Μίκης Θεοδωράκης: Μην παίζετε με τον λαό – Να σταματήσει ο εθνικός εξευτελισμός

Δριμεία επίθεση στην κυβέρ­νηση και στον πρω­θυ­πουργό εξα­πο­λύει ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης στο νέο του άρθρο υπό τον τίτλο «Τερα­το­γέ­νεση», ενώ ανα­φέ­ρε­ται εκτενώς στην Ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος από τον Ανδρέα Παπαν­δρέου, που όπως σημειώ­νει, έχει ως απο­τέ­λε­σμα «μία κυβέρ­νηση του 20% που απο­φα­σί­ζει χωρίς να δίνει λογα­ρια­σμό σε κανένα».

«Διε­ρω­τώ­μαι, πού είναι αλήθεια και τι κάνουν οι Έλληνες που με τον α ή τον β τρόπο είναι είτε θέλουν να είναι οι ταγοί του Έθνους; Πολι­τι­κοί, Ακα­δη­μαϊ­κοί, Επι­στή­μο­νες, Δημο­σιο­γρά­φοι, άνθρω­ποι του Πνεύ­μα­τος; Δεν αισθά­νο­νται την ανάγκη να πουν κάτι, να κινη­το­ποι­η­θούν για να στα­μα­τή­σει αυτός ο εθνικός εξευ­τε­λι­σμός; Δεν κατα­λα­βαί­νουν τάχα όλοι ότι η οργή που κλείνει μέσα του ο Λαός μας είναι επι­κίν­δυνη;», τονίζει ο κ. Θεο­δω­ρά­κης, μεταξύ άλλων.

Απευ­θυ­νό­με­νος δε προς «την κυβέρ­νηση και όλο το Σύστημα που σιωπά ή τη στη­ρί­ζει» ο μου­σι­κο­συν­θέ­της υπο­γραμ­μί­ζει:

«Μην παίζετε με τον Λαό. Μην αφήνετε να σπέρ­νουν ανέμους με ή χωρίς γρα­βά­τες. Όταν θα ρθει η ώρα να θερί­σουμε τις θύελλες και πάλι θα με θυμη­θείτε. Όμως τότε πια θα είναι αργά. Πολύ αργά».

Δια­βά­στε ανα­λυ­τικά το άρθρο του

Τερα­το­γέ­νεση – του Μίκη Θεο­δω­ράκη

25.06.2018

Κάτω απ’ το χώμα μες στα σταυ­ρω­μένα χέρια τους

κρατάνε της καμπά­νας το σκοινί

Προ­σμέ­νουνε την ώρα να σημά­νουν την Ανά­σταση.

Τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.

Δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.

(Γιάννης Ρίτσος)

 

Στη σημε­ρινή εποχή ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός μπορεί να κυβερνά ακόμα και με μία μονα­δική ψήφο την χώρα μας που έχει κατα­ντή­σει χει­ρό­τερη κι από Μπα­να­νία.

Το κακό που μας έχει γονα­τί­σει ξεκί­νησε από το 1986, όταν έγινε η ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος από τον Ανδρέα Παπαν­δρέου. Τότε ήμουν βου­λευ­τής του ΚΚΕ και ήρθα σε ρήξη με την ηγεσία του κόμ­μα­τος, γιατί πίστευα ότι το πέρασμα των προ­νο­μίων του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας στον Πρω­θυ­πουργό θα ήταν κατα­στρο­φικό για τη χώρα. Όπως και έγινε! Επο­μέ­νως δικαιού­μαι να έχω όπως και τότε την δική μου προ­σω­πική άποψη και να θεωρώ ότι οι φόβοι μου απο­δεί­χθη­καν δυστυ­χώς δικαιο­λο­γη­μέ­νοι και ότι αυτό που ζούμε με μια κυβέρ­νηση του 20% που απο­φα­σί­ζει χωρίς να δίνει λογα­ρια­σμό σε κανένα για το παρόν και το μέλλον της χώρας δεν είναι απλώς τραγικό ούτε βέβαια και κωμικό αλλά κυρίως είναι εξευ­τε­λι­στικό.

