Οι “Γιατροί Καρδιάς” συνεχίζουν το φιλανθρωπικό έργο τους – Συνέντευξη στη “δ” της Ε. Σωτηρίου

Συ­νέ­ντευ­ξη

στον Δημ. Γκαρ­τζώ­νη

Η Ρο­δί­τισ­σα Ελένη Σω­τη­ρί­ου είναι αντι­πρό­ε­δρος και ιδρυ­τι­κό μέλος της αν­θρω­πι­στι­κής ορ­γά­νω­σης “Για­τροί Καρ­διάς”. Τα­ξι­δεύ­ει συ­νε­χώς για να φτά­σει εκεί που υπάρ­χει ανά­γκη! Η Αφρι­κή είναι το δεύ­τε­ρο σπίτι της και όπως η ίδια δη­λώ­νει, προ­τι­μά να βρί­σκε­ται εκεί που είναι χρή­σι­μη και θυ­σιά­ζει με με­γά­λη ευ­κο­λία την άνεση του σπι­τιού της. Συ­γκι­νεί­ται ακόμη και όταν βλέ­πει φω­το­γρα­φί­ες από τις απο­στο­λές στην Αφρι­κή και βουρ­κώ­νει και σκέ­φτε­ται ήδη την επό­με­νη απο­στο­λή.

• Κυρία Σω­τη­ρί­ου, από την ίδρυ­σή της, η ορ­γά­νω­ση “Για­τροί Καρ­διάς” έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει απο­στο­λές σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 65 χώρες του κό­σμου που βρί­σκο­νται σε κα­τά­στα­ση ανά­γκης. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια βλέ­που­με να έχετε δρα­στη­ριό­τη­τα και στην Ελ­λά­δα. Έχει να κάνει η δρα­στη­ριό­τη­τα αυτή με την κρίση;

H αλή­θεια είναι ότι επι­κε­ντρω­νό­μα­στε στην Αφρι­κή. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια όμως εξαι­τί­ας της κρί­σης, αυ­ξά­νο­νται οι ανά­γκες στην Ελ­λά­δα και προ­σπα­θού­με να βοη­θή­σου­με όπως και όσο μπο­ρού­με. Στη­ρί­ζου­με π.χ. κά­ποια νο­σο­κο­μεία, προ­σφέ­ρο­ντας ανα­λώ­σι­μα και όχι μόνο.

Πη­γαί­νου­με όπου μας το ζη­τά­νε. Όταν χτυ­πά­νε την πόρτα μας, αντα­πο­κρι­νό­μα­στε, του­λά­χι­στον στις πε­ρι­πτώ­σεις εκεί­νες που υπάρ­χει επεί­γον πρό­βλη­μα.

Στο Πέ­ρα­μα και στη Με­τα­μόρ­φω­ση Ατ­τι­κής μάς έχει πα­ρα­χω­ρή­σει η εκ­κλη­σία ένα χώρο όπου εμ­βο­λιά­ζου­με τα παι­διά των οι­κο­γε­νειών που δεν έχουν ασφά­λι­ση. Βέ­βαια με τους εμ­βο­λια­σμούς των παι­διών δεν λύ­νε­ται το πρό­βλη­μα. Οι ανά­γκες είναι πολ­λές πε­ρισ­σό­τε­ρες. Υπάρ­χουν ασθε­νείς σε νησιά οι οποί­οι πρέ­πει να με­τα­βούν στην Αθήνα για να εγ­χει­ρι­στούν και χρειά­ζε­ται να συ­νο­δεύ­ο­νται από ένα κο­ντι­νό τους πρό­σω­πο.

Τα τα­μεία βέ­βαια δεν κα­λύ­πτουν τα έξοδα του συ­νο­δού… Προ­σπα­θού­με λοι­πόν σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις να κα­λύ­πτου­με εμείς τις με­τα­κι­νή­σεις, τη δια­μο­νή και το κα­θη­με­ρι­νό φα­γη­τό ασθε­νών-συ­νο­δών. Ιε­ραρ­χού­με τα πε­ρι­στα­τι­κά και σε πε­ρι­πτώ­σεις όπου υπάρ­χει πραγ­μα­τι­κή ανά­γκη πα­ρέ­χου­με στή­ρι­ξη. Σας δια­βε­βαιώ­νω ότι υπάρ­χουν πάρα πολλά πε­ρι­στα­τι­κά και από τη Ρόδο.

