Mε διαταγές πληρωμής καταβάλλεται η μισθοδοσία συμβασιούχων από την ΔEYA Pόδου!

Oμηροι μιας απί­στευ­της σε σύλληψη και εκτέ­λεση πολι­τι­κής απάτης εξα­κο­λου­θούν να είναι δεκάδες οικο­γέ­νειες συμ­βα­σιού­χων των πρώην ΔΕΥΑ Ιαλυσού και Αρχαγ­γέ­λου, που απα­σχο­λού­νται στην ΔEYA Pόδου, χωρίς να αμεί­βο­νται για την εργασία τους μέσω της προ­βλε­πό­με­νης οδού της τακτι­κής μισθο­δο­σίας αλλά με… δια­τα­γές πλη­ρω­μής!!

Tο VII Κλι­μά­κιο Προ­λη­πτι­κού Ελέγχου Δαπανών του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου, είχε κρίνει αρνη­τικά επί του ερω­τή­μα­τος, που του απηύ­θυνε ο ανα­πλη­ρω­τής Επί­τρο­πος του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου στη Ρόδο, σχετικά με τη νομι­μό­τητα του πρώτου εντάλ­μα­τος πλη­ρω­μής τους.

Με πράξη που εξέδωσε στη συνέ­χεια ο ανα­πλη­ρω­τής επί­τρο­πος του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου στα Δωδε­κά­νησα επέ­στρε­ψαν αθε­ώ­ρητα στην ΔΕΥΑ Ρόδου τα εντάλ­ματα πλη­ρω­μής των μισθών 67 συμ­βα­σιού­χων της πρώην ΔΕΥΑ Ιαλυσού κι ακόμη 5 του Αρχαγ­γέ­λου.

Eκτοτε η επι­χεί­ρηση δεν εξέδωσε νέο ένταλμα και δεν το υπέβαλε αρμο­δίως προ­κει­μέ­νου στο πλαίσιο της «δια­φω­νίας» να επι­λη­φθεί το αρμόδιο τμήμα και να κρίνει ορι­στικά επί της νομι­μό­τη­τας της δαπάνης ή μη.

Eτσι οι συμ­βα­σιού­χοι απα­σχο­λού­νται στην επι­χεί­ρηση από τον Aύγουστο του 2017 και δεν έχουν συμπε­ρι­λη­φθεί στην τακτική μισθο­δο­σία αλλά λαμ­βά­νουν τα δεδου­λευ­μένα τους με την έκδοση δια­τα­γών πλη­ρω­μής εις βάρος της ΔEYA Pόδου!!

Πρό­κει­ται για μια πρω­το­φανή «πατέντα», που δεν δίνει λύση στο πρό­βλημα που έχει ανα­κύ­ψει αλλά απλώς παρα­τεί­νει μια κατά­σταση αγωνίας και ταλαι­πω­ρίας για τις οικο­γέ­νειες των συμ­βα­σιού­χων.

Οι συμ­βα­σιού­χοι, όπως έγραψε η “δημο­κρα­τική”, επα­να­προ­σλή­φθη­σαν με επί­κληση δια­τά­ξεως, που συμπε­ριε­λή­φθη στο νομο­σχέ­διο “σκούπα” του Υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών, που αφορά μόνο συμ­βα­σιού­χους, που πληρούν τα κρι­τή­ρια του νόμου για την μετα­τροπή των συμ­βά­σεων τους σε αορί­στου χρόνου και δεν βρίσκει εφαρ­μογή στην συντρι­πτική τους πλειο­ψη­φία.

Πιο συγκε­κρι­μένα κρίθηκε ότι δεν βρίσκει εφαρ­μογή στην περί­πτωση τους το άρθρο 13 του ν. 4483/2017 (Α’ 107), καθόσον κατά την έννοια της συγκε­κρι­μέ­νης διά­τα­ξης, δυνα­τό­τητα για κατά­ταξη, με σχέση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, των απα­σχο­λού­με­νων σε δημο­τική επι­χεί­ρηση ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης που προ­κύ­πτει από συγ­χώ­νευση, τελεί υπό τον όρο ύπαρξης ενερ­γούς σχέσης εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου με τη συγ­χω­νευ­θείσα επι­χεί­ρηση κατά τον κρίσιμο χρόνο της συγ­χώ­νευ­σης, η οποία έχει δια­γνω­σθεί ως τέτοιου είδους σχέση εργα­σίας είτε με ρητή διοι­κη­τική πράξη, το κύρος της οποίας δεν έχει προ­σβλη­θεί κατά την προ­βλε­πό­μενη διοι­κη­τική δια­δι­κα­σία, είτε με τελε­σί­δικη δικα­στική απόφαση, σε περί­πτωση αμφι­σβή­τη­σης του χαρα­κτήρα της, που στην περί­πτωση των φερό­με­νων ως δικαιού­χων υπαλ­λή­λων δεν προ­κύ­πτει ότι συντρέ­χει.

