Αναιρέθηκε απόφαση του Εφετείου για παράβαση καθήκοντος υπαλλήλου του ΙΚΑ Αρχαγγέλου

Με την υπ’ αρίθμ. 1985/21-11-2018 απόφαση του ΣΤ’ Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου αναι­ρέ­θηκε απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου για πλημ­με­λή­ματα, με την οποία κρί­θη­καν ένοχοι και κατα­δι­κά­σθηκε ο καθένας σε ποινή φυλά­κι­σης 18 μηνών που ανε­στάλη επί τριετία για την αξιό­ποινη πράξη της κατά συναυ­τουρ­γία ηθικής αυτουρ­γίας στην παρά­βαση καθή­κο­ντος, που φέρεται ότι ετέλεσε στη Ρόδο στις 29 Ιουλίου υπάλ­λη­λος του κατα­στή­μα­τος του ΙΚΑ Αρχαγ­γέ­λου Ρόδο, δύο κάτοι­κοι Ρόδου εκ των οποίων ο ένας λογι­στής κι ο άλλος ξενο­δό­χος.

Η έρευνα για την υπόθεση ξεκί­νησε μετά την υποβολή στην Εισαγ­γε­λία πορί­σμα­τος Ενορκης Διοι­κη­τι­κής Εξέ­τα­σης, που διε­νερ­γή­θηκε από την προϊ­στα­μένη του ΙΚΑ Αγίου Μηνά Κρήτης στο υπο­κα­τά­στημα του ΙΚΑ στον Αρχάγ­γελο.

Αντι­κεί­μενο της Ε.Δ.Ε. απο­τέ­λε­σαν καταγ­γε­λίες σε αναφορά του πρώην διευ­θυ­ντή του ΙΚΑ Ρόδου κ. Γ. Παπα­ντω­νίου προς τη Διοί­κηση του ασφα­λι­στι­κού ταμείου.

Ο κ. Παπα­ντω­νίου ανέφερε συγκε­κρι­μένα ότι η Τράπεζα Κύπρου με έγγραφό της τον Αύγου­στο του 2010 απέ­στειλε επιταγή ύψους 10.000 ευρώ, από παρα­κρά­τηση οφειλών με συνημ­μένη την από 29 Ιουλίου 2010 βεβαί­ωση ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας η οποία είχε εκδοθεί από το υπο­κα­τά­στημα του ΙΚΑ Αρχαγ­γέ­λου.

Σύμφωνα με την αναφορά υπάλ­λη­λος του Περι­φε­ρεια­κού Υπο­κα­τα­στή­μα­τος Ρόδου ελέγ­χο­ντας την ως άνω ενη­με­ρό­τητα διε­πί­στωσε ότι ο εργο­δό­της είχε μη ρυθ­μι­σμένη οφειλή ύψους 257.445.82 ευρώ. Δια­πι­στώ­θηκε επίσης ότι η εν λόγω ενη­με­ρό­τητα έφερε αριθμό πρω­το­κόλ­λου, ο οποίος δεν αντι­στοι­χούσε σε χορη­γη­θείσα από το παράρ­τημα ενη­με­ρό­τητα, ενώ στη θέση «Διευ­θυ­ντής» έφερε σφρα­γίδα και υπο­γραφή ενός υπαλ­λή­λου του παραρ­τή­μα­τος Αρχαγ­γέ­λου.

Από το ανωτέρω πόρισμα, τις ληφθεί­σες μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις και τα παρα­στα­τικά στοι­χεία του φακέλου προ­έ­κυψε ότι ο υπάλ­λη­λος του ΙΚΑ Αρχαγ­γέ­λου συνέ­ταξε με ψευδή στοι­χεία και χορή­γησε αναρ­μο­δίως βεβαί­ωση μη οφειλής στην ξενο­δο­χειακή επι­χεί­ρηση αν και οφεί­λο­ντο ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές.

Το γεγονός επι­βε­βαί­ωσε και ο ίδιος σε ανωμοτί εξέτασή του, ανα­κα­λώ­ντας προη­γού­μενη, με την οποία είχε δια­ψεύ­σει την οποια­δή­ποτε συμ­με­τοχή του.

