Μια συζήτηση που έπρεπε ήδη να έχει αρχίσει

Ο νέος όρος «υπερ-τουρισμός» που απα­σχο­λεί τον κόσμο του του­ρι­σμού , έχει ήδη αρχίσει να χτυπάει και τη δική μας πόρτα. Κάθε προ­ο­ρι­σμός έχει μια φέρουσα ικα­νό­τητα. Τι σημαί­νει αυτός ο νέος όρος; Πως υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο η εμπει­ρία σε αυτόν υπο­βαθ­μί­ζε­ται.  Στην Ελλάδα το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα του υπερ­του­ρι­σμού βιώ­νε­ται στη Σαντο­ρίνη, η οποία όπως όλα δεί­χνουν, έχει πέσει θύμα της ίδιας της γοη­τείας της αλλά και της έλλει­ψης του­ρι­στι­κού σχεδίου. Υπερ­βο­λικά πυκνή δόμηση, υπερ­κα­τα­νά­λωση νερού, συσ­σώ­ρευση σκου­πι­διών, κυκλο­φο­ριακή συμ­φό­ρηση είναι μόνο μερικά από τα προ­βλή­ματα που έχει να αντι­με­τω­πί­σει η Σαντο­ρίνη λόγω του του­ρι­στι­κού «τσου­νάμι». Ο δήμαρ­χος του νησιού  έστειλε και  φέτος σήμα κιν­δύ­νου σε διεθνή κι εγχώρια μέσα και συνέ­δρια, προει­δο­ποιώ­ντας ότι η Σαντο­ρίνη θα καταρ­ρεύ­σει του­ρι­στικά αν δεν ληφθούν μέτρα για τη δια­χεί­ριση της υπερ­βάλ­λου­σας κίνησης, με την κατα­νά­λωση νερού αλλά και τη δόμηση να έχουν ξεπε­ρά­σει τη φέρουσα ικα­νό­τητα. Αραγε, τι σχέδιο υπάρχει για να απο­φύ­γουμε τέτοιες κατα­στά­σεις που θα οδη­γή­σουν -εάν δεν έχουν αρχίσει να οδηγούν- στην υπο­βάθ­μιση του τόπου μας ως προ­ο­ρι­σμού αλλά και στην υπο­βάθ­μιση της ζωής των μόνιμων κατοί­κων ; Είναι άραγε αρχές φαι­νο­μέ­νου υπερ-τουρισμού η έλλειψη νερού για παρά­δειγμα; Πριν  αρχί­σουμε να στέλ­νουμε σήματα κιν­δύ­νου σαν τον Δήμαρχο Σαντο­ρί­νης, μήπως αυτή η συζή­τηση πρέπει να αρχίσει για να μην πούμε πως έπρεπε ήδη να έχει αρχίσει;