Μία από τις ση­μα­ντι­κές μας δρά­σεις στην Ελ­λά­δα ήταν η προ­σφο­ρά που κά­να­με στις φυ­λα­κές υψί­στης ασφα­λεί­ας στη Λά­ρι­σα. Είμαι υπε­ρή­φα­νη που κα­τα­φέ­ρα­με να μπού­με εκεί, πράγ­μα που δεν είναι κα­θό­λου εύ­κο­λο. Μας το ζή­τη­σαν και πή­γα­με. Προ­σφέ­ρα­με πε­τρέ­λαιο, σε­ντό­νια, κου­βέρ­τες, υπο­δή­μα­τα και είδη έν­δυ­σης. Μας υπο­δέ­χθη­καν με με­γά­λη εγκαρ­διό­τη­τα!

• Γνω­ρί­ζου­με ότι στη­ρί­ζε­τε και το Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, προ­σφέ­ρο­ντας με­γά­λες πο­σό­τη­τες ανα­λω­σί­μων…

Το Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου το βλέ­που­με σαν το σπίτι μας. Κά­ποια στιγ­μή θα χρεια­στεί πι­θα­νό­τα­τα να πε­ρά­σου­με από εκεί. Θε­ω­ρού­με λοι­πόν υπο­χρέ­ω­σή μας να προ­σφέ­ρου­με ανα­λώ­σι­μα και είδη πρώ­της ανά­γκης, πα­ρό­λο που δεν μας το ζητά κα­νείς. Όταν π.χ. πέ­φτει στην αντί­λη­ψή μας ότι υπάρ­χει έλ­λει­ψη σε κά­ποιο είδος, θα το προ­σφέ­ρου­με. Γνω­ρί­ζου­με ότι το σύ­στη­μα προ­μη­θειών έχει γίνει εξαι­ρε­τι­κά πε­ρί­πλο­κο και η δια­δι­κα­σία αντι­κα­τά­στα­σης κά­ποιου εί­δους σε έλ­λει­ψη, είναι χρο­νο­βό­ρα. Γιατί λοι­πόν να μη βοη­θή­σου­με σε μία τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση για να κα­λυ­φθεί η έλ­λει­ψη το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τό; Άλ­λω­στε δε­χό­μα­στε προ­σφο­ρές φαρ­μά­κων που δεν μπο­ρού­με να τα χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με στην Αφρι­κή. Αυτά τα δί­νου­με στο Νο­σο­κο­μείο. Γιατί να πάνε χα­μέ­να;

• Η κρίση έχει μειώ­σει τη διά­θε­ση προ­σφο­ράς;

Οι πόροι τους οποί­ους χρη­σι­μο­ποιεί η Ορ­γά­νω­ση προ­έρ­χο­νται κυ­ρί­ως από μέλη, συγ­γε­νείς και φί­λους. Σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις η προ­σφο­ρά είναι συ­γκι­νη­τι­κή. Υπάρ­χουν πραγ­μα­τι­κά πολύ συ­γκι­νη­τι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα.