Ως πολίτης αισθά­νο­μαι εξευ­τε­λι­σμέ­νος και νομίζω ότι το ίδιο αισθά­νο­νται και οι περισ­σό­τε­ροι Έλληνες. Μόνο που αυτοί ίσως να μην γνω­ρί­ζουν τους λόγους.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1975, όταν ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας έκρινε ότι η κυβέρ­νηση έχει χάσει πάρα πολύ μεγάλο μέρος από την εκλο­γική της δύναμη, είχε την ευχέ­ρεια μαζί με ένα ειδικό συμ­βού­λιο να διαλύει τη Βουλή και να οδηγεί τη χώρα σε νέες εκλογές.

Μετά την ανα­θε­ώ­ρηση του 1986, ποιος κρίνει εάν ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κυβέρ­νηση έχουν χάσει την εκλο­γική τους δύναμη; Κανείς. Αυτό και μόνο είναι για γέλια και για κλάματα… Αρκεί πλέον μια κυβέρ­νηση να έχει την πλειο­ψη­φία στη Βουλή. Η οποία πλειο­ψη­φία δεν έχει κανένα λόγο να εγκα­τα­λεί­ψει τα προ­νό­μιά της. Έτσι, μαζί με τον πρω­θυ­πουργό, οι 151 της Βουλής αδια­φο­ρούν για την κατρα­κύλα του κόμ­μα­τός τους οχυ­ρω­μέ­νοι πίσω από την νομι­μο­φά­νεια που τους προ­σέ­φερε η ανα­θε­ώ­ρηση του 1986.

Με την ανα­θε­ώ­ρηση του 1986 προ­σε­βλήθη η βασική θέση που διέπει όλα τα Δημο­κρα­τικά Συντάγ­ματα του κόσμου. Ότι δηλαδή «ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ». Και πρώτα και κύρια η σύνθεση της Βουλής που θα πρέπει να παρα­κο­λου­θεί και να αντα­να­κλά τις αλλαγές που γίνο­νται στο εκλο­γικό σώμα.

Αυτή η κατάρ­γηση του Λαού ως κυρί­αρ­χου στοι­χείου της δια­μόρ­φω­σης της εθνικής ζωής απο­τε­λεί στίγμα αντι­δη­μο­κρα­τικό. Ένα τέτοιο έκτρωμα που καταρ­γεί την ουσία της Δημο­κρα­τίας και δημιουρ­γεί ένα ουσια­στικά δεσπο­τικό καθε­στώς με μανδύα νομι­μο­φά­νειας δεν είναι αντάξιο ενός ελεύ­θε­ρου Λαού αλλά ενός εξα­πα­τη­μέ­νου και τελικά ενός προ­δο­μέ­νου Λαού και μας πηγαί­νει πίσω σε εποχές σκο­τει­νές που η αμάθεια και ο φόβος είχαν μετα­βά­λει τους ιθα­γε­νείς σε πει­θή­νια όργανα των κάθε λογής εξου­σια­στών.

Θα περί­μενε κανείς από έναν πολι­τικό άνδρα να έχει ευαι­σθη­σία και τιμιό­τητα απέ­να­ντι στον Λαό που σε μια συγκε­κρι­μένη χρονική στιγμή του έδωσε την εμπι­στο­σύνη του. Όμως αυτά είναι περα­σμένα ξεχα­σμένα. Πάνε πια οι ευαι­σθη­σίες και οι τιμιό­τη­τες. Ξεχα­στή­κανε τα παλιά «ήθη και έθιμα». Τώρα βρι­σκό­μα­στε στην εποχή των μπίζνες. Έτσι, ξεχνούν κάποιοι ότι η Βουλή δεν είναι Ανώνυμη Εταιρία με τζόγο, μισθούς, προ­νό­μια, θέσεις, ρου­σφέ­τια και συναλ­λα­γές με εμπό­ρους όπλων με ό,τι αυτό το τελευ­ταίο συνε­πά­γε­ται.

