Επιχειρηματίας κατηγορείται για κακουργηματική απόπειρα απάτης επί δικαστηρίω

Σε δίκη ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των κα­τη­γο­ρού­με­νη για από­πει­ρα απά­της επί δι­κα­στη­ρίω, εκ της οποί­ας το συ­νο­λι­κό όφε­λος και η προ­ξε­νη­θεί­σα συ­νο­λι­κή ζημία υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ πα­ρα­πέ­μπε­ται, με βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, μια επι­χει­ρη­μα­τί­ας του ξε­νο­δο­χεια­κού κλά­δου από τη Ρόδο.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη, που αφέ­θη­κε τον Δε­κέμ­βριο του 2017 ελεύ­θε­ρη χωρίς όρους μετά την απο­λο­γία της, φέ­ρε­ται ότι προσ­δο­κού­σε με την τέ­λε­ση της ως άνω αξιό­ποι­νης πρά­ξης να απο­κο­μί­σει όφε­λος ανερ­χό­με­νο του­λά­χι­στον στο ποσό των 254.176,78 ευρώ, με αντί­στοι­χη ζημία του εγκα­λού­ντος.

Συ­γκε­κρι­μέ­να κα­τη­γο­ρεί­ται ότι σε πο­λι­τι­κή δίκη ανοι­γεί­σα με τον εγκα­λού­ντα ως ενά­γο­ντα, με αντι­κεί­με­νο την κα­τα­βο­λή σε αυτόν ερ­γο­λα­βι­κής αμοι­βής από σύμ­βα­ση έργου που συ­νή­φθη με ανώ­νυ­μη εται­ρεία της οποί­ας τελεί νό­μι­μη εκ­πρό­σω­πος από το έτος 2011, προ­έ­βη στην προ­βο­λή ισχυ­ρι­σμών ενώ­πιον του Δι­κα­στη­ρί­ου που δεν ήταν αλη­θείς την 22α Οκτω­βρί­ου 2015.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να φέ­ρε­ται ότι προς υπο­στή­ρι­ξη προ­βλη­θεί­σας εκ μέ­ρους της εν­στά­σε­ως εξο­φλή­σε­ως κατά την πο­λι­τι­κή δίκη, προ­σκό­μι­σε με επί­κλη­ση στο κα­τα­τε­θέν επί της έδρας δι­κό­γρα­φο των προ­τά­σε­ων φω­το­α­ντί­γρα­φα δύο τρα­πε­ζι­κών επι­τα­γών, αξίας έκα­στης εξ αυτών 100.000 ευρώ, φω­το­α­ντί­γρα­φα δύο εξο­φλη­τι­κών απο­δεί­ξε­ων για τα ποσά των προ­α­να­φερ­θέ­ντων επι­τα­γών, και καρ­τέ­λα του εγκα­λού­ντος, που ετη­ρεί­το στο λο­γι­στή­ριο της εται­ρεί­ας, ισχυ­ρι­ζό­με­νη ότι ο εγκα­λών είχε ήδη λάβει το ποσό των επι­τα­γών, πλέον 30.000€, και συ­νο­λι­κά το ποσό των 230.000€ εν είδει προ­κα­τα­βο­λής για την εκτέ­λε­ση ερ­γα­σιών σε ξε­νο­δο­χείο εκ­με­ταλ­λεύ­σε­ως της εται­ρεί­ας.

Πλην όμως, σύμ­φω­να με την κα­τη­γο­ρία, οι ανω­τέ­ρω ισχυ­ρι­σμοί της ήταν ψευ­δείς, καθώς στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ούτε οι προ­α­να­φερ­θεί­σες επι­τα­γές και εξο­φλη­τι­κές απο­δεί­ξεις, ούτε η σχε­τι­κή καρ­τέ­λα αφο­ρού­σαν στην έν­δι­κη απαί­τη­ση του εγκα­λού­ντος αλλά προ­γε­νέ­στε­ρη με­τα­ξύ τους συ­νερ­γα­σία.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη, συ­νο­δευό­με­νη από τον συ­νή­γο­ρο υπε­ρά­σπι­σής της κ. Μηνά Τσέρ­κη, εξέ­θε­σε ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται το αδί­κη­μα αφού κατά την παγία νο­μο­λο­γία οι ψευ­δείς ισχυ­ρι­σμοί ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου δεν στοι­χειο­θε­τούν το αδί­κη­μα της απά­της επί δι­κα­στη­ρίω, πα­ρε­κτός και αυτοί συ­νο­δεύ­ο­νται επι­πρό­σθε­τα από επί­κλη­ση και προ­σκό­μι­ση πλα­στών ή νο­θευ­μέ­νων εγ­γρά­φων και εν γένει ψευ­δών απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων.