Ένα πη­γά­δι στην Αφρι­κή κο­στί­ζει λ.χ. 1.400 ευρώ. Υπάρ­χουν γο­νείς οι οποί­οι όταν βα­πτί­ζουν τα παι­διά τους ζη­τούν να μην πά­ρουν οι κα­λε­σμέ­νοι δώρα, αλλά να κά­νουν κά­ποια δωρεά για να ενι­σχυ­θεί το έργο μας. Συ­γκε­κρι­μέ­να σε μία πε­ρί­πτω­ση, γο­νείς έγρα­ψαν στο προ­σκλη­τή­ριο βά­πτι­σης του γιου τους ότι απο­φά­σι­σαν η πρώτη του χρι­στια­νι­κή πράξη να την κάνει το παιδί με το μυ­στή­ριο αυτό. Αντί λοι­πόν για δώρα, συ­γκε­ντρώ­θη­καν χρή­μα­τα για να ανοί­ξου­με ένα ακόμη πη­γά­δι. Μας συ­γκι­νούν πάντα τέ­τοιες προ­σφο­ρές κυ­ρί­ως όταν προ­έρ­χο­νται από αν­θρώ­πους που δεν γνω­ρί­ζου­με καν. Η αλή­θεια είναι ότι ποτέ δεν δια­φη­μι­στή­κα­με. Ποτέ δεν βγή­κα­με στην τη­λε­ό­ρα­ση για να ζη­τή­σου­με βο­ή­θεια. Αυ­θόρ­μη­τα απο­φα­σί­ζουν οι άν­θρω­ποι να μας βοη­θή­σουν.

• Συ­νε­χί­ζε­τε τις απο­στο­λές στη Συρία;

Πη­γαί­νου­με πλέον συχνά στη Συρία, μέσω Λι­βά­νου. Έχου­με συ­νερ­γά­τες που παίρ­νουν τα φάρ­μα­κα από τα σύ­νο­ρα. Εκεί πη­γαί­νου­με συχνά επει­δή η ανά­γκη σε φάρ­μα­κα είναι με­γά­λη.

Ευ­χό­μα­στε να τε­λειώ­σει αυτή η πα­ρά­νοια στη Συρία. Η χώρα βρί­σκε­ται σε εμπό­λε­μη κα­τά­στα­ση τα τε­λευ­ταία χρό­νια και είναι επό­με­νο να υπάρ­χουν ανά­γκες. Τι γί­νε­ται όμως με την Αφρι­κή; Εκεί το πρό­βλη­μα είναι διαρ­κές. Σε ένα πό­λε­μο θα έχεις απώ­λειες. Στην Αφρι­κή;

• Μετά από όλα αυτά τα χρό­νια, πώς σας υπο­δέ­χο­νται στην Αφρι­κή;

Όχι απλά μας υπο­δέ­χο­νται εγκάρ­δια, μας έχουν σαν θεούς. Δεν μας αφή­νουν να φύ­γου­με. Σε κάθε απο­στο­λή δεν ξέ­ρεις τι έχεις να αντι­με­τω­πί­σεις. Κάθε απο­στο­λή έχει τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τές της.

Ει­σπράτ­του­με με­γά­λη αγάπη και αυτό δεν είναι τυ­χαίο. Κα­νείς δεν κάνει όλα αυτά που κά­νου­με εμείς. Στην Κα­τσί­να στη Βό­ρεια Νι­γη­ρία, το νερό και το φα­γη­τό είναι ανύ­παρ­κτα. Είναι δε ένα από τα ελά­χι­στα μέρη που δεν έχει πρό­βλη­μα προ­σβα­σι­μό­τη­τας. Αυτά τα υπο­σι­τι­σμέ­να παι­διά απέ­χουν από την πρω­τεύ­ου­σα 45 λεπτά. Άλλες διε­θνείς αν­θρω­πι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις έχουν εκεί κοντά τη βάση τους… Ποιο είναι όμως το έργο τους…;

Στις απο­στο­λές μας, συ­νή­θως φτά­νου­με σε απο­μα­κρυ­σμέ­νες πε­ριο­χές, των οποί­ων οι κά­τοι­κοι δεν έχουν την δυ­να­τό­τη­τα να επι­σκε­φτούν εύ­κο­λα για­τρό ή νο­σο­κο­μείο. Μετά από δύ­σκο­λη και χρο­νο­βό­ρα δια­δρο­μή (χω­μα­τό­δρο­μοι, πέ­ρα­σμα μέσα από χω­ρά­φια λόγω έλ­λει­ψης δρό­μων, διά­σχι­ση μι­κρών πο­τα­μών), φτά­νου­με στο ση­μείο όπου θα ερ­γα­στού­με. Εκεί στή­νου­με το προ­σω­ρι­νό ια­τρείο μας και χωρίς κα­θυ­στέ­ρη­ση αρ­χί­ζου­με την φρο­ντί­δα των ασθε­νών.

