Μέτρα για τον περιορισμό του Airbnb -Εξετάζεται το παράδειγμα της Γλασκώβης

Από τη μία είναι το τσου­νά­μι αγο­ρών ακι­νή­των από ξέ­νους, που φαί­νε­ται ότι έδωσε το φιλί της ζωής στη μι­σο­πε­θα­μέ­νη αγορά ακι­νή­των. Από την άλλη είναι η «έκρη­ξη» των μι­σθώ­σε­ων τύπου Airbnb, που συν τοις άλ­λοις έχει προ­κα­λέ­σει στρε­βλώ­σεις στις τιμές των ενοι­κί­ων και εντεί­νει το πρό­βλη­μα της στέ­γης όχι μόνο στο κέ­ντρο της Αθή­νας αλλά και σε πολ­λές πό­λεις της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Η αντί­δρα­ση της Πο­λι­τεί­ας ως τώρα είναι του­λά­χι­στον αμή­χα­νη, παρά το ότι το φαι­νό­με­νο είχε κάνει την εμ­φά­νι­ση του πολύ νω­ρί­τε­ρα σε άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες και πό­λεις, δί­νο­ντας έτσι πο­λύ­τι­μα μα­θή­μα­τα για το πώς μια έξυ­πνη ιδέα, μπο­ρεί να με­τα­τρα­πεί σε ασύ­δο­τη επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα. Έτσι, την ώρα που άλλες πό­λεις π.χ. η Βαρ­κε­λώ­νη ή το Πα­ρί­σι και άλλες χώρες προ­σαρ­μό­ζουν τα νο­μι­κά τους πλαί­σια ή και προ­σφεύ­γουν στα δι­κα­στή­ρια, οι Ελ­λη­νι­κές Αρχές προ­σπα­θούν ακόμα να εφαρ­μό­σουν τις δια­τά­ξεις περί βρα­χυ­χρό­νιων μι­σθώ­σε­ων, οι οποί­ες είναι αυ­στη­ρά φο­ρο­λο­γι­κές, κοι­νώς δεν λαμ­βά­νουν υπό­ψιν τις άλλες πτυ­χές του προ­βλή­μα­τος.

Και κάπως έτσι, υπό την πίεση πα­ρα­γό­ντων της κτη­μα­τα­γο­ράς, των ιδιο­κτη­τών που αι­σθά­νο­νται πο­λιορ­κη­μέ­νοι μέσα στα σπί­τια τους από ορδές ξένων επι­σκε­πτών, αλλά και των νοι­κο­κυ­ριών που είτε αδυ­να­τούν να βρουν στέγη είτε θα πρέ­πει να πλη­ρώ­σουν εξω­φρε­νι­κά υψηλά ενοί­κια για να αντα­γω­νι­στούν το εύ­κο­λο κέρ­δος του Airbnb, έχει αρ­χί­σει δειλά- δειλά η συ­ζή­τη­ση εντός των συ­ναρ­μό­διων υπουρ­γεί­ων αλλά και των με­γά­λων Δήμων, για το πώς θα μπο­ρού­σαν να τε­θούν πε­ριο­ρι­σμοί, χωρίς να απο­θαρ­ρυν­θούν όσοι θέ­λουν να επεν­δύ­σουν στην ελ­λη­νι­κή κτη­μα­τα­γο­ρά.

Η πε­ρί­πτω­ση της Γλα­σκώ­βης ήρθε για να τα­ρά­ξει τα νερά, δί­νο­ντας μια νέα οπτι­κή για το πώς αντι­λαμ­βά­νο­νται οι «έξω» την ιδιαι­τε­ρό­τη­τα του Airbnb. Αυτό που απο­φά­σι­σε το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο της πόλης κι όπως φαί­νε­ται θα το μι­μη­θεί και το Εδιμ­βούρ­γο, είναι ότι πολύ απλά απα­γο­ρεύ­ε­ται εφε­ξής η εκ­μί­σθω­ση ολό­κλη­ρων δια­με­ρι­σμά­των, που βρί­σκο­νται σε μπλοκ κα­τοι­κιών με κοινή εί­σο­δο, για σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Έτσι, οι ιδιο­κτή­τες τους θα έχουν το δι­καί­ω­μα της εκ­μί­σθω­σης μόνο κά­ποιου δω­μα­τί­ου από το δια­μέ­ρι­σμα ή σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση θα πρέ­πει να γί­νε­ται αλ­λα­γή χρή­σης του ακι­νή­του. Το βα­σι­κό σκε­πτι­κό της από­φα­σης ήταν ότι οι άλλοι ιδιο­κτή­τες δια­με­ρι­σμά­των αφε­νός δεν μπο­ρού­σαν να γνω­ρί­ζουν ποιοι είναι οι συ­γκά­τοι­κοι τους αφε­τέ­ρου και πιο ση­μα­ντι­κό ότι ξένοι χρη­σι­μο­ποιού­σαν τους κοι­νό­χρη­στους αλλά ιδιω­τι­κούς χώ­ρους των κτι­ρί­ων.

πηγή economistas.gr

Γιώρ­γος Παπ­πούς