Αν λοιπόν ο Πρω­θυ­πουρ­γός και οι 151 βου­λευ­τές γίνουν ένα πελώριο στρείδι κολ­λη­μένο στα βράχια, τι θα συμβεί με βάση την πλειο­ψη­φία μπετόν-αρμέ;

Σήμερα είναι πλέον ηλίου φαει­νό­τε­ρον ότι από το αρχικό ποσοστό μέσα στον Λαό που ανέβασε την σημε­ρινή κυβέρ­νηση στην Εξουσία, έχει μείνει κάτι λιγό­τερο από το μισό. Δεν το βλέπουν οι 151; Δεν το βλέπει ο Πρω­θυ­πουρ­γός; Βεβαίως το βλέπουν και στο βάθος χλευά­ζουν, γιατί οι ίδιοι οι Δεξιοί και οι Κεντρώοι τους χάρισαν την σημε­ρινή νομι­μο­φά­νεια. Και το ΚΚΕ; Τι να πει, αφού κι αυτοί τότε έπεσαν στην παγίδα του Παπαν­δρέου.

Ώστε σήμερα έχουμε τον κ. Τσίπρα με τους 151. Αύριο, το 20%  περίπου που τους έχει μείνει σήμερα, μπορεί να γίνει 10%. Και πάλι θα έχουμε τον κ. Τσίπρα, εφ’ όσον οι 151 τηρή­σουν την ίδια στάση που τηρούν τώρα. Μεθαύ­ριο μπορεί να έχουν 5% στον Λαό αλλά και πάλι θα έχουμε τον κ. Τσίπρα με τους 151. Και αν φτά­σουμε στο σημείο ο κ. Τσίπρας να έχει μόνο την ψήφο της συζύγου του, και πάλι θα είναι πρω­θυ­πουρ­γός, γιατί δυστυ­χώς το πιθα­νό­τερο είναι ότι οι 151 θα μείνουν ακλό­νη­τοι στην ίδια στάση…

Αλλά ας γυρίσω στο σήμερα, όπου παίρ­νο­νται οικο­νο­μι­κές και εθνικές απο­φά­σεις που θα μας δεσμεύ­ουν για πολλές δεκα­ε­τίες. Και διε­ρω­τώ­μαι, πού είναι αλήθεια και τι κάνουν οι Έλληνες που με τον α ή τον β τρόπο είναι είτε θέλουν να είναι οι ταγοί του Έθνους; Πολι­τι­κοί, Ακα­δη­μαϊ­κοί, Επι­στή­μο­νες, Δημο­σιο­γρά­φοι, άνθρω­ποι του Πνεύ­μα­τος; Δεν αισθά­νο­νται την ανάγκη να πουν κάτι, να κινη­το­ποι­η­θούν για να στα­μα­τή­σει αυτός ο εθνικός εξευ­τε­λι­σμός; Δεν κατα­λα­βαί­νουν τάχα όλοι ότι η οργή που κλείνει μέσα του ο Λαός μας είναι επι­κίν­δυνη;

Απευ­θυ­νό­με­νος προς την Κυβέρ­νηση και το όλο Σύστημα που σιωπά ή την στη­ρί­ζει θα ήθελα να πω: Μην παίζετε με τον Λαό. Μην αφήνετε να σπέρ­νουν ανέμους με η χωρίς γρα­βά­τες. Όταν θα ρθει η ώρα να θερί­σουμε τις θύελλες και πάλι θα με θυμη­θείτε. Όμως τότε πια θα είναι αργά. Πολύ αργά.

Αθήνα, 25.6.2018

Μίκης Θεο­δω­ρά­κης