Όπως προ­έ­κυψε από έρευνα στο πρω­τό­κολλο του ΙΚΑ Αρχαγ­γέ­λου, το οποίο τηρεί­ται απο­κλει­στικά για τις βεβαιώ­σεις ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας, ο αριθμός πρω­το­κόλ­λου της βεβαί­ω­σης μη οφειλής 825 που έθεσε ο υπάλ­λη­λος ήταν ανύ­παρ­κτος καθότι μέχρι την 29η Ιουλίου 2010 που χορη­γή­θηκε η επίμαχη βεβαί­ωση ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας είχε δοθεί αριθμός πρω­το­κόλ­λου έως 406 και μέχρι την 31η Δεκεμ­βρίου 2010 είχε δοθεί αριθμός πρω­το­κόλ­λου μέχρι 703 στις χορη­γη­θεί­σες ασφα­λι­στι­κές ενη­με­ρό­τη­τες.

Επίσης ο υπάλ­λη­λος, ενώ ήταν αρμό­διος μόνο για τη σύνταξη ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας, φέρεται να έθεσε αναρ­μο­δίως την υπο­γραφή του στη θέση «ο Διευ­θυ­ντής», δεδο­μέ­νου ότι δεν εκτε­λούσε καθή­κο­ντα προϊ­στα­μέ­νου, ούτε και ανα­πλη­ρωτή προϊ­στα­μέ­νου.

Ακόμη φέρεται, ενώ στην αρχή αρνή­θηκε τη χορή­γηση της επί­μα­χης βεβαί­ω­σης σε λογιστή να αγνόησε εν συνε­χεία το γεγονός ότι η επι­χεί­ρηση είχε απο­λέ­σει τη ρύθμιση του Ν. 3762/09 και δεν είχε υπαχθεί σε νέα και προέβη στην έκδοση της ως άνω βεβαί­ω­σης μη οφειλής.

Στην αναί­ρεσή τους κατά της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης οι δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες, δια των πλη­ρε­ξου­σίων δικη­γό­ρων τους κ.κ. Μανώλη Κου­τσού­κου και Τάσου Διάκου, υπο­στή­ρι­ξαν ότι έγινε εσφαλ­μένη εφαρ­μογή ουσια­στι­κής ποι­νι­κής διά­τα­ξης διότι ο δικα­στής δεν έκανε σωστή υπαγωγή των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών που δέχθηκε ότι προ­έ­κυ­ψαν στην ουσια­στική ποινική διάταξη που εφάρ­μοσε.

Παρα­πέμ­φθη­καν συγκε­κρι­μένα για την πράξη της ηθικής αυτουρ­γίας στην παρά­βαση καθή­κο­ντος που σαν απο­κλει­στικό σκοπό είχε μόνο την προ­σπό­ριση παρά­νο­μου οφέλους στην εται­ρεία και τελικά κατα­δι­κά­σθη­καν για παρά­βαση καθή­κο­ντος που είχε ταυ­τό­χρονα και ως σκοπό την πρό­κληση βλάβης ενώ σύμφωνα με το αιτιο­λο­γικό της ο Ε.Φ.Κ.Α. δεν υπέστη καμία απο­λύ­τως βλάβη.

Επι­πλέον τόνισαν ότι ενώ το Δικα­στή­ριο δέχθηκε ανέ­λεγ­κτα ότι ο συγκα­τη­γο­ρού­με­νός τους υπάλ­λη­λος ήταν αρμό­διος (καθ’ ύλην και κατά τόπον) για τη σύνταξη, έκδοση και υπο­γραφή της επί­μα­χης ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας της ανώ­νυ­μης εται­ρείας ωστόσο εντελώς αντι­φα­τικά τον κήρυξε ένοχο του εγκλή­μα­τος της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος, δεχό­μενη ότι ο εξέδωσε την ψευδή κατά περιε­χό­μενο ασφα­λι­στική ενη­με­ρό­τητα στο πλαίσιο της αρμο­διό­τη­τάς του και των υπη­ρε­σια­κών του καθη­κό­ντων τα οποία και παρα­βί­ασε.

Η απόφαση στο δια­τα­κτικό της κήρυξε ένοχο τον υπάλ­ληλο όχι μόνο γιατί είχε σκοπό να περι­ποι­ή­σει παρά­νομο όφελος στη ανώνυμη εται­ρεία αλλά και διότι προ­κά­λεσε βλάβη χωρίς παράλ­ληλα να ανα­φέ­ρει το πρόσωπο του βλα­φθέ­νος και σε τι συνί­στατο η βλάβη αυτή.

Ισχυ­ρί­στη­καν ακόμη ότι η παρά­σταση του πολι­τι­κώς ενά­γο­ντος στην δίκη ήταν παρά­νομη και προ­κα­λεί απόλυτη ακυ­ρό­τητα.