Μας ανα­γνω­ρί­ζουν και μας στα­μα­τά­νε στο δρόμο να μας πουν ότι τους σώ­σα­με και εμείς δεν μπο­ρού­με να θυ­μη­θού­με καν πότε και που συ­να­ντή­σα­με τους αν­θρώ­πους αυ­τούς. Συχνά τους αρκεί ένα άγ­γιγ­μα, μια αγκα­λιά. Είναι πολύ ση­μα­ντι­κό το άγ­γιγ­μα για τους αν­θρώ­πους αυ­τούς.

• Έχετε χτί­σει κέ­ντρα υγεί­ας και νο­σο­κο­μεία. Ποιο από τα έργα ξε­χω­ρί­ζε­τε;

Θα έλεγα το νο­σο­κο­μείο στο Μπου­ρού­ντι… Έγινε πολύ ωραία δου­λειά εκεί. Μετά από ένα απροσ­δό­κη­το συμ­βάν απο­φα­σί­σα­με ότι η πε­ριο­χή χρεια­ζό­ταν ένα νο­σο­κο­μείο κοντά στα σύ­νο­ρα με την Ταν­ζα­νία. Κά­να­με λοι­πόν το νο­σο­κο­μείο με πα­θο­λο­γι­κό, γυ­ναι­κο­λο­γι­κό και παι­δια­τρι­κό τμήμα. Κά­να­με δε ένα χει­ρουρ­γείο που όμοιό του δεν υπάρ­χει σε όλη την Αφρι­κή. Δεν ήταν πολύ απλό όλο αυτό. Όταν όμως σε εμπι­στεύ­ο­νται και σε σέ­βο­νται… μπο­ρείς να πε­τύ­χεις πολλά. Δού­λε­ψαν και οι κά­τοι­κοι της πε­ριο­χής για το χτί­σι­μό του. Προ­χω­ρή­σα­με δε στη συ­νέ­χεια στη δη­μιουρ­γία μίας σχο­λής νο­σο­κό­μων εκεί πα­ρα­δί­πλα…

• Νιώ­θε­τε φόβο όταν βρί­σκε­στε σε απο­στο­λή; Μετά την απα­γω­γή σας στη Βα­γδά­τη κά­ποια χρό­νια πριν, φο­βη­θή­κα­τε, σκε­φτή­κα­τε να στα­μα­τή­σε­τε;

Πάντα ήμουν σί­γου­ρη για τον εαυτό μου, δεν φο­βή­θη­κα ποτέ. Άλ­λω­στε γνώ­ρι­ζα πολύ καλά ότι αγα­πά­νε τους Έλ­λη­νες. Στο Ιράν εί­χα­με πάει πάνω από 100 φορές. Τη μία μας κρα­τού­σαν 8 ώρες για να ελέγ­ξουν τα χαρ­τιά μας την άλλη μπο­ρεί να μας κρα­τού­σαν μία μέρα… Ήταν μία γνω­στή δια­δι­κα­σία, την εί­χα­με συ­νη­θί­σει. Δεν στα­μα­τή­σα­με ποτέ να πη­γαί­νου­με. Όταν όμως σου περ­νούν κου­κού­λα και σου δέ­νουν τα χέρια, τα πράγ­μα­τα είναι δια­φο­ρε­τι­κά… Δεν με κα­κο­ποί­η­σαν, αλλά ήταν πραγ­μα­τι­κό μαρ­τύ­ριο να μένω δε­μέ­νη χει­ρο­πό­δα­ρα κάτω στο τσι­μέ­ντο μέρα-νύχτα, χωρίς ένα στρώ­μα, μια κου­βέρ­τα. Μου έφερ­ναν φα­γη­τό. Δεν το έτρω­γα. Έπινα νερό και έτρω­γα λίγο ψωμί που μου έδι­ναν.