Επε­σή­μα­νε ακόμη ότι όταν ανέ­λα­βε τα ηνία της εται­ρεί­ας δεν είχε σαφή ει­κό­να των εκ­κρε­μο­τή­των της, καθώς το λο­γι­στή­ριο δεν διέ­θε­τε ενη­με­ρω­μέ­νες καρ­τέ­λες και ορθή μη­χα­νο­γρά­φη­ση.

Βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πη με σω­ρεία χρεών και εκ­κρε­μο­τή­των χωρίς να έχει την απα­ραί­τη­τη ενη­μέ­ρω­ση και ιδιαί­τε­ρη εμπει­ρία.

Σε όλα αυτά ήρθε να προ­στε­θεί η οι­κο­νο­μι­κή κρίση, που έφερε αλυ­σι­δω­τές συ­νέ­πειες και γέ­νε­ση νέων οφει­λών και έλ­λει­ψη ρευ­στό­τη­τας και απαι­τή­θη­καν πε­ρί­που δύο χρό­νια για να επι­στρέ­ψει η εται­ρεία σε ομα­λό­τη­τα και να έχει τη ρευ­στό­τη­τα να δια­κα­νο­νί­ζει τις οφει­λές και τις ρυθ­μί­σεις της.

Ο μη­νυ­τής πράγ­μα­τι κα­τέ­θε­σε ενα­ντί­ον της εται­ρεί­ας αγωγή διεκ­δι­κώ­ντας ερ­γο­λα­βι­κή αμοι­βή βάσει σύμ­βα­σης έργου. Η ίδια δεν γνώ­ρι­ζε καν την ύπαρ­ξη της συ­γκε­κρι­μέ­νης συμ­φω­νί­ας πόσω μάλ­λον τους ει­δι­κό­τε­ρους όρους αυτής, απο­τυ­πω­μέ­νους στη σύμ­βα­ση ή τυχόν προ­φο­ρι­κούς προ­γε­νέ­στε­ρους ή με­τα­γε­νέ­στε­ρους.

Τό­νι­σε ακόμη ότι το λο­γι­στή­ριο την είχε ενη­με­ρώ­σει για την ύπαρ­ξη των δύο επι­τα­γών τις οποί­ες είχε λάβει ο εγκα­λών και τις οποί­ες αφού ουδέν άλλο έργο εκτέ­λε­σε, πλην της ανα­καί­νι­σης του ξε­νο­δο­χεί­ου, τις έλαβε για εκ­πλή­ρω­ση μελ­λο­ντι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων στο ανω­τέ­ρω ξε­νο­δο­χείο.

Είχε, όπως είπε, συ­να­φθεί και έτερο συμ­φω­νη­τι­κό για την ανα­καί­νι­ση άλλου ξε­νο­δο­χεί­ου, πλην όμως η σχε­τι­κή σύμ­βα­ση ανα­βλή­θη­κε για άγνω­στο λόγο και για άγνω­στο χρόνο ενώ η ίδια δεν μπό­ρε­σε να έχει ενη­μέ­ρω­ση πριν ανα­λά­βει για το τι ακρι­βώς είχε συμ­βεί.

Ως συ­νή­γο­ρος πο­λι­τι­κής αγω­γής πα­ρί­στα­ται στην υπό­θε­ση ο δι­κη­γό­ρος κ. Χάρης Βα­σι­λειά­δης.