Στην προ­κει­μένη δε περί­πτωση, κατά το χρόνο έκδοσης της από­φα­σης του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου για τη συγ­χώ­νευση των έξι υφι­στά­με­νων στο νησί της Ρόδου Δ.Ε.Υ.Α. (7.4.2011) είχαν δημο­σιευ­θεί 4 απο­φά­σεις του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με τις οποίες είχαν απορ­ρι­φθεί αντί­στοι­χες αγωγές των υπαλ­λή­λων, με αιτή­ματα ανα­γνώ­ρι­σης των σχέσεων εργα­σίας τους ως ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, οι οποίες δεν είχαν τελε­σι­δι­κή­σει, με απο­τέ­λε­σμα οι υπο­θέ­σεις να παρα­μέ­νουν εκκρε­μείς, ακόμη και κατά την ημε­ρο­μη­νία έκδοσης της από 20.10.2017 από­φα­σης του Προ­έ­δρου του Δ.Σ. της Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. περί κατά­τα­ξής τους σε οργα­νι­κές θέσεις του Ο.Ε.Υ. της Επι­χεί­ρη­σης με σύμβαση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου.

Kρίθηκε παρα­πέρα ότι το Δ.Σ. της Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. όφειλε να μην προ­χω­ρή­σει στην κατά­ταξη σε θέση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου προ­ερ­χό­με­νης από πρώην Δ.Ε.Υ.Α. υπαλ­λή­λου, δοθέ­ντος ότι με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου είχε ήδη απορ­ρι­φθεί σχετική ανα­γνω­ρι­στική αγωγή της τελευ­ταίας, επι­πλέον δε, με απόφασή του το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε με ισχύ δεδι­κα­σμέ­νου ότι η εργα­σιακή της σχέση δεν πληροί τις νόμιμες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, προ­κει­μέ­νου να χαρα­κτη­ρι­σθεί ως ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου.

Τα αυτά πρέπει να γίνουν δεκτά και για όσους από τους 45 ασκή­σα­ντες αίτηση ακύ­ρω­σης ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου αφορούν στα επίμαχα εντάλ­ματα, αφού με την απόφαση του Δικα­στη­ρίου το 2013 απορ­ρί­φθηκε το ένδικο βοήθημά τους κατά της, ακυ­ρω­τι­κής από 1.7.2006 από­φα­σης του Δ.Σ. της πρώην Δ.Ε.Υ.Α. Ιαλυσου περί μετα­τρο­πής των συμ­βά­σεών τους σε ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου.

Στο μεταξύ ενώπιον του Mονομελούς Eφετείου Δωδε­κα­νή­σου έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί για τον Σεπτέμ­βριο του 2018 η εξέταση εφέσεως που άσκησαν δια της πλη­ρε­ξου­σίας δικη­γό­ρου τους κ. Σοφίας Iωακείμ – Tσέρκη, 17 συμ­βα­σιού­χοι της πρώην ΔEYA Iαλυσού.

Στρέ­φο­νται συγκε­κρι­μένα κατά της ΔEYA Pόδου και της υπ’ αριθμ. 2/2016 ορι­στι­κής από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

H εκκα­λου­μένη απόφαση απέρ­ριψε αίτημά τους να ανα­γνω­ρι­στεί ότι η συν­δέ­ουσα εκεί­νους και το ενα­γό­μενο σύμβαση εργα­σίας είναι σύμβαση αορί­στου χρόνου και να υπο­χρε­ω­θεί το ενα­γό­μενο να τους απα­σχο­λεί και στο μέλλον με σύμβαση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, κατα­δι­κα­ζό­με­νου, σε περί­πτωση που αρνηθεί να πράξει αυτό, να τους κατα­βά­λει ως χρη­μα­τική ποινή το ποσό των 100 ευρώ για κάθε ημέρα αρνή­σεως.