Μετά από δύο-τρεις μέρες αιχ­μα­λω­σί­ας με τη βο­ή­θεια του θεού και μίας Ιρα­κι­νής συ­γκρα­τού­με­νης κα­τά­φε­ρα να δρα­πε­τεύ­σω. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν η κα­λύ­τε­ρη εμπει­ρία που έζησα όλα αυτά τα χρό­νια. Βέ­βαια, ποτέ δεν σκέ­φτη­κα να στα­μα­τή­σω τις απο­στο­λές μετά από αυτό που μου συ­νέ­βη…

• Υπάρ­χουν στιγ­μές που κου­ρά­ζε­στε και που σκέ­φτε­στε πού έχετε… μπλέ­ξει;

Πραγ­μα­τι­κά δεν έχω κάτι κα­λύ­τε­ρο να κάνω. Τα παι­διά μου είναι τα­κτο­ποι­η­μέ­να δόξα τω Θεώ. Θέλω λοι­πόν να πη­γαί­νω εκεί όπου είμαι χρή­σι­μη. Δεν θα μπο­ρού­σα να κά­θο­μαι σε ένα κα­να­πέ και να ασχο­λού­μαι με όλα όσα κάνει ή δεν κάνει η κυ­βέρ­νη­ση και πόσω δε μάλ­λον με τα κου­τσο­μπο­λιά. Δεν έχουν νόημα για μένα όλα αυτά μπρο­στά στην προ­σφο­ρά στον συ­νάν­θρω­πο.

• Ποιοι είναι οι στό­χοι σας για το μέλ­λον;

Θέλω να εκ­παι­δευ­τούν τα νέα μας μέλη να συ­νε­χί­σουν στα βή­μα­τα μας. Όποιος έρ­χε­ται στην ομάδα θα πρέ­πει να έχει ως κί­νη­τρο να βοηθά τον συ­νάν­θρω­πο ανε­ξαρ­τή­τως χρώ­μα­τος, φυλής, θρη­σκεί­ας, ο οποί­ος δεν δια­φέ­ρει κα­θό­λου από τον ίδιο μας τον εαυτό. Όλοι εί­μα­στε ένα.

• Τι σας έχει δι­δά­ξει η Αφρι­κή;

Αυτό που δια­πι­στώ­νω κάθε φορά είναι ότι υπάρ­χει τρο­με­ρή ανι­σορ­ρο­πία στον πλα­νή­τη. Δεν είναι φυ­σιο­λο­γι­κό αυτό. Σπα­τα­λού­νται πάρα πολλά χρή­μα­τα εκεί που δεν χρειά­ζε­ται ενώ υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που υπο­φέ­ρουν…

Βλέπω να κα­τα­στρέ­φου­με τον πλα­νή­τη υπόψη μας. Δεν σε­βό­μα­στε τη φύση και όλα θα τα βρού­με μπρο­στά μας. Το κακό είναι ότι κα­νείς δεν μπο­ρεί να ισχυ­ρι­στεί στο δυ­τι­κό κόσμο ότι δεν γνω­ρί­ζει για τις προ­κλή­σεις του πε­ρι­βάλ­λο­ντος και για την εξά­ντλη­ση των φυ­σι­κών πόρων. Στην Αφρι­κή οι άν­θρω­ποι δεν είχαν ενη­μέ­ρω­ση. Δεν γνώ­ρι­ζαν. Εμάς θα μας στοι­χί­σουν πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο οι συ­νέ­πειες από την επι­βά­ρυν­ση του πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Τα ση­μά­δια είναι εδώ και δεν πρέ­πει να τα αγνο­ού­με.

