A-τυπος και υπογραμμός: Ο μυλωνάς, ο γάιδαρος και… οι εκλογές

Μια φορά και ένα καιρό, ένας μυ­λω­νάς και ο γιος του ξε­κί­νη­σαν να πάνε στην πόλη προ­κει­μέ­νου να που­λή­σουν τον γάι­δα­ρό τους. Ο γέρος έβαλε το παιδί πάνω στον γάι­δα­ρο και ο ίδιος περ­πα­τού­σε. Στον δρόμο συ­νά­ντη­σαν μια ομάδα αν­θρώ­πων οι οποί­οι σχο­λί­α­σαν ότι δεν είναι σωστό ο γέρος να περ­πα­τά και το παιδί να είναι κα­βά­λα. Αφού το συ­ζή­τη­σαν με­τα­ξύ τους, ο γέρος και το παιδί αντάλ­λα­ξαν θέ­σεις.

Πα­ρα­κά­τω συ­νά­ντη­σαν μια άλλη ομάδα αν­θρώ­πων οι οποί­οι τους είπαν ότι δεν είναι σωστό για τον γέρο να είναι κα­βά­λα και το παιδί να περ­πα­τά. Έτσι απο­φά­σι­σαν να περ­πα­τούν και οι δύο. Στη συ­νέ­χεια συ­νά­ντη­σαν μια άλλη ομάδα η οποία τους υπέ­δει­ξε ότι αφού έχουν γάι­δα­ρο είναι κουτό να περ­πα­τούν και πρέ­πει να πάνε κα­βά­λα. Το κα­λο­σκέ­φτη­καν και απο­φά­σι­σαν να ανέ­βουν και οι δύο πάνω στον μι­κρό­σω­μο γάι­δα­ρο.

Και πάλι πα­ρα­κά­τω, συ­νά­ντη­σαν μια άλλη ομάδα η οποία τους κα­τη­γό­ρη­σε ότι τα­λαι­πω­ρούν το μι­κρό­σω­μο ζώο γιατί ανέ­βη­καν και οι δύο πάνω του. Έτσι απο­φά­σι­σαν να περ­πα­τά­νε και να κου­βα­λά­νε τον γάι­δα­ρο. Προ­χω­ρού­σαν ώσπου βρέ­θη­καν σε ένα γε­φύ­ρι με πολύ κόσμο. Οι άν­θρω­ποι βλέ­πο­ντας τον μυ­λω­νά και τον γιο του να κου­βα­λά­νε τον γαϊ­δα­ρά­κο έβα­λαν τα γέλια κι άρ­χι­σαν να τους κο­ροϊ­δεύ­ουν, τότε ο γάι­δα­ρος τρό­μα­ξε, άρ­χι­σε να κλω­τσά, τους έπεσε και πνί­γη­κε στο πο­τά­μι!

Με αφορ­μή την (μακρά) προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο στην οποία έχου­με ει­σέλ­θει, ο μύθος του Αι­σώ­που, απο­τυ­πώ­νει τις δια­φο­ρε­τι­κές τά­σεις της κοι­νω­νί­ας με επί­κε­ντρο τον μυ­λω­νά και τον γιο του, που άγο­νται και φέ­ρο­νται από όσα ακούν για να τους ικα­νο­ποι­ή­σουν όλους, χωρίς να έχουν ξε­κά­θα­ρο σχέ­διο για τον τρόπο που θα πο­ρευ­θούν μέχρι να φτά­σουν στην αγορά, με απο­τέ­λε­σμα ο γάι­δα­ρος στο τέλος να ψο­φή­σει από τους λαν­θα­σμέ­νους χει­ρι­σμούς τους.

Ο μυ­λω­νάς κι ο γάι­δα­ρός του, λοι­πόν, είναι μια από­λυ­τα δι­δα­κτι­κή ιστο­ρία για τους πο­λι­τι­κούς μας τα­γούς, δεί­χνο­ντας πως η επί­λυ­ση ενός προ­βλή­μα­τος, η υλο­ποί­η­ση ενός στό­χου, απαι­τούν σχέ­διο, και απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση είναι να μην απο­κλί­νουν από αυτό, να μην ακο­λου­θούν τυφλά τη γνώμη των άλλων και να μην προ­σπα­θούν να τους ικα­νο­ποι­ή­σουν όλους για να είναι αρε­στοί. Το ζη­τού­με­νο για έναν πο­λι­τι­κό είναι πρω­τί­στως να είναι χρή­σι­μος για την κοι­νω­νία, κι ο χρή­σι­μος μπο­ρεί να γίνει αρε­στός. Ο αρε­στός όμως, δεν είναι απα­ραί­τη­τα και χρή­σι­μος.