­θυνση της δια­σφά­λι­σης των εθνικών συμ­φε­ρό­ντων. Εύχομαι οι ιθύ­νο­ντες, με πρώτο τον κ. Πρω­θυ­πουργό να αντι­λη­φθούν τα όρια και τους κιν­δύ­νους του ψηφο­θη­ρι­κού εγχει­ρή­μα­τός τους. Δεν ξέρω εάν το κατα­λα­βαί­νουν και εάν μπορούν να το μετα­τρέ­ψουν σε πλε­ο­νέ­κτημα για τη χώρα μας. Δεν αντι­λαμ­βά­νο­μαι επίσης την απουσία του Υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών με την μακρό­χρονη εμπει­ρία στη διπλω­μα­τία από αυτή την «προ­σέγ­γιση». Η Άμυνα και η Διπλω­μα­τία αλλη­λο­συ­μπλη­ρώ­νο­νται, δεν αλλη­λο­α­ναι­ρού­νται. Ελπίζω ότι οι Υπουρ­γοί Άμυνας δεν θα «συνερ­γα­στούν» σε βάρος τελικά των ελλη­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων, αν και μετά την Συμ­φω­νία των Πρεσπών διατηρώ σοβαρές επι­φυ­λά­ξεις.

‘Για μια Ελλάδα υπε­ρή­φανη και ισχυρή’

*Στρα­τη­γός Μιχαήλ Δημη­τρίου Κωστα­ρά­κος, Επί­τι­μος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, π. Πρό­ε­δρος της Στρα­τιω­τι­κής Επι­τρο­πής της ΕΕ

πηγή kathimerini.gr