• Τι άλλο θα θέ­λα­τε να προ­σθέ­σε­τε; Πώς θέ­λε­τε να κλεί­σου­με αυτή τη συ­νέ­ντευ­ξη;

Εύ­χο­μαι να είναι καλά όλοι οι άν­θρω­ποι. Εύ­χο­μαι να υπάρ­χει ει­ρή­νη, υγεία και ευ­η­με­ρία σε όλο τον πλα­νή­τη. Μόνο με τη χρήση και δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών είμαι κά­θε­τα αντί­θε­τη και λυ­πά­μαι που βλέπω το παλιό νο­σο­κο­μείο, ένα από τα ωραιό­τε­ρα ιτα­λι­κά κτή­ρια να έχει κα­τα­ντή­σει στέγη των το­ξι­κο­μα­νών. Αυτό το κτή­ριο θα μπο­ρού­σε να στε­γά­ζει το ΙΚΑ. Θα ήταν κα­τάλ­λη­λο για το σκοπό αυτό. Ας εί­μα­στε νοι­κο­κύ­ρη­δες, ας μη ρη­μά­ζου­με όλη αυτή την κλη­ρο­νο­μιά! Πρέ­πει να μά­θου­με να εί­μα­στε νοι­κο­κυ­ραί­οι.

Οι Για­τροί Καρ­διάς

*Η Ορ­γά­νω­ση “Για­τροί Καρ­διάς” ιδρύ­θη­κε το έτος 2001 από δέκα ελ­λη­νι­κές οι­κο­γέ­νειες. Φέρει τη συμ­βο­λι­κή ονο­μα­σία “Για­τροί Καρ­διάς” για να εκ­φρά­σει το συ­ναί­σθη­μα της αγνής και ανι­διο­τε­λούς αγά­πης των αν­θρώ­πων προς όλους και ει­δι­κό­τε­ρα προς τον πά­σχο­ντα συ­νάν­θρω­πο.

Πολλά ιδρυ­τι­κά μέλη των “Για­τρών Καρ­διάς” πραγ­μα­το­ποί­η­σαν, ως ομάδα, σειρά από αν­θρω­πι­στι­κές απο­στο­λές κατά την πε­ρί­ο­δο 1998-2001, καθώς και πα­λαιό­τε­ρα -ήδη από τα χρό­νια του πο­λέ­μου στη Γιου­γκο­σλα­βία. Η ορ­γά­νω­ση έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει ως σή­με­ρα πάνω από 850 απο­στο­λές σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 65 χώρες του κό­σμου που βρέ­θη­καν σε κα­τά­στα­ση εκτά­κτου ανά­γκης. Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι το γε­γο­νός ότι οι “Για­τροί Καρ­διάς” δεν απα­σχο­λούν προ­σω­πι­κό και βα­σί­ζο­νται απο­κλει­στι­κά στην εθε­λο­ντι­κή συ­νει­σφο­ρά των μελών και των φίλων της ορ­γά­νω­σης, οι οποί­οι κα­λύ­πτουν και τα έξοδα λει­τουρ­γί­ας.

Οι σκο­ποί της ορ­γά­νω­σης

– Δω­ρε­άν προ­σφο­ρά ια­τρι­κών υπη­ρε­σιών και φαρ­μά­κων σε ολό­κλη­ρο τον πλα­νή­τη

– Δω­ρε­άν δια­νο­μή τρο­φί­μων σε πλη­θυ­σμούς που δο­κι­μά­ζο­νται από έλ­λει­ψη τρο­φί­μων και κα­κου­χί­ες

– Δω­ρε­άν χο­ρή­γη­ση ρου­χι­σμού και εξο­πλι­σμού σε αν­θρώ­πους που στε­ρού­νται

– Φρο­ντί­δα για εξεύ­ρε­ση πόρων για την ανέ­γερ­ση, συ­ντή­ρη­ση και εξο­πλι­σμό υπο­δο­μών υγειο­νο­μι­κής φρο­ντί­δας αλλά και για τη μόρ­φω­ση και φρο­ντί­δα των παι­διών

– Υπο­βο­λή προ­τά­σε­ων αλλά και βο­ή­θειας προς το κρά­τος για τη λήψη μέ­τρων εκτέ­λε­σης έργων που έχουν σχέση με την πα­ρο­χή αν­θρω­πι­στι­κής βο­ή­θειας